Adil Hacıömeroğlu

BU ÇOCUKLARA NE OLUYOR?

İstanbul’da 12.sınıf öğrencisi 17 yaşındaki Aylin Görgülü, akran zorbalığına dayanamayarak raylarda yaşamına son verdi.

Adana’da “Molotof ve el bombası yapıyoruz. Hem okula hem de karakola toplu saldırı yapacağız.” diyerek tehditte bulunan kişi yakalandı. Bu kişi, saldırıyı 23 Nisan’da yapacağını açıkladı.

Adana’da Pubg oynarken küfreden arkadaşını arabayla kaçırıp darp eden kişi gözaltına alındı.

Ankara’da bir parkta 14 yaşındaki bir çocuk arkadaşını bıçakladı.

Ankara’nın Altındağ ilçesindeki Süleyman Şah Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi’ni basacağını söyleyerek sosyal medyada silah fotoğrafı paylaşıp saldırı tehdidinde bulunan öğrenci gözaltına alındı.

Ankara’da Pursaklar Turgut Özal Ortaokulu’nda nöbetçi öğretmen bir grup tarafından dövüldü.

Ankara-Polatlı’da bir grup çocuk, yol kıyısındaki ağacı ateşe verdi.

Antalya-Alanya’da bir ortaokulda, bir öğrencinin kesici aletle arkadaşlarını tehdit ederek haraç istediği öne sürüldü.

Balıkesir Fahri Kiraz Kız Meslek Lisesi’ne bıçakla girmek isteyen gençler son anda polisçe engellendi.

Bolu’da ortaokul müdürü ve sınıf arkadaşlarını vuracağını ses kaydıyla paylaştığı savlanan yedinci sınıf öğrencisi gözaltına alındı.

Bursa’da “Sıra bende” diyerek okullara saldıracaklarını sosyal medyada açıklayarak paylaşım yapan iki kişi gözaltına alındı. Birinin evinde birden çok kurusıkı tabanca, mermiler ve tüfek ele geçirildi.

Bursa-İnegöl’de genç bir kıza bir grup arkadaşı meydan dayağı attı.

Çanakkale-Çan İbrahim Bodur Anadolu Lisesi, sosyal medya üzerinden gelen “Sıra size gelmeyecek mi sandınız? Sıra bu okulda olabilir. Dikkatli olun!” sözleriyle hedef alındı. Bunun üzerine okul yönetimi, öğretmenler, veliler ve öğrenciler tedirgin oldu.

Çorum’da bir öğretmen, yabancı uyruklu kişilerce darp edildi.

Diyarbakır’da bir öğrenci servisi, silahlı saldırıya uğradı. Taşıtın sürücüsü ile biri ağır olmak üzere toplam üç öğrenci yaralandı. Ağır yaralı çocuk, yoğun bakımda yaşam savaşı vermekte.

Gaziantep’in Şahinbey ilçesinde bir lisenin bahçesinde kurusıkı tabanca ile havaya ateş açıldı. Bu durum, öğrenciler arasında kaygı ve korkuya neden oldu.

Hatay-Reyhanlı’da 13 yaşındaki çocukların 11 yaşındaki başka bir çocuktan haraç istedikleri öne sürüldü.

İstanbul’da iki okulda katliam yapacağını açıklayan çete üyelerinin eylemlerini Telegram’da paylaşmaları üzerine polisin dikkati sayesinden katliam önlendi.

İstanbul-Bakırköy’de okula saldıracağını söyleyen lise öğrencisinin evinden cephanelik çıktı. Öğrenci, tutuklandı.

İstanbul-Bayrampaşa’da 16 yaşındaki bir çocuk, yaşıtlarınca demir sopalarla dövüldü. Beyin kanaması geçiren çocuk, hastanede yaşam savaşı veriyor.

İstanbul-Esenler’de birkaç çocuk, dinlençte[1] bulunan oyuncakları yaktı.

İzmir-Torbalı’da bir okula saldırı hazırlığı yaptığı savlanan 8 öğrenci gözaltına alındı.

Kocaeli Fen Lisesi'nin 9.sınıfında okuyan bir öğrenci, kendi okuluna saldırı düzenleyeceği ileri sürülüp gözaltına alındı. Bu öğrenci, daha sonra tutuklandı.

Malatya’da, Yeşilyurt Gazi Anadolu Lisesi’nde iki grup öğrenci arasında çıkan kavgada 5 kişi bıçakla yaralandı.

Manisa’da 15 yaşındaki bir çocuğun üzerinden ruhsatsız silah çıktı.

Mersin-Tarsus Fatih Anadolu Lisesi 12.sınıf öğrencisi, okulda tabancayla yakalandı.

Ordu’nun Perşembe ilçesinde 16 yaşındaki çocuk, kız sorunu yüzünden tartıştığı arkadaşına silahını doğrultup ateşledi; ancak silah tutukluk yaptı.

Samsun-İlkadım’da okul önünde çıkan silahlı çatışmada iki kişi yaralandı. Ayrıca iki kişi, yaralama suçundan gözaltına alındı.

Sivas’ta okula saldırı tehdidinde bulunan bir öğrenci gözaltına alındı.

Tokat’ın Niksar ilçesindeki bir liseye saldırı düzenleyeceğine yönelik sosyal medyada paylaşımlar yapan 11. sınıf öğrencisi gözaltına alındı.

Trabzon-Akçaabat Mevlüt Selami Yardım Ortaokulu’nun sosyal medya hesabına “Cuma günü ayık olun” tehdidi üzerine polis harekete geçti.

Zonguldak Erdemir Anadolu Lisesi’nde bir grup öğrenci okuldaki bir sınıfı basarak düşman olarak gördükleri bir öğrenciyi tekme tokat dövdü.

Zonguldak Fener Anadolu Lisesi öğrencisi 17 yaşındaki B.T.A. sosyal medyada tehdit içerikli fotoğraflar yayımlayınca gözaltına alındı.

Adalet Bakanı Akın Gürlek, 54 okulu hedef gösteren 67 sosyal medya kullanıcısının gözaltına alındığını açıkladı.

Şanlıurfa ve Kahramanmaraş’taki okul baskınlarından sonra yurdumuzun birçok ilinde okullarımıza yönelik saldırı girişimleri önlendi. Yukarıda örnek olarak yazdıklarım bir gün içinde medyaya düşen haberlerden bir bölümü.

Şanlıurfa ve Kahramanmaraş’taki kanlı saldırıyı yapanların ortak yanı Pubg bağımlısı olmaları. Ayrıca akran zorbalığı uygulayanların ve silahla yaralama olaylarına karışanların birçoğunun da Discord bağımlısı olduğunu söyleyelim. Bunların dışında birçok oyun sitesi var ekranlarda.

Bir anda ülkemizin dört bir yanındaki okullara saldırı hazırlığının olması akıllara “Acaba bu işin arkasında bir yabancı istihbarat örgütümü var?” sorusunu getiriyor.

Liselerin adına “Anadolu” eklendiğinde eğitim çağdaşlaşmıyor, ulusal özelliklerini de korumuyor. Okullarımızda sevgiyi, saygıyı öğretemiyoruz. Doğru insan olmayı öğretmek için güzel örenkelre gereksinm var.

Yıllardır hem sözle hem de yazıyla anlata anlata dilimde tüy bitti çocuklarımız bizden çalınıyor diye. Ne yazık ki siyasetçiler, hala işin ne denli tehlikeli olduğunun farkında değiller. Araba devrilmeden yol gösterin de işe yarasın. Araba devrildikten sonra ahlanıp vahlanmanın bir yararı yok!

Adil Hacıömeroğlu

17 Nisan 2026

[1] Parkta

ÇOCUKLARDA SINIRSIZLIK

Günümüz çocuklarının sınırları hiç belli değil. Ne isterlerse yapılıyor. Ailelerinin ekonomik ve sosyal olanakları onların hiç umurunda bile değil. Yoktan anlamıyorlar. Kendilerine “hayır” denmesinden hiç hoşlanmıyorlar. Dedikleri yapılmadığında önce küsüyor, sonrasında kırıp döküyorlar acımasızca. Çocuklar, önce evlerinde şiddete başvurmakta. Sinirlendiklerinde kardeşlerine, daha çok da annelerine şiddet uygulamaktalar. Peki, neden anneler?

Son yıllarda babalar, birçok konuda devre dışı bırakıldı evlerde. Birçok anne, çocuğunun yanında yerli yersiz babayı aşağılayıp küçümsemekte. Kimi zaman bu tavır, eş dost yanında da olmakta. Bunu da bir beceri sanmakta çoğu kadın. Yasalar ve son yıllardaki toplumsal gelişmeler, kadınları ailenin egemen gücü durumuna getirdi. Zaten neoliberalizmle başlayan süreçte amaç, aileyi dağıtmaktı. Aileden önce erkek dışlandı. Çünkü yasalar bu doğrultuda yapıldı. “Kadının koruması” adı altında eşler arasındaki eş olma, yani eşitlikçi yaklaşım birinin lehine değiştirildi. Eve egemen olan anne, disiplinsiz çocuklar büyütmeye başladı. Çünkü anne de çocuk da otoriteden uzaklaştı. Otoritenin yerine, sınırsızlık geçti. Çocuk, annesini yönetmeye başladı tüm sınırsızlığıyla ve yok olan duygudaşlığıyla. Bir evin yöneticisi çocuk olur mu hiç?

Boşanmaları kolaylaştıran ve karı-kocadan birini peşinen suçlu sayan bir toplumda aile ayakta kalabilir mi? Neymiş efendim, AB’ye uyum yasaları çıkarıyoruz. O AB dediğiniz toplulukta, bu yasalarla toplumsal çürüme başlamadı mı? Genç erkekler evlenmiyor özellikle. Çünkü küçük de olsa bir olasılıkla boşanma söz konusu olduğunda mal paylaşımında başına geleceği biliyor gençler. Ondan sonra doğum oranları azaldığı için nüfusumuz yaşlanıyor, diye feryat figan ediyor ülkemiz yöneticileri. Bu yasalarla evlilik de olmuyor dolayısıyla nüfus artışı da.

Bir evde baba, baba; anne, anne; çocuk da çocuk gibi olmalı. Kimse kimseden rol de sorumluluk da çalmamalı.

“Özgürlük” kavramının kamuoyunda yeniden tartışılmasını ve sınırlarının belirlenmesini önermekteyim uzun zamandan beri. Özgürlük, sınırsızlık değil. Bir kişinin akılına estiği gibi davranması hiç değil. Bir kişinin çevresindeki herkese zarar vererek ve onların haklarını çiğneyerek özgürlüğünü kullandığını düşünmek kadar yanlış bir şey yok! Ne yazık ki evlerde kırıp dökmeden bağırıp çağırmaya dek uzanan bir alanda özgürlük(!) kullanmakta çocuklar. Bu nedenle kişisel özgürlüğün sınırlarının nereye kadar olacağı çok küçük yaşta çocuklara öğretilmeli görgü kuralları bağlamında.

Çocuklar, zaman yönetimi konusunda çok savurgan. Burada da sınırları belli değil. Zamanı kullanma konusunda bir izlence yapmaları söz konusu bile olmuyor. “Ben özgürüm, istediğim kadar telefonla oynayabilirim.” ya da “Ben dinlenme özgürlüğümü kullanıyorum, bana kimse karışamaz.” demekteler. Sabahtan akşama dek hiçbir iş yapmadan telefonla oynayıp arada bir amaçsızca dolaşarak ya da odasında uzun süre yatarak zaman geçirmekte birçok çocuk. Bunu yaparken de özgür olduğunu söylüyor çocuklar. Kimileri ileri giderek velilerine “Yaşam benim, siz niye karışıyorsunuz. Zamanımı istediğim gibi kullanmak benim hakkım.” demekte.

Çocukların önemli bir kısmı, okula gittiklerinde evdeki durumlarını sürdürmekte. Ne öğretmenlerini dinliyor ne de arkadaşlarının haklarına saygı gösteriyorlar. Kendi odasında, evinde ne yapıyorsa sınıfında da aynı şeyi yapıyor. Sanıyor ki her yerde onun taşkınlıklarına göz yumacak anneleri var. Çünkü o; toplum içinde nasıl davranılacağını, insanların özel alanlarına saygı duyulması gerektiğini öğrenmediğinden içselleştirememiştir bunu. Onun anlayışına göre dünyada yalnızca o vardır. Gerisi olmasa da olur. Çünkü evinde ona, bu öğretilmiştir. Çocuk da kendisine öğretileni yapmakta.

En iyi ve kalıcı özgürlük, sınırları belli olan özgürlüktür. Sınırsız olduğu sanılan özgürlük ise aslında tutsaklık... Kimin mi? Kendi şişkin benliğinin… İnsan, bir toplumsal varlık… Başka insanlar olmadan ne özgürlüğün ne de yaşamın tadı çıkar. Başkaları bizim haklarımıza, varlığımıza, duygularımıza, düşüncelerimize ne denli saygı duyarsa o denli özgür oluruz. Paylaşmanın, toplumsal bir varlık olarak değer bulmanın sağladığı özgürlük gibisi var mı?

Çocuklarımıza sınırsızlığı değil, sınırlarını öğretmeli. Onlara, başkalarının hak ve özgürlüklerine saygı duyduğunda kendi özgürlüğüne kavuşacağı anlatılıp öğretilmeli. Özgürlükte sınırsız olduğunu sanan çocuklar, yaşamları boyunca zamanını da doğal kaynakları da çevresindeki insanları da sorumsuz ve sınırsızca tüketir. Bu da hem insanlığın hem de dünyanın geleceği, varlığı için en büyük tehlike değil mi?

Adil Hacıömeroğlu

16 Nisan 2026

OKULLARIMIZA SİLAHLI SALDIRILAR

14 Nisan 2026 günü Şanlıurfa’nın Siverek ilçesindeki Ahmet Koyuncu Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi’nden devamsızlık nedeniyle uzaklaştırılan 19 yaşındaki bir öğrenci, başarısızlığının ve okuldan uzaklaştırılmasının nedeni olarak gördüğü başta okul müdürü olmak üzere hem öğretmenlerini hem de öğrencileri cezalandırmak için silahlı saldırıda bulundu.

Saldırı, av tüfeğiyle gerçekleştirildi. Saldırı sonunda 16 kişi yaralandı. Saldırgan öğrenci, daha sonra elindeki silahla kendi canına kıydı. Öğrencinin okula yapacağı saldırıyı, daha önce sosyal medyada duyurması, işin ilginç yanı.

Siverek saldırısından bir gün sonra 14 yaşındaki bir öğrenci, Kahramanmaraş’taki Ayser Çalık Ortaokulu’nu bastı. Bu saldırıda bir öğretmen, sekiz öğrenci yaşamını yitirdi ne yazık ki. Altısı yoğun bakımda olmak üzere toplam dokuz kişide yaralandı. Babası eski emniyetçi olan 8.sınıf öğrencisi saldırgan, okula 5 silah ve yedi şarjörle geldi. İki ayrı sınıfa girerek yalım ateşi açıyor 14 yaşındaki çocuk. Peki, bu çocuk silah kullanmayı nasıl ve kimlerden öğrendi? Daha önce defalarca yazıp söyledik silahlı saldırıda bulunan çocukların çoğu, bu işi telefon ekranlarından öğreniyor. Bazılarının eline silahı ne yazık ki aile büyükleri vermekte. Peki, bir çocuk 5 silah ve 7 şarjörü nerede ve nasıl buluyor? Bu soruların yanıtları verilmeli.

Çocuklar, sosyal medya aracılığıyla oyun oynadıkları bazı sitelerce suça sürüklendikleri bilinmekte. Bu iki baskını yapan saldırgan da bu uygulamalara girdikleri kesin. Eğer onları yönlendiren sanal el, saldırıyı gerçekleştirirlerse oyunlardaki puanlarını yükseltip barajları geçebileceklerini söylüyor. Yani o sanal el, çocuklarımızı ekranlar aracılığıyla bizlerden çalıyor ve onları suç aygıtına dönüştürüyor. !946’dan beri ülkemizi küçük Amerika yapmak için bir kısım siyasetçi uğraşmakta. Ülkemiz okul baskınlarıyla küçük Amerika yolunda hızla ilerliyor.

Okullarımızda işlerin iyi gitmediğini dilimiz döndüğünce söylemekteyiz. Ülküsü, amacı, umudu olmayan öğrenciler var. Ne yazık ki son yıllarda ulusumuzun birleştirici simgeleri hem hükümet hem de Milli Eğitim Bakanlarınca yok sayıldı. Başta Atatürk, Cumhuriyet kurumları ve değerleri olmak üzere tarihimiz, ulus devletimiz, Andımız, Kurtuluş Savaşı’mız, dilimiz, geleneklerimiz, ailemiz siyasal saldırılarla aşındırıldı. Bu birleştirici simgeleri eleştirmek, hatta onlara kara çalmak özgürlük olarak algılandı, algılatıldı topluma. Özellikle kimi AKP’li siyasetçilerin Atatürk’ü yok sayma anlayışı ülkemizin birliğine, varlığına oldukça zarar verdi. Ulusa bayramlarımız ne yazık ki eski coşkusuyla kutlanmıyor. Kutlamalar yasak savmak için yapılmakta.

Aile kurumumuzun çok yönlü saldırı altında olduğunu hep söyledik. Evliliklerin çoğunun boşanmak üzerine kurulduğu herkesçe bilinmekte. Ne yazık ki bazı yasalar da aileyi dağıtmak için önemli bir araç. Bazı mahkemeler eften püften nedenlerle ailelerin dağılmasına ne yazık ki önayak oluyor. Dağılan ailelerin çocuklarının tek kanatla uçamadıkları bilinen bir gerçek. Aileyi güçlendirmeli bir toplumsal seferberlikle.

Ekran bağımlılığının çocukları önce akran zorbalığına, sonrasında yaygın bir şiddete yönlendirdiği önemli bir gerçek. Bir bağımlılığın, başka bağımlılıkları da doğurduğunu biliyoruz. Şiddet, toplumumuzda yaygın bir bağımlılık… Ne yazık ki çocuklarımızı elimizden alan ekran bağımlılığına devlet organları, hükümet yetkilileri köklü çözümleri gerektirecek önlem alma konusunda çok ağır davranmakta. Oysa tehlike sel gibi üzerimize geliyor. “Suça Sürüklenen Çocuklar (SSÇ)” diye bir olgu var karşımızda. Buna karşın olayları, olguları ve gelmekte olan büyük tehlikeyi görmezden gelmekte hükümet yetkilileri. Ne televizyon dizilerine ve gündüz kuşağındaki abuk sabuk izlencelere ne de sosyal medyaya bir çeki düzen vermek için bir girişim yok! Olayları, tehlikeyi görmezden gelerek bu sorunlar yok olmuyor. Tersine tehlike görmezden gelindikçe büyümekte her geçen gün.

Ülkemizin ekonomik durumu uzun süredir kötü. Gelir dengesi, çalışıp üretenlerin aleyhine olumsuzlaştı. İnsanlar bir lokma ekmeği, bir yudum suyu sofralarına getirmekte oldukça zorlanmakta. Tüketim çılgınlığında boğulan halkımızın karnı doysa gözü doymuyor, nefsi körelmiyor nedense. Tüketim çılgınlığının özellikle televizyonlar ve sosyal medyaca körüklendiğini görmekteyiz. Buna da bir önlem düşünülmüyor. Hem iktidar hem muhalefet ulusal soruna dönüşmüş bu konularda işbirliği yapmalı. Ulusun yüksek çıkarlarının korunması için elbirliği yapılmayacaksa niye varsınız ey siyasetçiler?

Ekran bağımlılığı, ulusal güvenlik sorunu durumuna gelmek üzere. Bu sorunu ciddiye almalı. Değişik bakanlıkların baş denetmenlerini olaylar olduktan sonra değil, olmadan önce okullara niye gönderilmez? Siz hâlâ ekran bağımlılığının yarattığı tehlikenin farkında değil misiniz? Son yılarda cana kıyan, canına kıyılan çocukları görmüyor musunuz? Görüyorsanız, bu soruna çözüm bulmak için gecenizi gündüzünüze niye katmıyorsunuz?

Sayın Milli Eğitim Bakanı Yusuf Tekin, işi gücü bırakmış Atatürk’le uğraşıyor. Okullarımızın bunca sorunu varken Atatürk’le uğraşmak niye? Bu anlayış, ülkemiz için hiç tekin değil. Ayrıca Milli Eğitim Bakanlığı koltuğunda oturan biri, çocuğunu kendi yönettiği devlet okulunda niye okutmaz? Bu da Sayın Bakan’ın kendi yönettiği okullara güvenmediğini gösteriyor.

Son yıllarda ne yazık ki birçok meslek bilerek ya da bilmeyerek değersizleştirildi. Bundan en çok etkilenen de öğretmenlik… Güya demokratikleşmek adı altında öğrencileri dokunulmaz, öğretmenleri dokunulur bir duruma soktu MEB. Okullarda disiplin yok! Öğretmenlerin, okul yöneticilerin yaptırım gücü olmadığından elleri kolları bağlı. Kıyafet özgürlüğü(!) nedeniyle bir okula gittiğinizde kimin öğretmen, kimin veli, kimin okul işgöreni olduğunu anlamak olanaksız. Saçı sakalı birbirine karışmış biri öğrencilere örnek olabilir mi? Öğretmen düşüncesi, konuşması, davranışı, duruşu, giyimiyle örnek olmalı. Ne yazık ki öğrencilere örnek olabilecek öğretmenlik mesleğini kendi eliyle yok etti siyasal iktidar.

Eskiden bizler okula severek, koşarak, deyip gülerek giderdik. Şimdi ise çocukların çoğu, okula ne yazık ki istemeden ve velilerinin zoruyla gidiyor. Okul dinlenceye girsin diye bekliyorlar. Onlar okulun olmasını değil, olmamasını sevmekte. Bunun nedenini araştırmak gerekmez mi? Neden okullarımız, çocukların ikinci yuvası olmaktan çıktı? Eğitim sistemini hallaç pamuğu gibi atan bakanların, hükümetlerin hiç mi sorumluluğu yok bunda?

Üniversiteler, sendikalar, demokratik kitle örgütleri, meslek odaları, üretici birlikleri, aydınlar suskun… Neden? Ülkemiz olağanüstü sorunlarla boğuşurken toplumun ortak aklını kullanamamak büyük bir eksiklik. Her sorunu çözmede birimizin aklı yetmez, ancak hepimizin düşünce ve önerileri bir araya gelirse üstesinden gelemeyeceğimiz bir iş olamaz. “Ben bilirim.” yerine “Biz biliriz.” demenin vakti gelmedi mi daha?

Ne yazık ki ekranlar, kapitalist sömürünün örtbas edilmesi, gelir dağılımındaki dengesizliklerin görülmemesi için kullanılmakta. Bu nedenle de televizyon ve sosyal medyada uyuşturucu etkisi olan diziler, gündüz kuşağı izlenceleri, kısa videolar yayımlanmakta. Artık toplumu çürüten bu ekran bağımlılığından kurtulmanın zamanı geldi de geçiyor bile. Çürüyen uzuvlar zamanla kokuşmaya başlar. Her yandan gelen kokuları da mı almıyorsunuz? Beş duyunuz mu yok oldu, ne?

Adil Hacıömeroğlu

15 Nisan 2026

EKRAN ZORBALIĞI

Akran zorbalığıyla ilgili epeyce yazı yazdım. Bunun ekran bağımlılığıyla ilişkili olduğunu anlattım hep. Çok değerli kimya öğretmeni arkadaşım Sefa Çimen beni uyardı. “Akran zorbalığı mı, yoksa ekran zorbalığı mı?” diye sordu. Bu soru, hoşuma gitti. Çünkü akran zorbalığının asıl kaynağı ekranlar…

Ekranlar, şiddeti olağanlaştırıyor. Televizyonda olsun sosyal medyada olsun sürekli şiddet var. Dizilerde, kısa videolarda çocuk ve gençlere şiddet kültürü aşıladığı görünen bir gerçek.

Televizyonlardaki tartışmalarda sürekli sinirli bir bağırma söz konusu. Kim çok bağırırsa ve karşısındakini aşağılayıp hakaret ederse üste çıkıyor. Bazı tartışmalarda yumruklarını sıkarak karşıtının üstüne yürüyenleri de görmekteyiz canlı yayınlarda hem de. Bu izlenceler sorunların çözümünün, düşünce alışverişinin bir yandan gereksizliğini vurgularken diğer yandan da şiddet uygularsan kazanırsın düşüncesini aşılamakta. Böylece kimse kimseyi dinlemiyor. Hiç kimse karşısındakine saygı göstermiyor. Bazıları öylesine sinirleniyor ki ağzından tükürükler saçılıyor ekrana.

Neredeyse siyasetçilerin hepsi bağırmaktan söz söyleyemiyorlar. Kaşları çatık, boyun damarları şişkin, ağızları sonuna dek açık, eller tehditkâr, gözler öfke kusuyor ekranlardan dışarıya doğru. Meclis’te en aşağılayıcı küfürleşmeler oluyor. Kimi zaman alt alta üst üste dövüşler ilenmekte canlı yayınlarda. Televizyoncular bakıyor ki meclis kavgaları izlenme oranlarını yükseltiyor sabahtan gece yarısına dek haftalarca bu görüntüler izlettiriliyor küçük büyük herkese. Aynı anda sosyal medyada da meclis kavgaları başköşeye yerleşiyor.

Dizilerde kavga eksik olmuyor. Çünkü ne kadar şiddetli kavga varsa o kadar çok izlenme oranı var. İzlenme oranını artırmak için bol kavgalı, çok cinayetli bölümler çekiliyor dizilerde. Neredeyse her bölümde kavga var. Karşısındakini dinlemek, ona değer vermek yok! Sözün insan ilişkisindeki sağlıklı gücü ne yazık ki unutulmuş. Ne kadar çok bağırıp çağırırsan haklı olursun mantığı var ekranlarda.

Sosyal medya, şiddetin en yaygın olduğu alan. Tanıdık ya da tanımadık kim olursa olsun beğenmediğin bir şey söylerse aç ağzını yum gözünü, aklına geleni söyle.

Çocukların telefon ya da tabletlerde oynadıkları oyunların neredeyse hepsinde şiddet var. Birçok oyun öldürme üstüne kurulu. Ne kadar çok öldürürsen o kadar çok puan kazanıyorsun. Ayrıca buralarda izlenen kısa videolarda da şiddet egemen. Çocukların televizyon, telefon ve tablet ekranlarında şiddet öğrenme kursuna gittiklerini söylersek abartmamış oluruz yaşanmakta olan durumu. O zaman Sefa Öğretmen’in dediği gibi bu ekran zorbalığı değil de ne?

Ekranların bir başka zorbalığı ise insanları doğal niteliklerinden koparmak. Tektip insan yaratma amacıyla hep aynı düşünüp davranan insanlar oluşturuluyor bilerek. Bir canlıyı, doğal özelliklerinden soyutlamak zorbalık değil de nedir?

Ekranlar, sosyal bir canlı olan insanları toplumdan koparmaya çalışmakta. Toplumdan koparılan kişi, yaşı ne olursa olsun ekranın tutsağı oluyor. Böyle olunca da toplumsal ilişkileri ortadan kalkıyor. Bu da ekran zorbalığının bir başka yönü.

Çocuk ve gençlerimizi sanal zorbalıkla bizden çalan ekranlara karşı savaş açmanın zamanı geldi de geçiyor bile. Çocuklarımızı ekran zorbalığından kurtararak özgürleştirmek herkesin görevi. Bu görevden kaçmak olmaz.

Adil Hacıömeroğlu

13 Nisan 2026

TRABZONSPOR GERÇEĞİ

Trabzonspor, 1974-75 sezonunda Türkiye 1.Futbol Ligi’ne çıktı çıkalı şimşekleri üzerine çekti. Bir yıl sonra da lig şampiyonu olunca herkes dikkat kesildi bu Anadolu kulübüne. Özellikle ülkemizdeki futbol geleneğini, ezberini bozması şimşekleri üstüne çekmesinin asıl nedeni. Bir başka önemli nedeni de bu başarıyı altyapıdan yetiştirdiği kendi gençleriyle kazanması. Çünkü İstanbul’un üç takımı, yıllardır şampiyonlukları kendi aralarında adeta paylaşıyordu. Bunu yaparken de üretmiyor, tüketiyorlardı. Anadolu’nun gücü, İstanbul’un entrikalarını yenmeye yetmemişti uzun süre.

Atatürk, 19 Mayıs’ta ülkemizin kurtuluşunu Samsun’dan başlattı. Ankara’da 23 Nisan 1920’de TBMM’yi açarak hem İstanbul’un işgalcilere teslimiyetine hem de emperyalist güçlere başkaldırdı. Bu egemen güce başkaldırıyı, Büyük Önder: “İstanbul Anadolu’ya değil, Anadolu İstanbul’a egemen olmalıdır.” özdeyişiyle simgeleştirdi. Evet, Anadolu İstanbul’a egemen olunca kurtuluş gelmişti ardı sıra. Anadolu’dan gelen Mehmetçik, İstanbul’u işgalden kurtardı.

İşte, Trabzonspor’un başkaldırısı da tıpkı Atatürk’ün başkaldırısı gibiydi. Yerleşik ve kuralsız bir düzenin değişmesi için ayağa kalktı koca bir kent, futbol sahalarında. İlk şampiyonluğun alınmasıyla bütün kent, takımının çevresine toplanmıştı. Buna yalnızca Trabzon kenti değil, bütün Anadolu ve Trakya sevinmişti. Çünkü emeğin gücü, paranın gücüne üstün gelmişti.

Dünyanın birçok ülkesinde futbol takımı izleyiciliği, hafta sonlarında iyi zaman geçirmek için maç günlerinde sıradan bir yandaşlıktan öteye gitmez. Oysa Trabzonsporlu olmak, bu alışılagelen yandaşlığın çok ötesinde. Trabzon’da futbol bir ruha, bedene, yaşam biçimine dönüşmüştür. Toplumun her kesimi, genç yaşlı demeden Anadolu’nun başkaldırısına öncülük eden Trabzonspor olayının eşit bir öznesi. Zaten dünyanın en önde gelen kent takımı olmasındaki giz de burada. Bir Trabzonlunun başka bir takımı tutması düşünülemez bile. Çünkü futbol takımı, oyunun oynandığı yeşil alanı aşmış koca bir kenti kucaklayan bir markaya dönüşmüştür.

Ülkemizin geri kalan seksen ilinde yaşayan yurttaşlarımız farklı takımları tutabilir. Hatta kendi kent takımlarını ikinci plana itip İstanbul’un üç takımından birine gönül de verebilir. Oysa Trabzon kentinde böyle bir durum yaşanmaz, hatta kimsenin usuna bile gelmez. Bir Trabzonlu için kendi kentinin ve bu toprakların takımı hep birinci sıradadır ligdeki başarısı ne olursa olsun.

Trabzonlu, kişiliği ve yaşadığı toprakların ona kazandırdığı ruh nedeniyle güce boyun eğmez. Gücün baskısı, haksızlığın adaletsizliği, paranın aldatıcı üstünlüğü karşısında bir yana sinip oturmaz. O, adaleti ve hakkı yaşamının ülküsü yapmıştır. Paranın gücüyle müzelere kupalar taşımak yerine, yüreğini ortaya koyarak alınteri döküp emek harcayarak başarının peşinde koşar. Müzesine alınteriyle ıslanmış kupalar ister.

Haksızlığı hak olarak belleyenlere karşı adalet bayrağını açmak, onun vazgeçilmez ülküsü.

Ne yazık ki dünyanın birçok yerinde olduğu gibi ülkemizde de birçok kişi güce tapınır. Güçlü takımı tutar, iktidar olabilecek partilerin görüşleri yanlış da olsa ona oy verir, varsılın çevresinde yer almak ister. Güçlü bir takımı tuttuğunuzda, onun yandaşı olduğunuzda maçların yüzde doksanını kazanıyorsunuz. Burada yapılan takım yandaşlığı değil, maçlarda kazanını destekleyerek yapay bir keyfin alınmasından başka bir şey değil. Oysa insan, zoru başarmak için uğraşmalı. Zorlukları aşarak büyük başarıların parçası olmanın kişiye sağladığı mutluluk en büyüğüdür yaşanması gereken.

Güçlünün değil, haklının yanında yer almalı. Zalimin değil, mazlumun yanında dimdik durmalı. İşte, 1919’daki Anadolu’nun başkaldırışı mazlumun ayağa kalkmasıydı zalime karşı. Trabzonspor’un şampiyonlukları da futbolda bir Anadolu devrimidir. Devrimler yukarıdan dayatılarak değil, tabandan sabır ve emekle yapılır. Trabzonspor da bunu kendi çocuklarıyla sabır, emek, alınteri, üretim ve büyük bir inatla ilmek ilmek örmedi mi?

Adil Hacıömeroğlu

12 Nisan 2026

AKRAN ZORBALIĞI DURMUYOR

Akran zorbalığı dur durak bilmiyor. Her geçen okullarda, sokaklarda, dinlençlerde[1] yapılan akran zorbalığı haberleri işitmekteyiz. Okul yöneticileri şaşkın, ilgili bakanlıklar ilgisiz, anne ve babalar çaresiz; ancak toplum tehlikenin farkında. Peki, toplumun gördüğü tehlikeyi ülkemizi yönetenler, yetkililer, sorumlular niye görmez?

Okullarda sudan bahanelerle öğrenciler, birbirlerini dövüp hastanelik ediyor. Bu sudan bahaneler şunlar: “Yan baktın. Ayağıma bastın. Omuz attın. Dediğimi niye yapmadın? Tipini beğenmedim? Niye onunla arkadaşsın? Sevgilimle neden konuştun? Beni niye yönetime şikâyet ettin? Bize neden katılmadın? Bizim düşman grubumuza niçin sen de düşmanlık yapmıyorsun?” Bu bahaneler daha da çoğaltılabilir. Çocuklar arkadaşlarını döverek baskı altına alarak, onları ayak işlerinde kullanarak çevrelerine üstünlük kurmaya çalışmakta.

Kızlar da erkeler de kendi aralarında çeteleşiyor. Kimi zaman karşıt çeteler arasında ölümle sonuçlanan büyük kavgalar oluyor. En ilginç olanı, çeteleşen çocukların acıma duygularını yitirmeleri. Kavgada yere düşenin en yaşamsal organlarına bile tekmeler, yumruklar, hatta sopalar iniyor. Kimi zaman bıçaklar çekilip karşısındakinin bedeninin en ölümcül yerlerine saplanıyor. Bu kavgalarda ölenler çok…

Kavgalardaki örgütlenmeler, mafya düzenini anlatan filmlerin aynısı. Düşman kabul ettikleri karşıtlarına uyguladıkları yöntemler, bu filmlerdekilerle uyuşmakta. Çocuklar ekranlarda gördüklerini yapıyor bire bir. Yalnızca televizyondaki mafya dizileri mi? Doğaldır ki hayır!

Daha çok çocuk ve gençlerin izlediği kısa videolar var. Bunların çoğunda aşırı şiddet bulunmakta. Ayrıca sosyal medyada bir kişinin nasıl öldürüleceğini öğreten uygulamaları gösteren videolar gösterilmekte herkese açık. Bir bıçağın ölümcül yerlere nasıl saplanacağı anlatılmakta ayrıntılı olarak. Bir tabanca ya da pompalı tüfekle ölümcül yerlere nasıl ateş edileceği ayrıntısıyla izlettiriliyor çocuk ve gençlere.

İstanbul Fatih’te Silivrikapı mahallesinde bir grup, akranları bir çocuğun ellerini, ayaklarını bağlayıp ağzını bantlayarak dövüyorlar öldüresiye. Dövmekle kalmayıp uyguladıkları şiddetin görüntüsünü çekip sanal medyada yayımlıyorlar. Görüntüleri izleyen polis, harekete geçip arkadaşlarına şiddet uygulayan yedi çocuğu gözaltına alıyor. Şüphelilerden birinin üzerinden bir miktar uyuşturucu madde de çıkıyor. Görüldüğü gibi bu çocuklarının akranlarını dövme biçimlerini birçok televizyon dizisinde izlemek olanaklı. Üstelik başkalarına gözdağı vermek için de görüntüleri de paylaşıyorlar sosyal medyada. Bize dokunanın sonu burada gördüğünüz kişi gibi olur, demek istiyorlar.

Silivrikapı’daki olayda hem şiddet hem de uyuşturucu bağımlılığı var. Ekran bağımlılığının birçok bağımlılığı da birlikte getirdiğini defalarca söyledik. Her türlü bağımlılığın istemediğimiz yerlere varması büyük bir olasılık. Bu nedenle her türlü bağımlılıkla topyekûn savaşmalı. Bağımlılığın türü ne olursa olsun onu hafifsemek ya de göz ardı etmek büyük felaketlere yol açabilir.

Beyin çürümesine uğrayan çocuklar neyin yanlış, neyin doğru olduğunun ayırdında değil. Yukarıda anlattığımız akran zorbalığında duygularını, duygudaşlıklarını yitirmiş çocuklar karşımıza çıkıyor. Bağımlılıkla savaş, her bireyin görevi. Bu konuda toplumsal dayanışmanın gücünden de yararlanılmalı. Toplumun bilinçli davranmasıyla aşılmayacak zorluk, sorun yoktur.

Adil Hacıömeroğlu

10 Nisan 2026

[1] Parklarda

BEYİN ÇÜRÜMESİ

Ekran bağımlılığının beyin çürümesine neden olduğunu bütün uzmanlar saptıyor. Ekran başında geçirilen zaman ne denli çoğalırsa çürüme de o denli hızlanıyor. Bu da özellikle çocuk ve gençlerin büyük bir felaketle karşı karşıya olduğunu göstermekte. Bağımlılığın büyüklüğü ve yaygınlığı ulusal güvenlik sorununa dönüşmek üzere.

Dünyada ekran başında geçirilen ortalama süre, 33 saat 27 dakika. Ülkemizde ise ekran başında geçirilen ortalama süre ise 41 saat 37 dakika. Görüldüğü gibi ülkemizde özellikle sosyal medyada geçirilen zaman dünya ortalamasının oldukça üstündedir. Bir kişi, günde dört saatin üzerindeki zamanını ekran başında geçirmekte işini gücünü bırakarak. Çocuklarda (6-13 yaş) ise ekranda geçirilen zaman, günde 6,4 saattir. Bir çocuğun günde sekiz saat uyuduğunu, diğer sekiz saatini de okulda geçirdiğini düşünürsek zorunlu gereksinimlerini karşılamak için ayıracağı zaman yok denecek kadar az. Bu da çocukların çocukluklarını yaşamadıklarının bir göstergesi değil mi?

Ülkemizin çocukları, ne yazık ki yaşamdan kopuk bir biçimde zamanlarının en önemli bölümünü ekran başında geçirmekte. Sanal dünya, onları gerçek dünyadan kopardığı gibi onların en güzel çağında, en verimli zamanlarını çalmakta. Küçük yaşta tutsaklık zinciriyle bağımlı kılınmaktalar. Böylece hem yaşamın güzelliklerinden, öğreticiliğinden, sevinçlerinden, zevklerinden hem de derslerinden kopuyorlar. Evet, çocuklar verimli ders çalışacak, kitap okuyacak, sosyal etkinliklere katılacak, sanatla ilgilenecek, spor yapacak, gezecek ve eğlenecek zamanı nasıl bulacaklar?

Sürekli ekrana bakan çocuk, zamanla her şeyi unutuyor. Sanki doğduğu günden beri onunla yaşıyormuş gibi bir algıya sahip oluyor. Anne ve babasını başta olmak üzere yaşamdaki her şeyini unutuyor. En yakınları olmak üzere çevresindeki ve yaşamındaki her şey onun için anlamsızlaşıyor. Böylece çocuk ruhen de bedenen de ele geçiriliyor sanal eller tarafından.

Beyin çürümesinin İngilizcesi, Brain Rot… Oxford tarafından 2024 yılının sözcüğü seçilmiş. Bu sözcük, şöyle tanımlanmakta: Düşük kaliteli dijital içeriklerin (kısa videolar ve sosyal medya) aşırı izlenmesi sonunda oluşan zihinsel bulanıklık, dikkat süresinde kısalma, bellek sorunları ve bilişsel gerilemeyi anlatan bir terim bu.

Sürekli ekrana bakan çocukların dikkat süreleri iyice kısalır. Uzun süreli filmleri izleyemez, kitap okuyamaz. Zaten okusa da okuduğunu anlayamaz. Çok basit şeyleri unutuyorlar ne yazık ki. En yalın konuşma ve yazmada bile sözcük bulmakta zorlanmaktalar. Bu durum bellek yitimini gösterir.

Beyin çürümesi, çocukların zor karar vermesine neden olur. Ayrıca sorunlar, zorluklar karşısında dayanma güçleri çok zayıflar, giderek toplumdan soyutlanırlar.

Beyin sisi ekran bağımlısı çocuklarda ortaya çıkan çok önemli bir sorun. Bu nedenle düşünsel açıklığı yitirirler. Beyin sisi: Herhangi bir konuya odaklanamama, zihinsel açıklığın bulanıklaşması, en yalın konularda mantık yürütememe demek. Bu çocuklar, neden-sonuç ilişkili düşünemez. Uykusuzluk, sürekli gerginlik, kötü beslenme, hareketsizlik gibi nedenler beyin sisini oluşturmakta.

Ekran bağımlılığı bu hızla giderse gelecekte düşünemeyen, anlayamayan, derdini anlatamayan, hatta yolda yürüyemeyen çocuklara, gençlere rastlarsak şaşırmayalım. İnsanlar, küresel egemenlerce ekran bağımlılığı aracılığıyla robotlaştırılmakta. Bu yolla toplum kan kaybedecek, insanlık düşünsel ve davranışsal açıdan iyice gerileyecek.

Günümüzde insanlığın önündeki en büyük var oluş tehlikesidir bu. Küresel egemenlerin çağımızda en büyük saldırısıdır bu insanlığa ve ulusumuza. Bu saldırıyı, hep birlikte göğüsleyip savuşturmalıyız. Önce ulusal alanda, sonra da dünya çapında insanı yok etmekte olan bu bağımlılıkla savaşmak zorundayız. İnsanlığın, ulusumuzun sağduyusu bu büyük sorunun üstesinden gelecektir.

Adil Hacıömeroğlu

10 Nisan 2026

ABD’NİN ÇÖKÜŞÜ

7 Nisan 2026 günü ABD Başkanı Donald Trump: “Bu gece koca bir uygarlık yok olacak.” dedi. Bu söz üzerine neredeyse bütün dünya gece yarına kilitlendi. Herkesin usuna ABD’nin bir çılgınlık yapıp İran’a karşı nükleer silah kullanacağıydı. Bu tehdit karşısında Tahran rahattı. Saldırgana karşı koyma yürekliliği daha da artmıştı.

ABD’nin kitle imha silahı konusunda sicili çok bozuk. Daha önce Japonya’ya atom bombası atmıştı. Yine birçok ülkede çok sayıda insanı toplu olarak öldürmüştü. Trump, güvenilmez biri dünya kamuoyunda. Çokça yalan söyleyen ve sözlerindeki tutarsızlıkla ünlenmişti. Görev süresince çılgınca işler yaptı. İsrail’in akla hayale sığmayacak insan kıyımlarında Siyonist rejimin hep arkasında durdu. Bu nedenle ona güvenmek olanaksız… Ancak benim gibi birçok kişi, bu sözü Trump’ın palavradan tehditlerinden biri olduğunu düşündü.

ABD’nin az da olsa nükleer bomba kullanabileceği olasılığına karşı birçok ülke Vashington’u bir çılgınlık yapmaması konusunda uyardı. Başta Trump olmak üzere ABD’nin üst düzey yöneticileri bu savaşta yenildiklerini her şeyden iyi bilmekte. Bu nedenle savaşın sürmesi ülkelerine daha çok yıprattığının farkındalar.

Son günlerde arkadaşlarımla İran’la ABD-İsrail arasında sürmekte olan savaşla ilgili söyleştik çokça. Onlara, Trump’ın Çin ve Rusya’nın gözünün içine baktığını söyledim. İçinden bir arabuluculuk yapsalar da şu savaştan bir kurtulsam, dediğini anlattım onlara. Savaş, bu durumuyla giderse ABD iyice rezil olacaktı tüm insanlığa. Tarihlerinde yaşamadıkları bir yenilgiyle karşılaşacaktı.

İran’ın çetin ceviz çıkması, ABD ve İsrail’i ummadıkları kayıplara uğrattı. Üstüne üstlük bu savaş, ABD’yi Avrupalı müttefiklerinden de uzaklaştırdı. Vashington, savaşı sürdürdükçe yalnızlaşıyor ve dünyadan tecrit ediliyor tıpkı haydut devlet İsrail gibi. Bu yalnızlaşmanın birçok alanda kesinlikle bir karşılığı olacak Amerika için. Bu nedenle ABD’yi çok zor günler beklemekte. En zoru da ülke bütünlüğünü nasıl sağlayacağı?

Ateşkeste, İran’ın ileri sürdüğü koşullar kabul edildi. ABD’nin dediklerinin hiçbiri olmadı. Anlaşılacağı üzere yediği dayakla kaldı.

Trump, gece yarısı koca bir uygarlığın yok olacağını söyledi. Bir uygarlık yok olacak, ancak bu Atlantik ötesindeki sahte uygarlık olacak. İnsanların gözyaşları, kanları ve etleriyle beslenip semiren bir sözde uygarlık…

Evet, yeni bir dünya kuruluyor. Bu dünyada ABD, süper devlet olarak yerini almayacak. Dünyaya kan kusturan bu emperyalist gücün gerileme süreci başladı. Dileğim odur ki, bu süreç hızlı olsun ve böylece insanlık rahat bir soluk alsın.

Adil Hacıömeroğlu

8 Nisan 2026

TARİHİN DOĞRU YANINDA YER ALMAK

28 Şubat 2026 günü sabaha karşı ABD-İsrail, İran’a saldırdı. Ülkemizde, siyasete ilgi duyanlar kendilerince yorumlarda, çıkarımlarda bulundular. İran’ın Hürmüz’ü kapatmasıyla dünyada petrol ederi fırladı. Bu artış neredeyse tüm mal ve hizmetlere yansıdı. İran yalnızca ABD-İsrail hedeflerini vurmuyor; nerede tüm ülkelerin bütçelerini, dünyanın dört bir yanındaki insanların keselerini de vuruyordu. Birçok ülke, bu durumun ortadan kalkması için savaşı başlatan ABD-İsrail’in karşısında konumlandı. Bu da saldırgan ülkelerin dünyada tecridini sağladı. Bunun dünya için hayırlı olduğunu söyleyebilirim.

AKP’ye yakın kimi yorumcular, televizyonlarda ülkemizin ABD’nin yönlendirmesiyle enerji üssü olacağını demeye başladılar. Hürmüz’ün kapanmasıyla Körfez ülkelerinin boru hatlarıyla petrollerini Türkiye’ye taşıyacaklarını savladılar. Bunun ülkemize olağanüstü ekonomik olanaklar sağlayacağını süsleyerek anlattılar.

Evet, savaşlar çoğu zaman bazı ülkelere birçok olanak, fırsat sağlayabilir. Tarih boyunca bu, hep böyle olageldi. Ancak bu olanak ve fırsatlar, tarihin doğru yanında duranların ayağına gelir. Tarihin yanlış yerinde duranlar, açık ya da gizli kazanmasını istedikleri güçlerle birlikte kaybettiler. Ne yazık ki AKP hükümeti, bu savaşta tarihin doğru yanında açıkça duramadı. “Denge politikası” adı altında iki taraf arasında yalpalayıp durdu. Bu arada denge yalpalamak değil. Yalpalamak, dengesizliğin açık göstergesi. İran’ın bu savaştan yengi ile çıkacağını hiç düşünmedi. Onun hesabı, ABD-İsrail’in kazanacağı üstüneydi. Üstelik İran’ı destekleyen güçlerin özellikle de Çin ve Rusya’nın önümüzdeki dönemin yükselen güçleri olacağını hiç usuna getirmedi. Dünya düzeninin bu biçimde süreceğini düşündü AKP.

Uzun zamandır dünyada siyasal fay hatlarında önemli kırılmalar olmakta. Ancak bazı eski kırık fay hatları da kaynayıp birleşmeye başladı. Dünya düzeni hızla değişmekte. Güçler dengesi Batı’dan Doğu’ya kaymakta yeni fay hatlarının oluşmasıyla. Dünya ekonomik merkezinin Asya’ya kaydığı yadsınamaz bir gerçek. Ekonomik güç Asya’daysa siyasal gücünde orada olması kaçınılmaz bir durum. Bunu öngöremeyen siyaset düzeni, doğru yerde konumlanamaz. Yıllardır söylenegelen NATO masallarıyla kendini de halkını da kandırır. Bu da ona yarar yerine zarar getirir.

Tarihin doğru yanında yer almak için öncelikle doğru tarih bilmeye gereksinim var. Ayrıca siyaset birikimi yüksek kadrolar gerekli. Birikimsiz bir siyasal kadrolardan doğru öngörü beklemek çok yanlış olur. Atlantik merkezli bir siyasal anlayışın ve onun politikacılarda oluşturduğu ezbercilik, yaratıcı düşünme ve geleceği görme konusunda körlük yarattığını söyleyebilirim.

ABD’nin kuklası Zelenski’yi elinden tutup Şam’a götürerek tarihin doğru yanında duramazsın.

AKP iktidarı, ABD-İsrail’le İran arasındaki savaştan sonra olanaklar elde etmek istiyorsa tarihin doğru yanında yer alması gerekir. Şu anda bile fırsatlar elinden kaçmış değil. Gün doğmadan neler doğar, kim bilir…

Adil Hacıömeroğlu

8 Nisan 2026

KARGALAR NASIL YUVA YAPACAK?

Mart ayı geldiğinde doğada içten içe bir canlanma olur. Bahar yağmurları topraktaki devinimi artırır. Yağmurun her damlası, toprağı yumuşatıp verimini çoğaltır. Toprağın altında zorlu kışı geçiren bin bir türlü tohum, bahar yağmurları ve ısının artmasıyla toprağın üstüne çıkmak için adeta birbirleriyle yarışır. Tohumların çimlenme zamanı geldiğinde onları durduracak herhangi bir güç yok! Her tohum, gökyüzüne “merhaba” demek için ivedilik gösterir.

Güner, annesi ve babasıyla yaşadıkları kentte gezintiye çıktı. Bir yandan yürüyerek günlük sporlarını yapıyor, diğer yandan da baharla coşan doğadaki değişimleri gözlemliyorlardı. Çocuk, annesine ve babasına sürekli sorular soruyordu. Çiçeklenen erikler en çok ilgisini çekenlerdi. Gittikleri dinlençte (parkta) yalnız bir badem ağacının kar gibi ak çiçeklerini inceledi bir süre. Yerde bulunan bazı bitkiler de rengârenk çiçek açmıştı. Bal arıları çoktan çalışmaya koyulmuşlardı. Onlar, çiçekten çiçeğe konuyordu durmadan.

Dinlençte yerinde durmayanlar arasında kuşlar da vardı. Sık yapraklı ağaçların dalları arasından serçe orkestrasının insanları esrikleştirip yaşama sevincini artıran şarkıları işitiliyordu. Bir süre durup dinlediler mutluluk veren bu ezgileri. Az ötede bir karga, akasya ağacında daldan dala zıplayıp duruyordu. Çok geçmeden bir karga daha gelip onun yanına kondu. Bir süre karşılıklı ötüştüler. Sonrasında dalları birlikte incelemeye başladılar. Birisi dert dolu bir sesle çığlık attı. Çok geçmeden diğeri de aynı tonda bağırdı. Ses tonlarına, çığlıklarına bakınca bir sorunları varmış gibi geldi Güner’e.

Çocuk yavaşça, parmak uçlarına basarak yürüdü akasya ağacının altına doğru. Kargaların konduğu dala bakmaya başladı. Kargalara dönerek, “Bir derdiniz mi var, niye böyle yanık yanık ötüyorsunuz?” diye sordu.

Soru sorulan karga, kanatlarını açarak Güner’e yakın duran bir alt dala gelip kondu. Önce kanatlarını aşağı yukarı küçük devinimlerle kıpırdattı. Sonrasında gırtlaktan gelen derin bir sesle öttü. Sonrasında çocuğa bakarak: “Evet, bana bakan çocuk yalnız benim değil, tüm kargaların büyük bir derdi var. Hem de çok büyük… Bu dert, her geçen yıl daha da büyüyor ve çözülmez duruma geliyor. Bazı insanlar bize çok büyük zararlar veriyor bilerek ya da bilmeyerek. Bu arada benim adım, Karaçığlık…”

“Sizinle tanıştığıma çok mutlu oldum Karaçığlık. Benim adım da Güner...”

“Güner, seninle tanıştığım için çok mutlu oldum”

“Sizi böylesine öfkelendiren nedir? Bazı insanlar size niçin ve nasıl zarar veriyor?”

“Öncelikle ağaçları çok kötü buduyorlar. Budayıcılar, kesinlikle eğitimsiz ve bilinçsizler... Bu kişilere duyarsız da denebilir. Sonbaharda ağaçları budarken bizim o dallara yuva yaptığımızı uslarına bile getirmiyorlar. Oysa biz ulu ağaçların yüksek dallarına yuvalarımız yaparız. Özellikle de ana daldan çıkan ikili üçlü çatal dalların arasına. O dallar bizim yuvamızın kolonları, kirişleri olur. Bu dallar, kökünden kesilince bizlere yuva yapacak yer kalmıyor.” dedi içini çekerek Karaçığlık. Karga, öfkesini belirtmek için serçe öttü. Dinlencin her yanından duyuldu sesi.

“Çok üzüldüm buna Karaçığlık. Banan bilmediğim bir şeyi öğrettin. Demek ki ağaçları budamanın da doğru bir yöntemi varmış. Bunu yaparken kuşları da düşünmek gerek. Çok sağ olun, beni çok iyi aydınlattınız.”

Üst daldaki diğer karga, yavaşça alt dala inip kanatlarını çırparak ve başını yukarı aşağı indirip kaldırarak selam verdi Güner’e. Çocuk, onun geldiğini görünce çok mutlu oldu. “Benim adım, Uçanyel… Karaçığlık’ın eşiyim. Önümüzdeki Pazar günü evliliğimizin 25.yılını kutlayacağız. 25 yıl boyunca her yıl yuvamızı birlikte yaptık. Ben yıllara göre kimi zaman az, kimi zaman da çok yumurtladım. En az 2, en çok 5 yumurtam oldu. Kuluçkaya nöbetleşe yatarız. Yumurtaların üstündeyken o beni korur. Bunun için de yuvaya en yakın yüksek dalda bekler gün boyu. Kimi zaman gider karnını doyurur. Bana da yiyecek getirir. O, yuvadayken karnımı kendim doyururum.”

“Seninle tanıştığıma çok memnun oldum Uçanyel. Verdiğin bilgiler için de çok sağ ol. Peki, yuva yaparken karşılaştığınız başka sorunlar var mı?”

Uçanyel: Olmaz mı hiç? Karaçığlık az önce sana ağaçların budanmasıyla ilgili sorunumuzu anlattı. Sizin konuşmalarınıza istemeden kulak misafiri oldum. Yuva yapacak uygun yer bulsak da bazı araç ve gereci bulmakta zorlanıyoruz. Bizim yuvalarımızın en önemli gereci ağaç dallarının parçaları… Kuruyan dallar yere düşer. Biz onlardan yuvamız için uygun olanları seçeriz. Bu dalları ağız salgılarımız ve çamurla birbirine yapıştırırız. Ancak son yıllarda yere düşen kurumuş dalları temizlik işçileri çöp diye toplayıp götürüyor. Böylece yuva için önemli bir gerecimizi bin bir türlü zorlukla buluyoruz, dedi.

Konuşmayı dinleyen kara çığlık söze girdi. “Kent o denli betonlaştı ki dalları bulsak bile onları yapıştıracak çamuru bulamıyoruz. Anlayacağın her şey aleyhimize çalışıyor.”

Güner: Yuvanızın yapımı bitti diyelim. Ne zaman yumurtlayacaksınız?

Uçanyel: Bu yıl yuvamızı biraz geç yaptık, az önce anlattığımız nedenlerden ötürü. Martın ikinci haftasında yumurtalarımızı yuvamıza bırakırım. Bu yıl bakalım kaç yumurtam olacak?

“Yavrularınız kaç gün sonra çıkar yumurtadan?”

Karaçığlık: En az 14, en fazla 17 gün sonra hepsi yumurtalarından çıkar. Onların bakımını eşimle birlikte üstleniriz. Birimiz yuvada beklerken diğerimiz onlara yiyecek getirir. Yorulunca görevi diğerimiz alır. Böylece gün boyu yavrularımızı besleriz ki çabucak büyüyüp kanatlansınlar diye.

Güner: Ne zaman kanatlanıp yuvayı terk ederler?

Uçanyel: Dört, bilemedin beş hafta sonra yuvadan uçarlar.

Güner: Ne kadar güzel… İnsan yavrusunun büyümesi yılarca sürüyor. Hele yuvadan ayrılması çok uzun bir süreç... Sizin yavrularınız kısa sürede kendi başlarının çaresine bakıyor. Bu kısa sürede onlara gerekli eğitimi yuvada nasıl veriyorsunuz?

Uçanyel: Onlara yaşama tutunabilecekleri her şeyi çabucak öğretiyoruz. Ayrıca içgüdüleri de devreye giriyor. Böylece doğanın zor koşullarına göğüs geriyorlar, dedi gururla.

Güner, kargalara teşekkür etti. Onlar da çocuğa teşekkür ettiler başlarını aşağı yukarı sallayarak. Kuşlar, onu selamladılar kanatlarını çırparak. Çocuk, onlardan ayrılmanın burukluğuyla ikide bir arkasına dönüp dönüp bakarak ilerledi. Annesi ve babası onun iki yanına geçtiler. Güner’e sarılarak yürüdüler birlikte. Güzel bir günün tatlı yorgunluğuyla evin yolunu tuttular.

Adil Hacıömeroğlu

NATO, TÜRKİYE’Yİ NATO’DAN MI KORUYOR?

Türkiye’nin yurtseverleri, Atatürk’ün tam bağımsızlık ilkesinden ayrılmayanları sık sık NATO’dan çıkmamız gerektiğini nedenleriyle kamuoyuna anlatmakta. Bu arada NATO’nun ABD demek olduğunu belirteyim. Bu askeri savunma örgütü, Amerika’nın çıkarlarını korumak için var. Bundan başka amacı da yok!

Ülkemiz, NATO’ya girdi gireli başımız dertten hiç kurtulmadı. Ne iç ne de dış barışımız kaldı. İçerde bölünmeleri kışkırtırken dışarda da komşularımızla ilişkilerimizi bozup sürekli düşman yaratmakta. Düşmanlaştırma siyaseti, önceleri İngiltere’nin sonrasında ise ABD’nin egemenliğini sürdürmek için uyguladığı önemli bir strateji. Bunu yaşama geçirmek için de akıl almaz sorunlar çıkarır ortaya bu iki devlet.

1947’de Truman doktrinini kabul etmemizle ABD’ye göbekten bağlılığımız başladı. Ardından birçok anlaşma imzalandı Vashington yönetimiyle. Her anlaşma, bizi daha çok bağladı bu emperyalist güce. 6-7 Eylül olaylarını bu ülke kışkırttı. 1950’li yıllarda Suriye ile dostluk temelinde yükselen komşuluk ilişkimizi düşmanlığa dönüştüren de o. Sağ-sol çatışmalarıyla ülkemizi kan gölüne döndüren de ABD. Alevi-Sünni çatışmasını kışkırtan da sözde müttefikimiz Amerika. ASALA, PKK gibi örgütleri kurdurtarak ülkemizi böldürmek isteyen ABD değil mi? En son laik-antilaik çatışmasını körükleyen sözde müttefikimiz ABD’den başkası mıydı? NATO tatbikatında Atatürk ve Erdoğan’ı nişan alınacak hedefler olarak gösteren kimlerdi?

2 Ekim 1992’de, Ege Denizi’nde NATO’nun Kararlılık Gösterisi-92 tatbikatında ABD uçak gemisinden atılan iki adet füze ile Muavenet muhribi vurulmadı mı? Bu saldırıda beş askerimiz şehit edilmedi mi? Ayrıca yirmi iki Mehmetçiğimiz yaralanmadı mı?

Ergenekon, Balyoz ve daha birçok adlar altında yalan ve iftiralarla yurtseverlerle Türk ordusuna operasyon yapan ABD/NATO değil miydi? Asılsız suçlamalarla TSK’dan Kemalist askerleri FETÖ eliyle tasfiye eden ABD’den başkası mıydı? ABD, 15 Temmuz darbe kışkırtmasıyla ülkemizi işgal girişiminde bulunmamış mıydı? Burada adını sayamayacağım denli çok sayıda aydınımızı katleden ABD’ye bağlı Gladyo değil miydi?

Yukarıda saydıklarım, NATO saldırılarından en çok anımsananlar. Daha onlarca düşmanca girişim var Gladyo tarafından. Türkiye’yi NATO’dan korumak için NATO’nun ülkemize bir yararı oldu mu? NATO, ülkemizi hep düşman gördü. Kimi zaman da Türkiye’yi Kore’de olduğu gibi kullanmaya çalıştı.

Ekonomimiz, eğitimimiz, kültürümüz, sanatımız, bilim yaşamımız, geleneklerimiz, sanayimiz, tarım ve hayvancılığımız, birçok ulusal değerimiz, Cumhuriyet kurumlarımız, dil varlığımız, yeraltı kaynaklarımız, yerüstü varsıllıklarımız, en çok da binlerce insanımız NATO uğruna feda edilmedi mi?

Türkiye, Atlantik sürecine girdiği günden beri kan yitirmekte. Ülke değerlerimiz bir bir elimizden çıkarken NATO, bizi NATO’dan niye korumadı?

Bazı eski askerler, gazeteciler ve öğretim üyeleri televizyonlarda, gazetelerde, sosyal medyada “Türkiye, NATO’dan kendisini korumak için NATO’da kalmalı.” demekte. Bu sözü, söyleyenler kendilerince büyük bir buluş bulmuş, çok özgün ve derin bir tümce söylemişler gibi kasım kasım kasılmakta. Açık konuşun, açık... Bu söz sizin NATO sevginizden, bu emperyalist saldırgan örgüte bağımlılığınızdan kaynaklanmakta. Çıkın açıkça ben “NATO’cuyum, Amerikancıyım” deyin olsun bitsin. NATO’yu savunmak için sözü bu kadar eğip bükmeye ne gerek var? Açık konuşamıyorsunuz, çünkü NATO’nun ülkemize düşman olduğunu çok iyi biliyorsunuz.

Adil Hacıömeroğlu

6 Nisan 2026

KONUŞAN İNSAN DEĞİL, ETİKET

Televizyonların çoğunda neredeyse her gün sabahtan akşama dek gündemdeki olaylar, konular hakkında yorumlar yapılıyor. Kimi zaman bir ya da iki yorumcu karşımıza çıkarken özellikle akşam saatlerinde açık oturumlarda beş altı kişiden oluşan bir topluluk tartışıyor saatlerce. Tartışmaların bir kısmı uygar ölçülerde olurken bir kısmı da kavgaya, hakarete varan sertlikte geçiyor. Çoğu zaman tartışmalarda saatlerce didiklenen konu, incir çekirdeğini doldurmuyor.

Televizyondaki yorumcuların çoğu, uzman olmadıkları konularda da biliyormuş gibi ahkâm kesmekte. Bazı ekranların kadrolu yorumcularının neredeyse bilmedikleri bir şey yok! Her konuda uzmanlar… Öyleleri var ki sabahtan akşama dek ekranda. Kimilerini gece yarısı bile canlı yayınlarda görmek olanaklı. Bu kişilerin yaşamsal günlük gereksinimlerini nasıl giderdikleri merak konusu. Her konuda konuşuyorsan düşünsel besin kaynakların olmalı. Ne zaman okuyor, hangi ara araştırma yapıyorsun be adam?

Bazı yorumcular, ne yazık ki özgün bilgilerle konuşmuyor. Çoğu, farklı ekranlara değişik zamanlarda çıksa da aynı konuşmayı yinelemekten başka bir şey yapmıyor. Aynı sözleri sürekli yinelemek, dinleyenlerde tarikat ayinindeymiş duygusu uyandırmakta. Bu da kamuoyunun koşullanmasına neden olmakta. Kimi konuşmalar, öylesine yüzeysel ki dinleyenlere bıkkınlık vermekte. Olayları, konuları çözümleyici bir anlayışla ele alan yorumcu sayısı parmakla gösterilecek denli az. Büyük çoğunluk beylik sözlerle konuşuyor. Basmakalıp tümceler kullanmayı düşünce sananlar çoğunlukta. Yıllardır söylenegelen ezberlerin dışına çıkamıyorlar.

Yorumcuların çoğunun Türkçe bozuk. Sözcük dağarcıkları kıt. Bazılarının ne dediği anlaşılmıyor. Özellikle yabancı sözcük kullanmayı bilgili olmak sananlar çok.

Hele sopayı eline alıp harita başına geçenler var. Çoğunun harita bilgisi yok! Bazı asker kökenlilerin savaşı harita üzerinden anlatmasını anlarım da bedelli ya da kısa dönem askerlik yapan birinin haritada savaş stratejisi ve taktik dersi(!) vermesine ne demeli?

Yorumcuların hepsinin altında adları yazılı… Adlarının altına da mesleksel unvanları yer almakta… Bazılarının adlarının başında kısaltılmış akademik unvanlar da bulunuyor. Kimilerinin üç beş tane unvanı sayılıyor. Tartışmalar sırasında bazı yorumcular, anlattıklarının inandırıcı olmadığını fark etmiş olmalılar ki ikide bir “Ben bir hukukçu olarak konuşuyorum.” ya da “Bunları bir siyaset bilimi hocası olarak söylüyorum.” TSK emeklisi ve akademik unvanı olan subayların bazıları da “Bu değerlendirmeleri hem eski bir asker hem de akademisyen olarak yapıyorum.” demekteler. Basın emekçiler ise “Şu kadar yıllık bir gazeteci olarak görüşlerimi açıklıyorum.” diyerek anlattıklarına izleyicileri inandırma peşinde.

Ne dünyaya kaldık değil mi? Konuşmacıların hepsinin adlarının altında meslekleri, akademik unvanları yazılı. Peki, ikide bir unvanlarını dinleyenlere anımsatmalarının gerekçesi ne? Mesleklerini, deneyimlerini sık sık ekran başındakilerin ya da tartıştıkları kişilerin başlarına çivi gibi çakmaları niye? Yoksa yaptıkları işten, savundukları düşüncelerden şüpheleri mi var?

Yorumcuların çoğu, savundukları görüşlere inanmıyor. Bir kısmı ikide bir unvanlarını anımsatarak sığ görüşlerine dayanak bulmaya çalışmakta. Kısacası düşünsel eksikliklerinin farkındalar genellikle. Ayrıca insan, unvanlarıyla her konuda bilgili olamaz. Üstelik unvan konuşmaz, bilgi konuşur. Bilgiye ulaşmak, kültürel ve bilimsel birikime sahip olmak için sürekli okuyup araştırmak, gözlem yapmak gerek. Ne yazık ki bu ekran papağanları ezberleriyle konuşmakta. Bir konu hakkında insanları bilgilendireceksen önceden hazırlanmalısın anlatacaklarına. Yani dersine çalışmalısın.

Bazı televizyonlardaki yorumcular, bilerek ya da bilmeyerek etiketlerini yarıştırıyorlar. Sanki ekranlarda insanlar değil de etiketler konuşuyor. Oysa yorumlar beyinle yapılır. Beynin besini azsa etiket ne yapsın?

Adil Hacıömeroğlu

5 Nisan 2026