ESKİ DOSTLARLA GÜZEL BİR GÜN

Yaşamın vazgeçilmezlerinden biridir dostluk. Hele dostluğunuz eskiyse daha da vazgeçilmez ve değerli oluyor. Bir de bu eski dostluklara, baba ve dedeye dayanan tarihsellik eklenmişse bunun kişi için önemi satırlara sığmayacak denli büyük oluyor. Çünkü bu tür dostluklar, kuşaklar boyunca yürekten yüreğe geçer. Bu dostlukların kökleri, atalara dayanır. İnsan, nasıl atalarından vazgeçemiyorsa bu dostluklardan da vazgeçemiyor. Çünkü bu dostluklar, insan yüreğine kök salmıştır kopmamak üzere ve ayrıca insanın bütün benliğini sarmıştır.

16 Aralık 2025 Salı günü, daha önce kararlaştırdığımız üzere İşadamı Necmettin Yılmaz’ın Kadıköy’deki işyerine gittim. Sayın Yılmaz; köylüm, komşum, akrabam, baba-dede dostum, ağabeyim, içtenliği ve alçak gönüllüğüyle gönlümde yer etmiş biri. Ne yazık ki İstanbul’un yoğun yaşamı, karmaşası içinde çok sık görüşemiyoruz. Seyrek de olsa görüşmelerimiz genellikle ayaküstü oluyor ne yazık ki. Kendisiyle söyleşmeyi severim. Çünkü onda ortak geçmişimizin anılarını görürüm.

Buluşmalarıma zamanında gitmeye özen gösteririm. Bu da öyle oldu. Saat, tam on üç olduğunda işyerinin kapısındaydım. Beni görünce mutlu oldu Necmettin Bey. Oturduk. Hemen çaylarımız geldi. Çay, söyleşilerin de dostlukların da vazgeçilmezi. Demli çaylar, dostlukları da koyulaştırıyor kendi rengi gibi. Kişisel geçmişimizden, aile tarihimizden, ülke sorunlarından söz ettik.

Bizim buluşmamıza yine köylümüz, komşumuz olan Köksal Çeliköz gelecekti. Biraz gecikince Necmettin Bey aradı onu. Yoldaymış eşiyle. Uzaktan, Tuzla’dan geliyordu. Biz söyleşimizi sürdürdük çay eşliğinde. Bu arada yemek için bir üst kata çıktık. Oturduk masaya. Yemeklerimiz geldi. Tam yemeğe oturmuştuk ki eski arkadaşlarımdan Suat Saral geldi. Zaten bu işyerinde çalışıyor yıllardır. Böyle olunca dostları görmekten oluşan mutluluğumuz daha da arttı. Yemeğimizi yerken de söyleşimiz sürdü. Anılarımız başköşede… İnsan yaşlandıkça anıların değeri daha çok artıyor sanırım.

Suat Saral, Trabzon’un il genel meclisi üyesi olan ilk kadınlardan babaannesinin fotoğrafını ve bir gazetede çıkan açıklamasını gösterdi bana. Arkadaşım gibi onun babaannesiyle ben de gurur duydum. Neyse bu konuyu ayrıca yazacağım.

Yemeğin ardından çaylarımız geldi. İlk yudumumuzu alırken Köksal Çeliköz girdi içeri eşi Ayten Hanım’la. Ayten Hanım da köyümüzün kızı, komşumuz. Köksal Bey, hem meslektaşım hem de asker arkadaşım. Onunla Necmettin Bey hem kapı komşusu hem de akranlar… Söyleşimiz daha da katmerlendi onların gelmesiyle. Onlar da yemeklerini yiyince aşağıdaki salona inip orada sürdürdük özlem gidermeyi.

Necmettin Bey’le ikimiz varken yaptığımız söyleşide günümüz gençlerinden, çocuk yetiştirmeden, evliliklerin pamuk ipliğine bağlı olduğundan söz ettik. O, “Köydeki büyüklerimizin hepsi psikologdu da o zaman farkında değildik. Şimdi bakınca onların ne değerli eğitimci olduklarını anlıyorum.” dedi. Onu onaylayarak: “İçinde büyüdüğümüz geniş ailelerimiz, birer sağaltım alanıydı. Tinsel sorunlarımız evimizde ya da komşularımızda tereyağından kıl çeker gibi çözülürdü.” dedim. Ailenin öneminden söz ettik uzun uzun. Eskinin yardımlaşmacı, dayanışmacı komşuluk ilişkilerini dile getirdik. Kent yaşamının sosyal açıdan bize kaybettirdiklerinden yakındık.

Bir ara bölgemizin yemeklerinden söz açıldı. Necmettin Bey: “İstanbul’da yediğimiz yöresel yemekler, köyümüzdekiler gibi lezzetli değil. Tatları çok farklı...” dedi.

Ben: “Yöresel yemeklerimizin köydekinden farklı olmasında havanın ve suyun farkı vardır sanırım. Ancak köyde, çocukluğumuzda yediğimiz yemekleri lezzetli yapan geniş ailelerimizdi. Mutluluğun, içtenliğin, paylaşmanın olduğu o sofralarda yemekler de çok lezzetli oluyordu. Bugün bile tatları damaklarımızda.” dedim biraz içim burkularak. Onayladı beni. Evet, insanın ağzının tadı olmalı. Dileğim odur ki kimsenin ağzının tadını kaçıracak olumsuzluklar olmasın. Sofrada ne yediğin önemli değil, kimlerle hangi tinsel durumda yediğin önemli.

Söyleşimizin ikinci bölümü Ayten Hanım, Köksal ve Suat Beyler ile sürdü. Bu arada yemekte bize katılan Necmettin Bey’in torunu Oğuz’u da burada anmak isterim. Yüzü gibi içi de tertemiz bir genç… Saygılı ve içten… Yurtdışında sürdürmekte eğitimini. Öğrenmeye meraklı, ancak onunla az söyleşebildik. Onunla biraz eğitiminden, gelecek planlamasından ve yapay zekâdan konuştuk. Bizim söyleşimizden, eskileri anmamızdan sıkılmadı. Zaman zaman katıldı bizlere.

Necmettin Yılmaz, Köksal Çeliköz ve eşi Ayten Hanım ile ben Hayrat’a bağlı Gülderen’deniz. Çocukluğumdan beri tanıdıklarım. Suat Saral ise Of’ta liseye giderken tanıştığım arkadaşım. Genç yaşta uçmağa varmış kardeşi Şeref de arkadaşımdı. Aynı toprağın, aynı geleneğin, aynı kültürün inanıyız hepimiz.

İkindi vakti geldi. İzin istedik ve ayrıldık zor da olsa. Güzel bir gün geçirdik eski dostlarla buluştuğumuz için. Az da olsa bir zaman yolculuğu yaptık. Hepimizin babaları da arkadaştı. Onlar da ülkemizin zor yokluk yıllarında insanlıklarını paylaşmışlardı. Bizlere dostluğun, arkadaşlığın, komşuluğun ne denli önemli ve yaşamsal olduğunu onlar öğretmişti davranışlarıyla. Bizim de yapacağımız onların yolundan gitmek. Çünkü dostluktan ve insan olmaktan daha değerli bir şey yok şu kısacık ömürde.

                                                       Adil Hacıömeroğlu

                                                       18 Aralık 2025