HİÇBİR ŞEY ESKİSİ GİBİ OLMAYACAK

ABD-İsrail’in saldırısıyla başlayan savaş, ara vermeden sürüyor. İran hem askersel hem de psikolojik üstünlüğü sağlamış durumda. Yenilmez denen ABD ve İsrail önemli yitikler vermekte. Gerçi saldırgan teröristler, can ve mal yitiklerini gerçekçi bir biçimde açıklamıyor. Yine de buna karşın bu iki saldırganın yıkımları açıkça görülmekte.  Trump ve Netanyahu, kendi halklarını kandırmak için yalan üretme konusunda yarışmakta. ABD ve İsrail halkının bu yalanlara inandığı söylenemez.

Savaşın 25. günündeyiz. İsrail halkı, savaş sırasında neredeyse günün çoğunu sığınaklarda geçirdi. Ülkelerine füzeler yağarken yerin altında köstebek gibi bir yaşama tutsak oldular. 25 gün boyunca İsrail’de dükkânların çoğu neredeyse açılmadı. Üretime ara verildi. Üretimin düşüşü, ülke için çok önemli bir sorun. Ayrıca yerin altındaki sığınaklarda yaşamak, onların hem tinsel hem de eğinsel sağlığını bozduğunu söyleyebiliriz. Çünkü sığınaklar, ev gibi değil. Evlerindeki özgürlüğün yerinde yeller esiyor. Buralarda sıkış tıkış yaşamaktalar. Günlük yaşamın birçok sorunuyla karşılaşmaktalar. Zaman zaman yer darlığı ve tinsel sıkışıklık ve ölüm korkusuyla burada yaşayanlar arasında çatışmaların çıkması çok olağan. Bu da önemli rahatsızlık konusu.

İsrail’in aşılmaz denen demir kubbesi aşıldı. İran füzeleri, neredeyse yerleşim yerlerinin hepsini vurmakta. Bu nedenle saldırgan devletin hiçbir yerinde, hiçbir yurttaşının can güvenliği yok! Can güvenliğinin olmadığı bir yerde insanların yaşaması da olanaksız. Savaş durduğunda ve İsrail’den dışarı gidişler başladığında birçok Yahudi’nin bu ülkede kalmayıp başka ülkelere göç edeceğini söyleyebiliriz. Bu da bu yapay devleti zor durumda bırakacak. Dünyanın dört bir yanındaki Yahudiler için güvenli çekim olmaktan çıkacak bu topraklar.

En büyük değişim, Körfez ülkelerinde olacak. Yıllardır ABD’nin uydusu gibi davranan bu ülkeler, geçmiş siyasetlerini sorgulayacaklar. ABD eliyle kendi güvenliklerinin sağlanamayacağını yaşayarak gördüler. Demek ki bir ülkenin güvenliği kendi öz gücüne ve komşularıyla kuracağı doğru ilişkilere bağlı. Atalarımız: “El, eliyle yılan bile tutulmaz” demiş. Ne güzel bir söz… Elin oğlu, üstelik senin hiçbir kültürel, tarihsel bağın olmayan ve sürekli seni sömüren bir güç, senin güvenliğini niye sağlasın?

Sağlamıyor zaten. Onun derdi, senin yeraltı kaynakların… Seni yıllardır sömürüp kanını emiyor acımasızca. Asıl istediği de İsrail’in güvenliğinin sağlanması değil mi? İsrail’in bu topraklarda niçin kurulduğunu bunca yıldır neden anlamadınız? Bu terör devletinin yıllardır Arap kanı akıttığını niye görmezden geldiniz? Bir gün sıranın size de geleceğini niçin öngöremediniz? ABD’nin bu topraklarda tek dostunun İsrail olduğunu bir türlü anlayamadınız. Bu nedenle onun bütün saldırılarına destek verdi ABD. Bölgede sürekli olarak mezhep ve etnik köken ayrımını körükleyerek ulus devletleri zayıflatıp ortadan kaldırdığını fark etmediniz mi? İsrail’in önünün açılmasına, yayılmasına, toprak ilhakları yapmasına yol açmadı mı bu siyaset?

Körfez ülkeleri, geçmişin yanlış siyasetlerini, ittifaklarını sorgulama sürecine girdi. Bu sorgulamanın olumlu bir yöne evirileceği kesin. Önümüzdeki dönemde bölgesel bağdaşıklar gündeme gelecek. Böylece ABD etkisi zayıflayacak bölgemizde. Daha bağımsızlıkçı yaklaşımlar söz konusu olacak. Bölgesel işbirliği, emperyalist egemenliği sona erdirecek en önemli etken.

ABD-İsrail ile İran savaşından sonra hiçbir şey eskisi gibi olmayacak. Hem Batı Asya hem de dünya çok değişecek. Savaşlar, hele emperyalist saldırganlığı durduran savaşlar, devrimci atılımları ortaya çıkarır. Bu devrimci atılımlar ezilenlerin kendi toprakları üzerindeki gücünü artırırken emperyalizmin sömürüsünü yok eder. Batı Asya’da ufuktaki kızıllığın nedeni, doğacak olan devrimci atılımın güneşinin yolda olduğunu göstermekte. Umutla bekleyeceğiz bu güneşin doğuşunu.                                                  

Adil Hacıömeroğlu

                                                       24 Mart 2026

NATO DAĞILDI DAĞILACAK

NATO (Kuzey Atlantik Asamblesi Örgütü), 4 Nisan 1949’da 12 ülkenin bir araya gelmesiyle kuruldu. Türkiye, NATO’ya 18 Şubat 1952’de girdi. Bu giriş, Kore Savaşı’nda akıtılan Mehmetçiğin kanıyla oldu. Ülkemiz, bu sözde savunma örgütüne katılmak için büyük bir bedel ödedi bu yolla. Aslında biz, NATO’ya girdiğimizi sandık; oysa NATO, yani ABD ülkemize, bize girdi.

NATO, kuruluşundan itibaren ABD merkezli bir örgüt. Bu örgütün önceliği ABD’nin çıkarlarını savunmak. NATO sürecinin başlamasıyla ulusal sanayimiz feda edildi. İğneden ipliğe ABD’ye bağımlılık başladı. Ülkemiz ne tarlalarını ekebildi ne de madenlerini çıkarabildi. Her alanda emperyalizme bağımlılık başladı. Üretim ekonomisi, yerini dışa bağımlı tüketime bıraktı. Ülkemiz siyaseti de bağımlı oldu Okyanus Ötesi’ne. Türkiye, NATO’nun devlet içinde yuvalandırdığı Gladyo aracılığıyla binlerce insanını toprağa düşürdü. ABD eliyle yaratılan iç çatışmalar nedeniyle ulusal birliğimiz zarar gördü. Kısacası NATO, ülkemizin güvenliğine destek olmak yerine köstek oldu. NATO, çoğu zaman Türkiye’nin güvenliğini tehdit etti. Gladyo, yalnızca Türkiye de değil; ABD çıkarlarını korumak için diğer NATO üyesi ülkelerinde de birçok yıkıcı eylemlerde bulundu. Bu biçimiyle NATO; ABD’ye dost, diğer üyelerine düşman oldu.

ABD-İsrail, 28 Şubat 2026 günü İran’a saldırdı. Ummadığı bir direnişle karşılaştı Amerika. İsrail, tarihinin en büyük yıkımına uğradı. Vaşington yönetimi, NATO üyelerini göreve çağırdı sert kayaya çarpınca. En yakın müttefiki İngiltere, uzak durdu bu çağrıya. İspanya’nın baştan beri İsrail karşıtlığı doruktaydı. Bu tavrıyla dünya insanlığının vicdanının sesi oldu Batı’da. Ne yazık ki İslam ülkelerinin liderleri, İspanya Başbakanı Pedro Sanchez’in emperyalist saldırganlığa karşı gösterdiği yürekliliğin yarısını bile gösteremediler. Bu da tarihin sayfalarında bir utanç, bir kara leke olarak yerini alacak. Dünya yanarken, İran yok edilmeye çalışılırken İslam ülkelerinin çoğunun liderlerinin ABD-İsrail saldırganlığını görmezden gelmelerini, üstelik İran’ı kınamaları tarihin en büyük ayıbı ve işbirlikçiliği.

İran, adım adım büyük utkuya doğru gidiyor. Bu savaş, İran’a utku getirirken ABD-İsrail’e yıkım getirecek. Hiçbir şey eskisi gibi olmayacak. ABD emperyalizmi, hızla gerileyip egemenlik alanlarını yitirirken Asya yükselecek. Bu süreç, NATO’yu yalnızca tinsel, eylemsel olarak değil; kâğıt üzerinde de yok edecek. Fransa Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron, “NATO’nun beyin ölümümüm gerçekleştiğini” söylemişti. Şimdi eğinsel ölümüne geldi sıra.  Dünyada yalnız ezilen ülkeler ABD’nin sömürüsüne, baskısına karşı çıkmıyor; NATO ülkeleri de bu emperyalist gücün egemenliğini kabul etmiyor. Bu nedenle İran büyük utkuya giderken dünyayı da ezilenlerin lehine değiştiriyor. Emperyalizmin saldırgan örgütünün ortadan kalkması ezilen ulusları soluklandıracağı kuşkusuz.

Dünya yeniden biçimlenmekte. Asya’nın yükselişi karşısında Atlantik bahar güneşini görmüş kar gibi eriyor. Bu durum karşısında sevinmek, herkesin hakkı değil mi?

                                               Adil Hacıömeroğlu

                                               23 Mart 2026

 

 

 

ABD’YE TESLİMİYET

Suudi Arabistan’ın başkenti Riyad’da 12 İslam ülkesi bakanları, 8 Mart 2026 Çarşamba günü toplandı. Toplanmalarının nedeni, ABD-İsrail’le İran arasında sürmekte olan savaş... Toplantıya katılan ülkelerin neredeyse hepsinin ABD ile ilişkileri üst düzeyde sıkı fıkı. Toplantıya: Türkiye, Azerbaycan, Bahreyn, Mısır, Ürdün, Kuveyt, Lübnan, Pakistan, Katar, Suudi Arabistan, Suriye ve Birleşik Arap Emirlikleri (BAE) katıldı. Toplantıya Irak’ın katılmaması ilginç…

Toplantıya katılan bakanlar; Körfez İşbirliği Konseyi üyelerine, Ürdün, Azerbaycan ve Türkiye’ye yönelik İran saldırılarını ele almış. Öncelikle toplantının amacına bakıldığında İran karşıtlığı ve ABD-İsrail yandaşlığı göze çarpmakta. Nasıl mı?

İran, Körfez ülkelerine değil, bu ülkelerin topraklarında bulunan ve İsrail’i korumak için kurulan ABD üslerine saldırıyor. Vurulan yerler, ABD’ye ait üsler… Zarara uğrayan ABD ve İsrail… Bu saldırılarda Körfez ülkeleri az da olsa zarar görüyor. Bunun nedeni de ABD-İsrail’e kol kanat germeleri… Kendilerini korumak için yapacakları iş çok basit, topraklarında yer alan ABD üslerini kaldırıp İsrail’in savunmasına yardım etmeyecekler. Ezilen ulusları yok etmeye çalışan emperyalizmin, Siyonizm’in yanında değil; insanlık savaşı veren İran’ın yanında yer alacaklar.

Körfez ülkelerindeki ABD üslerinin İran saldırısında kullanılması büyük bir düşmanlık. Buna izin veren, Körfez ülkeleri değil mi? İran’a saldırıp 170 çocuğun ölümüne neden olan saldırı, Körfez’den yapılmadı mı? Çocukların hunharca öldürülmesinde bu ülkelerin payı yok mu? İran’ı yakıp yıkan ABD uçakları, füzeler, roketler nerede konuşlanıyor? İsrail’i vurmak için İran’dan fırlatılan füzeler, roketler Ürdün, Irak ve Körfez ülkelerinden engellenmiyor mu? Bu; İsrail’i korumak, savunmak değil mi? Yüreğinde zerre kadar insanlık bulunan, azıcık vicdanı kalan, Müslümanlığın yanından yöresinden geçmiş biri, soykırımcı İsrail’in savunmasına yardım eder mi?

Türkiye’ye atıldığı savlanan füzeler ve Azerbaycan’a düşen İHA’nın İran’dan gönderilmediklerini sağır sultan biliyor da siz niye bilmiyorsunuz? Açıkça söyleyin her şeyi sapa yollara sapmadan, gerçekleri eğip bükmeden. İran’ın ABD ve İsrail’e yaptığı saldırıları açıkça kınayamıyorsunuz, kendinize bunun için kılıf uyduruyorsunuz. Utanıp çekinmeden söyleyin bakalım, halkınız yüzünüze tükürmez mi?

Bakanlar, İran’ın saldırılarının derhal durdurulmasını istemekte. Ayrıca Tahran’ın Hürmüz Boğazı’nı kapatmasına da karşı çıkılıyor. Tam da ABD-İsrail’in istediği de bu. Hiç çekinmeden, açıkça söyleyin kimden yanasınız?

Yayımlanan altı maddelik bildiride İsrail’i tehdit eden Hizbullah ve Yemen’e de adları verilmeden kınama var. Bu toplantı ABD-İsrail’i koruma, emperyalist ve Siyonist saldırganları arkalanmak için yapıldı. Bakanların toplantısında, ABD-İsrail kınanmadı nedense.

Dışişleri Bakanı Hakan Fidan’ın Körfez ülkelerinde yaptığı açıklamalar çok ilginç. Arabuluculuk yapacakmış. İsrail zor durumda… Yapılacak arabuluculuk, Tel Aviv’i korumaktan başka bir şey değil. AKP hükümeti, denge politikası adı altında ABD-İsrail saldırganlığının yanında yer almakta utangaçça da olsa. Bu, denge politikası değil; dengesizliğin açık belirtisi. Kısacası ABD-İsrail’e kalkan olmanın siyaseti yapışıyor örtülü olarak. Bu nedenle ve ülkemiz açısından utanç sayılabilecek bir bildiriyi imzaladığı için Hakan Fidan’ın görevinden en kısa sürede ayrılması gerekli.

Türkiye’nin duracağı yer, mazlumların yanı, emperyalizmin değil. İyi bilinmelidir ki İran düşerse sıra Türkiye’ye gelecek. İran, verdiği insanlık savaşıyla yalnızca kendini değil; tüm mazlum ulusları ve Türkiye’yi savunuyor. Türk dış politikası, bu gerçeğin ışığında oluşturulmalı.

                                                       Adil Hacıömeroğlu

                                                       20 Mart 2026

 

 

HÜRMÜZ BOĞAZI

Hürmüz Boğazı, Basra Körfezi’nin dünyaya açılan kapısı… Körfez ülkelerinde çıkarılan petrol ve doğalgazın çoğu, Hürmüz’den geçerek dünya pazarlarına ulaşmakta. Bu da dünya enerji kaynaklarının yaklaşık yüzde yirmisi… Körfez enerjisinin dünya pazarlarına ulaşmaması, özellikle sanayi ülkelerinde önemli bir sorun. Çünkü sanayi üretimi için enerjiye gereksinim var. Enerji olmayınca sanayi duruyor.

Günümüzde sanayi dışında birçok alanda enerji, zorunlu gereksinim günlük yaşamın sürmesi için. İletişim, ulaşım, ev ve işyerlerinde yaşamın temel öğesi enerji. Enerji olmayınca ne evlerin musluklarından su akıyor, ne elektrik yanıyor ne de eş dostla iletişim sağlanabiliyor. Günlük yaşamın birçok zorunlu gereksinmeleri karşılanamıyor enerji yokluğunda. Bundan da anlaşılıyor ki böyle bir durum karşısında insanoğlu, ilkel bir yaşama dönüş yapıyor adeta. Modern yaşamın bolluğuna, rahatlığıyla yaşayan insanın alıştığı bir yaşamın dışına çıkması epeyce zor.

Sanayi üretimiyle ayakta duran ülkeler, Hürmüz’ün ulaşıma kapanmasından en çok etkilenenler olacak. Özellikle Batı Avrupa’nın sanayileşmiş ülkeleriyle Japonya, Güney Kore ve Güneydoğu Asya ülkeleri, bu etkiyi iliklerinde duyumsayacaklar. İster istemez üretimleri azalacak. Bu ülkelerde ekonomik sorunlar ortaya çıkacak. Dışsatımları azalacak bu dönemde.

Herkes, Hürmüz’ün kapanmasından en çok Çin’in etkileneceğini söylese de bu, bence gerçekçi değil. Çünkü Çin’in bu gereksinmesini karşılayacağı başta Rusya olmak üzere başka ülkeler var. Ayrıca Çin, doğal/dönüşebilir enerji kaynaklarının üretip kullanmada dünyada ilk sırada. Üstelik savaşın çıkacağını öngören Çin, uzun süreli gereksinimini karşılayacak biçimde petrol yığımı (stoku) yaptı. Bu nedenle Çin sanayisinin ve her alandaki üretiminin aksayacağı düşünülemez.

Hürmüz’ün enerji akışına kapanmasının en çok etkileyeceği ülke, ABD. Niye mi? Çünkü bu ülke, birçok zorunlu gereksinmesini dışalımla karşılamakta. Dünyaya efendilik taslayan Vaşhington yönetimi, halkının günlük tüketimi olan önemli ürünleri üretememekte. Doğaldır ki petrol üretimiyle birçok mal ve hizmetin ederi artacak dünyanın her yerinde. ABD, dışardan aldığı ürünleri eskisinden daha pahalı almak zorunda kalacak. Bu da halkın kesesini zorlayacak. Böylece Trump yönetimine muhalefet artacak. Savaşın uzun sürmesi, ABD’de iç çatışmalara varan birtakım memnuniyetsizliklere neden olacak. Vashington’u güzel günlerin beklemediğini söyleyebiliriz.

ABD-İsrail ile İran savaşı dünyayı değiştirecek. Hiçbir şey eskisi gibi olmayacak. Dünya siyaseti altüst olacak. Yeni dostluklar, cepheleşmeler oluşacak Dünya, emperyalizme karşı yeni bir uyanışı, eşitlikçi bir yönelimi yaşayacak. Halkımız, “Her şerde, bir hayır var.” der. ABD-İsrail’in saldırganlığından, soykırımcılığından, doymak bilmez açgözlülüklerinden, şerrinden insanlık adına hayır çıkacağı kesin. Bu nedenle dünyanın namuslu, yurtsever insanlarının İran’ın yanında yer alması gerek “Armudun sapı, üzümün çöpü var” demeden. İran kazanırsa insanlık kazanacak.

                                                       Adil Hacıömeroğlu

                                                       18 Mart 2026

İFTAR YEMEKLERİ

Bir ramazan daha geldi gidiyor. Her ramazanda olduğu gibi yinee sofralar kuruldu, tanıdık ya da tanımadıklara iftar yemekleri verildi. Aslında iftar sofraları yardımlaşmanın, dayanışmanın, ramazanın manevi hazzını birlikte solumanın ve yaşamanın yeri.

Birçok iftar yemeğine çağrıldım. Atalarımızın “Çağrıldığın yere erinme, çağrılmadığın yere görünme!” sözü gereğince çağrıldığımız yerlerde göründük, çağrılmadığımız yerlerde ise uğramadık. Birçok iftar yemeğine katıldım. Her geçen yıl toplu iftar yemekleri, anlamını yitirerek savurganlığa dönüşmekte. Bu yemekleri varsıl kişiler ve bazı dernekler vermekte. Sofralar özenle hazırlanmış, yemekler doyurucu. Ancak iftar sonrasında masalara bakıldığında yemeklerin çoğu yenmemiş. Öyle tabaklar var ki bir lokma alınıp bırakılmış. Böylece bu yemek, artık olmuş. Ne yazık ki bin bir emekle hazırlanan onca yemek, çöpe gitmekte. İnsan sormadan edemiyor: Bu savurganlık niye?

Cumhuriyet’imiz, tutumluluk üzerine kuruldu. Savurganlığı önleyerek, eskilerin deyişiyle bir toplu iğnenin, bir kibrit çöpünün değerini, gerekliliğini bilerek tutumlu davrandı Cumhuriyet kuşakları. Bir kuruşa bin düğüm atarak saklandı. Savurganlık haram, tutumluluk sevaptı. Ne yazık ki bu toplumsal kural, son yıllarda unutuldu.

Toplumsal geleneklerimizde ekmeğe, yemeğe saygı çok önemli ve vazgeçilmez bir gelenek. Ekmek yere düşürülmez, üstüne basılmaz; yemek çöpe dökülmez. Ekmek ve yemek için olumsuz nitelemeler yapılmaz. “Kötü yemek” denmez. Çünkü o, nimettir. Ne yazık ki son yıllarda yemek ve ekmek için olumsuz nitelemeleri sıkça işitmekteyiz. Bir lokma alıp tattıktan sonra yemeği tabakta bırakmak ne demek? Böyle bir savurganlığı, insan vicdanı nasıl kabul eder? Hele insanların önemli bir bölümünün açlıkla savaştığı bir dönemde bu şımarıklığın, yemeğe saygısızlığın kabul edilmesi olanaklı mı?

Bu ramazanda, ilk kez az sayıda da olsa çağrıldığım beş yıldızlı otellerdeki iftar yemeklerine gitmedim. Çünkü bu sofralardaki savurganlık ve görgüsüzlük dayanılacak türden değil. Savurganlığa ve görgüsüzlüğe nedense katlanamıyorum. Varsılın, başka varsılların karnını doyurduğu bir iftar sofrası ramazanın ruhuna da yardımlaşmacı niteliğine de aykırı. Hele bu sofraların gösterişe dönüştürülmesi kabul edilemez. Ramazan, insan nefisinin dizginlendiği, terbiye edilip disiplin altına alındığı bir ay değil mi? O zaman iftar sofraları bu anlayışa niye uygun hazırlanmaz?

Ramazanda birkaç kez belediyelerin kurduğu iftar çadırlarına gittim. Bu çadırlar, ülkemizin yaşadığı yoksulluğun, yoksunluğun, çaresizliğin fotoğrafını çok açık olarak göstermekte. İftar çadırlarının önünde birkaç saat öncesinden uzun kuyruklar oluşuyor. Binlerce kişi, bir öğün yemek için saatlerce kışın soğuğuna aldırmadan kuyrukta bekliyor. İftar çadırlarında karnını doyuranların çoğu, yaşulu emekliler ve gençler… Gençlerin çoğu üniversiteli…

İftar çadırlarının yemekleri yoksullar için… Çorba, patates yemeği, pilav, ekmek, tatlı, ayran ve sudan oluşmakta genellikle. Derneklerde verilen iftar sofralarındaki dolu tabaklar buralarda yok gibi. Ana yemekte et çok az… Ancak yine de doyuyor insanlar. Çünkü ekmek bolca tüketiliyor.

Güngörmüş emekliler, kolayca fark ediliyor. Çoğu, tansiyon ve şeker hastası… Başka rahatsızlıkları olanlar da var. Bundan da anlaşılıyor ki yaşulu emeklilerin bu yemekleri yemesi, sağlık durumlarına uygun değil. Ama koşulların getirdiği yoksulluk, yoksunluk onları zorunlu kılmakta bu yemeklerle doymaya. Çünkü başka seçenekleri yok! Sağlıklı beslenmek, emekliler için Kaf Dağı’nın ardında ulaşılmaz bir düş.

Bazı iftar çadırlarında paket yemek servisi var. Emekliler ve öğrenciler, önce paket yemek kuyruğuna girip bir öğünlük yemeklerini çanta ya da torbalarına koyuyor. Ardından sıcak yemek kuyruğuna giriyorlar. Buradan aldıkları yemeği yiyorlar çabucak. İnsanların çoğu aldıkları yemekleri çiğnemeden yutuyor. Çünkü çabucak yiyip yeniden kuyruğa giriyorlar. Şanslı olanlar bir daha yemek alıyor. Bu yemeği yemeyip eve götürmekteler. Belki de evde aç bekleyen hasta, yatalak yakını için... Ya da sahurda ya da sağlığı oruç tutmaya el vermiyorsa ertesi gün öğle yemeğinde yemek üzere... İnsanlar bir öğün yemeği kurtarmak için kuyruktan kuyruğa giriyor. İkinci kez kuyruğa girenlerin çoğu yemek alamıyor. Artan ayran ya da ekmeği alıp evin yolunu tutmaktalar.     

İftar sofralarının çoğunda tok, toku ağırlıyor; açlar ise Allah’a emanet.

Ülkemizin gelişmesinde, var olmasında sayısız emeği bulunan yaşulu emeklilerimizi, toplumumuzun geleceği olan gençlerimizi bir lokma için iftar kuyruklarında süründüren bir ekonomik sisteminin insancıl olduğu söylenebilir mi? İnsanını bir lokmaya muhtaç edenlerin vicdanları sızlamaz mı bu durum karşısında?

                                                       Adil Hacıömeroğlu

                                                       17 Mart 2026

 

BİLGE DEDENİN KUŞLARI

Kış, çok soğuk geçti az kar yağmasına karşın. Özellikle geceleri bastıran ayaz, insanların iliğine işledi. Kalın giysilerinden içlerine işleyen gece ayazına dayanamıyoruz biz. Peki, geceyi sokakta soğuğun altında geçiren hayvanlar nasıl korunacak bu ayazdan?

Bilge Dede, her sabah erkenden uyanır ve evinin çevresinde konaklayan serçe, kumru ve güvercinlere yem verir. Kimi zaman bulgur kimi zaman da buğdaydır kuşların önüne attığı yemler. Bulgur ve buğday olmadığı zaman onlara bayat ekmekleri ıslatıp verir. Çevredeki aşevlerinde insanların önünden artan ekmekleri toplar fırsat buldukça. Kuşlarını doyurmadan kahvaltısını yapmaz.

Bilge Dede’nin gerçek adını mahallede kimse bilmez. Aslında onun gerçek adını merak eden de pek olmaz. Onun özverili davranışları, doğaya düşkünlüğü, yerli yerinde kullandığı sözleri, bilgece konuşmaları, insanları kırmaması, ilişkilerinde hep yapıcı olması, elseverliği, duygudaşlığı, varlıkları ayrım yapmadan sevip sayması, iyilikseverliği, kötülüğü usundan geçirmemesi nedeniyle ona “Bilge” adı verilmişti. Bu adı, ona kimin verdiğini kimse anımsamaz. Yaşlanınca “Bilge” adının yanına “Dede” de eklenince adı “Bilge Dede” oldu. Bir insana toplumca verilen ad, bu kadar mı uyup yakışır?

Bilge Dede, geceleri sıcaklık beş dereceden aşağı düştüğünde sabahleyin kuşlarına bir kat daha fazla yem verir. Çünkü onların gece boyunca çok üşüdüklerini düşünür. Gün boyu geceleyin yaşadıkları dondurucu soğuğun etkisinden böylece kurtulacaklarını düşünür. Ayrıca iyi beslendiklerinde bir sonraki geceyi daha rahat geçirecekleri kanısındadır.

2 Mart gecesi çok soğuktu. Ayaz dayanılacak gibi değildi. Evlerin içinde bile dondurucu soğuğun etkisi duyumsanıyordu. İnsanlar, kat kat giyindiler. Bilge Dede, geç vakit uyudu. Uykusunda kötü düşler gördü. Gördüğü her düşten sonra terleyerek uyandı. Kendi kendine “Düşlerim hayrolsun.” dedi. Düşünde kuşlarını gördü. Kalktı yerinden cam önlerine, balkonun korunaklı yerlerine, pencerelerin denizliklerine baktı. Hiçbirini göremedi. İyici üşüdü. Elleri buz kesti sanki. Çenesi titremeye başladı. Hemen sıcak yorganının altına girdi. Türlü düşünceler içinde uykuya daldı.

Bilge Dede, uyur uyumaz yeni düşlerin içinde buldu kendini. Bu kez düşleri iyiydi, ancak yine de ter içindeydi uyandığında. Çabucak yatağından kalkıp üstündeki terli giysileri değiştirdi. Hemen mutfağa girip bulgur kavanozunu aldı. Önce mutfak camında onu bekleyen güvercinlere avuç avuç bulgur koydu cam önündeki denizliğe. Güvercinler çok acıkmış olmalılar ki Dede’nin bulgurları dökmesine fırsat vermeden avucundan yemeye başladılar. Bir yandan güvercinlerine tek tek “Günaydın!” derken diğer yandan yemlerini oldukça geniş bir alana dağıttı.

Güvercinler barışı simgeleseler de karınlarını doyururken birbirlerini gagalayıp dövmekten geri durmaz. Yalnızca birbirlerine karşı değil, kumru ve serçelere de sert davranır onlar. Bilge Dede: “Uslu uslu yiyin, kardeşleriniz dövmeyin!” diyerek uyarsa da onların buna pek aldırdığı yoktu. Onlarca güvercin gagası yemleri yerden toplama yarışı içine girdi.

Dede, zaman geçirmeden balkona gitti. Orada kumrular, balkon demirlerine konmuş onu bekliyordu. Serçeler ise saksılardaki sardunyaların arasına saklanmış onun yolunu gözetliyorlardı. Çıktı balkona. Balkon duvarının dibine, açık alanlara serdi avuç avuç bulguru. Sonrasında geri çekilip seyre daldı onların karınlarını doyuruşunu.

Kaşla göz arasında bulgurlar bitti. Hepsinin iyice doyduğu, kursaklarının şişkinliğinden belliydi. Tam da balkon kapsını kapatıp içeri girecekken kumrulardan Akkuyruk: “Bilge Dede, çok sağ ol, sen olmasan biz ne yapardık bugün? Zaten gecemiz geçmek bilmedi, sabahı zor ettik. Ayazda doğru düzgün uyuyamadık. Donacağız sandım. Gün ışıyınca her şeyin senin sayende normale döneceğini düşündüm.” dedi.

Bilge Dede: “Sağ ol Akkuyruk. Ben insanlık görevimi yapıp size birkaç avuç bulgur verdim. Varsa bir lokma ekmeğimiz onu, doğa ananın tüm çocuklarıyla paylaşmak benim görevim. Siz açken ben nasıl karnımı doyurabilirim ki?” dedi içini çekerek.

Sardunyaların arasında saklanan serçelerden Titrek Ses birkaç kez “Cik, cik!” diyerek öttükten sonra: “Dede, sen bizim yaşam umudumuzsun. Senin varlığın bize güç veriyor. Sana bir şey olmasın diye her gün Tanrı’ya yakarıyorum sana sağlık ve uzun bir yaşam versin diye.” deyip kanatlarını yavaşça mutluluk içinde açıp kapadı.

-Ben de sizin varlığınızla yaşama bağlanıyorum. Hepimiz doğa ananın çocuklarıyız. Birbirimizin iyiliğini karşılıklı olarak istemeliyiz, diye yanıtladı onu Dede.

Konuşmaları işiten güvercinler doluştu balkon korkuluklarının üstüne. İçlerinden Akbaş: “Sabahleyin gün ışırken uyanıp kalktığımda senin uyuduğun yatağın karşısındaki camdan içeri bakıyorum her sabah. Bilge Dede’m sağlıklı mı, rahat yatıyor mu yerinde diye. Senin sağlık içinde soluk alıp verdiğini görünce o kadar çok mutlanıyorum ki anlatamam.” dedi gözlerini sağa sola çevirerek.

Bilge Dede ile kuşlar arasında konuşma sürerken birden yukarıdan bir martının gölgesi belirdi. Serçeler, sindi sardunya diplerine. Kumrular, balkonun iç kısmındaki duvar gölgesine saklandı. Güvercinler, ters yönde alçaktan uçarak uzaklaştı. Martı uçup gitti yolunca. Tehlike geçince kumrulardan Çil Boyun: “Bilge Dede; martılar biz küçük kuşları yakalayınca yiyorlar bir damlacık etlerimizi. Bu nedenle onları görünce kaçıp saklanıyoruz.” dedi üzülerek,

Serçeler, saksı kıyılarına yaklaştı. İçlerinden Gün Işığı: “Yalnızca martılar değil; kargalar, kediler ve diğer yırtıcı kuşlar bizi avlıyor bir damlacık etimiz için. Son yıllarda saklanacağımız yerler azaldı koca kentte. Sık yapraklı ağaçları acımadan kesiyor kimileri. Onların yerine beton yapılar dikiyorlar. Ayrıca çatı aralıklarında, kiremit altlarında yuva yapardık. Yeni yapılarda ne çatı aralıkları ne de kiremit altları var. Böyle olunca da yaşam alanlarımız gittikçe daralmakta.” derken sözünü bitiremedi, gözleri dolu dolu oldu.

Konuşmayı dinleyen güvercinlerden Saya, Bilge Dede’ye dönerek: “Gün Işığı doğru söylüyor Dede. Biz küçük kuşların yaşam alanları neredeyse yok koca kentte. Daha öncede konuşmuştuk sizinle.  Bu konuda bir çalışma yapmanız için yardım istemiştik sizden. Çalışmalara başlayıp başlamadığınızı merak ettim de…” dedi.

Bilge Dede: “Sağ ol Saya… Ben de o konuya değinecektim. Arkadaşlarımla toplanıp karar verdik sizin önerinizi yapmak için. Kentin boş alanlarına sık yapraklı ağaçlar dikme kararı aldık. Bu konuda belediyeler ve bazı demokratik kitle örgütleri de bize yardımcı olacak. Ayrıca küçük kuşlar için evlerin bahçelerinde kuş evleri yaptıracağız. Bu konuyu belediyeye önerdik, doğru karar alacaklarını düşünüyor, bizi destekleyeceklerini umuyorum. Böylece serçe, güvercin ve kumruların yaşam alanları genişleyecek. Ayrıca kentimizdeki aşevleriyle konuşacağız. Yenmeyip çöpe atılan ekmekleri biriktirip bizim kurduğumuz Kuşları Sevenler ve Koruyanlar Derneğine verecekler. Biz de bunları sizin yiyebileceğiniz duruma getireceğiz.” dedi mutlulukla gülümseyerek.

Kumru, serçe ve güvercinler; Bilge Dede’nin sözleriyle umutlandılar. Dede, onlarla vedalaşarak içeri girdi. Kahvaltısını hazırlayıp sofraya oturdu. Mutluluk içinde lokmalarını çiğnemeye başladı. “Yaşam doğa ananın tüm çocuklarıyla güzel…” dedi kendi kendine.

                                                       Adil Hacıömeroğlu

                                                       8 Mart 2026

 

 

ARTIK YEMEKLERLE BESLENEN GENÇ

Ara sıra gittiğim bir AVM var yolumun üstünde. Kimi zaman yemek yiyip çay içerim orada. Çalışanların bazılarıyla dostluk da kurdum. Onlarla ayaküstü söyleşirim kimi zaman. Soluklanmadan çalışan bu kişilerle uzun boylu konuşmak olanaksız. Çünkü sürekli dolaşmak zorundalar. İşleri hiç bitmiyor. Müşterilerle konuşmaları, onlarla dostluk kurmaları yasak sanırım. Bunu bildiğim için kısa ve öz konuşurum onlarla. Benim yüzümden çalışanların yöneticilerince uyarılmasını, hatta işlerinden olmasını istemem.

AVM’ye gittiğimde çoğu zaman bilgisayarım da yanımdadır. Yanımda yöremde oturanlarla selamlaşır, söyleşirim. Gençler çoğunluktadır bu kişiler arasında. Bu söyleşilerde ilginç bilgiler edinir, farklı yaşamlara tanık olurum. Bilmediğim şeyleri öğrendiğim de çoktur. Olaylara, durumlara değişik bakış açılarıyla tanışırım. Her insanın sorunları çözmedeki yöntemleri birbirinden çok değişik. Otururken çevremdeki kişilerin, aile ya da arkadaş kümelerinin ilişkilerini, davranışlarını gözlemlerim. Nedense AVM’lerde bir araya gelen kişiler, kendi aralarında çok sesli ve gürültülü konuşuyorlar. Konuşmalar uzun sürmüyor. Bir masayı çevreleyen insanların çoğu, ya telefonla konuşuyor, ya da ekranda bir şeyler yapıyor. Çevresindekilerle konuşsa bile gözleri telefonda… Halkımız bu durumu “Eli işte, gözü oynaşta” diyerek anlatmakta.

AVM’ye kışın gelenlerin önemli bir kısmı yaşulu emeklilerden ve gençlerden oluşmakta. Yaşuluların buralara gelmelerinin nedeni ısınmak... Yoksulluk sınırının altındaki bir aylıkla geçinmek zorunda kalan emeklilerin çoğunun evinde ısınma olanakları yok! Bazı evsizlerin de AVM’ler kapanıncaya dek buralarda bir köşeye sinip beklediklerini görüyorum.

Gelir durumu iyi olan gençler bolca yiyip içmekte. Bu gençlerin çoğu, çokça yemek aldıklarından bitiremiyorlar tepsiye doldurduklarını. Bu durumu, çocuklu ailelerde de görmekteyiz. Ne yazık ki yiyeceklerinden çok fazlasını almaktalar. Aldıklarının yarısı da çöpe gitmekte. Bunun yanı sıra bazı öğrenci gençler, ortak alıyorlar yiyeceklerini. Aldıklarını bölüşüyorlar kendi aralarında. Böylece az ödeyip az yiyorlar. Bu gençlerin yiyeceklerinin çoğunu, patates kızartması oluşturmakta.

Birkaç kez ilgimi çekti bazı gençlerin durumu. Bu kişiler, boşalan masaları dolaşıyor ve tepsilerin içindekileri inceliyorlardı. İlk başta çok ilgilenmedim bu konuyla. Bazı yaşuluların da aynı biçimde masaların çevresinde dolaştıklarını görmüştüm. Dün akşama doğru yine aynı AVM’ye gittim. Her zaman oturduğum yer dolu olduğu için hamburgercilerin olduğu bölümde oturup kitap okumaya başladım. Arada masalara, önümden gelip geçenlere göz atıyordum. Önümdeki masada beş kişi yemeklerini bitirip kalktığı an, bir genç yaklaştı oraya. Yakışıklı mı yakışıklı bir adam… Kabanının yakaları kalkık, önü ilikliydi. Sırt çantası kabarıktı. Masanın üstündeki tepsilerden birini temizledi önce. Sonra el değmemiş patates kızarmalarını tepsiye koydu. Yarısı yenmiş patatesleri de yanlarına ekledi. Yenmemiş bir ekmeği aldı. Dilimlenmiş ve yarısı yenmemiş pideleri aldı özenle ve çabucak. Kıymalı ve peynirli pideleri bütünleştirdi tepside. Soğan halkalarını unutmadı. İçinde içecek olduğunu düşündüğüm kocaman bir kâğıt bardağı da koydu tepsiye ve hızla uzaklaştı oradan. Ters yönde gözden yitiverdi. Ardından masaları temizleyen kadın görevliler çabucak topladı kalanları.

Kadın görevlilerden biri, beni görünce selam verdi. Aldım selamını içtenlikle. Sonrasında yerimden kalkıp yanına gittim. Gördüklerimi anlattım. Bu tür yiyecek toplama işinin sıkça olup olmadığını sordum. “Evet, ağabey masalardan artık yiyecekleri toplayan çok insan var.” dedi. “Daha çok kimler?” diye sorunca “Gençler ve yaşlılar…” diye yanıtladı beni.

Zaman geçmişti epeyce. Acıktığımı duyumsayınca yerimden kalkıp arada sırada uğradığım bir aşevine gittim. İşletmecisini ve bazı çalışanlarını tanırım. Bir salata alıp masaya oturdum. Bir de baktım ki, karşımda az önce masalardan yiyecek toplayan genç, Yemek yiyen bir beyefendiydi.  Her lokmanın değerini bilip afiyetle yiyor yemeğini ivedilik göstermeden. Sırtı bana dönüktü. Yemek yerken gösterdiği özen ilgimi çekti. Ancak yine de onu izledim bir süre. Derken karnı doydu. Yiyemediklerini yanındaki bir kâğıt torbaya koydu özenle. Telefonu çaldı sanırım. Açıp konuştu. Sonrasında üstündeki kalın kazağı çıkarıp katladı çantasına yerleştirdi. Kazağın altında tişörtü vardı pantolonuyla uyumlu. Saçlarını ve gözlüğünü düzeltip yerinden kalktı. Sırt çantasını yüklendi, kabanının çantanın yanına sıkıştırdı, yürüdü AVM’nin diğer yanına doğru özgüvenli emin adımlarla.

Genç adam kalktıktan az sonra ben de genellikle oturduğum yere doğru gittim hem çay içip hem de bilgisayarımda yazımı yazayım diye. Oraya gitmemin nedeni, bazı masaların arkasında prizlerin bulunması. Çayımı alıp uygun bir masaya oturdum. Yazmaya başladım. Bilgisayardan başımı kaldırdığımda karşımda ne göreyim? Az önceki karnını doyuran yakışıklı genç, karşımda ve bana bakıyor. Karşısında güzel bir kızla söyleşmekteler, Birer bardak çay önlerinde... Duygusal bir ortamları olduğu belli… Rahatsız etmemek için yan döndüm ve uzun süre başımı bilgisayarımdan kaldırmadım.

İşim bitti. Toparlanmaya başladım. Bilgisayarımı ve diğer eşyalarımı sırt çantama koydum. Kalkmak üzereyken gözüm onlara takıldı. Genç adam kızın yanına geçmiş, sırtı bana dönük olarak. Gencin eli, kızın omuzunda… Mutlu olduklarını görünce içimden güçlü bir sevinç esintisi geçip gitti. Kalkıp kıza: “Bu gençten adam gibi adam olur. O, yaşamla en derin savaşını yapıyor. Sakın bırakma bu efendiyi!” demek geçti.

Yerimden kalktım. Eve dönmek üzere yürürken bir aşevinin önünden geçiyordum. Önünde duran işletmeciye selam verdim. Mutlandı, tokalaştık. Oturmamı istedi, hemen iki çay söyledi. Söyleşimiz döndü dolaştı aratan yemekler konusuna geldi. Bunun çok yaygın olduğunu, kendilerinin sürekli bedava yemek verdikleri birkaç evsiz olduğunu söyledi. Bu evsizlerin emekli olduğunu da ekledi sözlerine.

Gördüklerim karşısında içim yanarken onun anlattıklarıyla üzüntüm bine katlandı. Beş yıldızlı otellerin pahalı iftar sofralarında gösteriş yapıp halka afra tafra satan siyasetçilerin bu durumdan haberleri vardır kesinlikle. Uyguladıkları ekonomik sistemin varsılı daha varsıl, yoksulu daha da yoksul yaptığını niye anlamazlar bir türlü? Yurdun emektar insanlarının, geleceğe umutla bakması gereken gençlerinin AVM’lerden artık yemeklerle karınlarını doyurduklarını görseler ne yaparlar acaba? Birazcık duygudaşlık yapıp onlarının yerine kendilerini koymaları nasıl olur?

Ülkemiz, büyük bir ekonomik darboğazın içinde. Kurtuluş oldukça zor bu kafayla… Serbest piysacılıktan niye vazgeçemiyor devletimizi yönetenler? Başarısız olan ve ülkemizin geleceğini tehlikeye düşüren bir sistemde ısrar etmek neden? Bir ülkenin emeklileri, gençleri artık yemekle doymaya layık mı?

                                                       Adil Hacıömeroğlu

                                                       13 Mart 2026

ÖFKE ODASI

Çarpık kentleşme, insanların teknolojiye tutsak olmasının önmeli bir nedeni. Kentlerin beton yığınları durumuna getirilmesiyle insanlar, doğadan koptu. Teknolojinin aileleri teslim almasıyla insan, insandan uzaklaştı. İnsandan ve doğadan kopan kişi, ne yapacağını şaşırmış durumda.

Daha önce bin yıl düşünsek usumuzun kıyısından bile geçmez işler olmakta. Kişi; yalnızlığına, bu yalnızlığın getirdiği tinsel çöküşe çare bulmak için saçma sapan dediğimiz yollar denemekte.

Son günlerde gerek televizyonlarda gerekse sosyal medyada sıkça rastlamaktayız öfke odalarına. İlk işittiğimde biraz garipsedim “öfke odası” sözünü çoğu kişi gibi. İnsanları bu denli öfkelendiren neydi? Sağı solu kırıp dökerek öfkeden kurtulmak isteği ilginç. Bunun toplumsal bir gereksinim olduğunu düşünen bazı girişimciler, ülkemizin birçok kentinde öfke odaları kurdular. Böylece yeni bir iş kolu da oluştu. Kent merkezlerinde öfke odaları açılırken kentlerin dışında az da olsa kalan kırsal alanlarda da “ormanda çığlık” adı altında etkinlikler düzenlenmekte. Böylece öfke odalarına yeni bir iş alanı daha eklenmiş oldu.

Öfke odaları ile ormanda çığlık etkinliklerinin her yerde tanıtımları var. Büyük kentlerin birçok ilçesinde, hatta mahallelerinde öfke odaları açıldı. Kendisini öfkeli sayan kişi, buralara başvurup önceden buluşum alıyor. Zamanı gelince buraya gidiliyor. Gerekli ödeme yapılıyor. Sonrasında öfkeli kişiye, yapacağı işe özgü giysiler giydiriliyor. Öfkeli; elinde bir sopayla önce duvarlara, sonra odadaki kırık dökük eski eşyalara tüm gücüyle çığlık çığlığa vurmaya başlıyor. Kırılan her eşyanın onun öfkesini azalttığını düşününce daha çok hırslanıp yükleniyor sopaya. Böylece öfkeden kurtuluyor kişi güya.

Birçok dizide karşısındakine öfkelenen, yaşadığı sorunlara çözüm bulamayan kişi; evde varsa masa, sandalye, sehpa, duvardaki tabloları kırıp döküyor. En ilgi çekeni de yemek yemek için hazırlanan masadaki yemekleri, altındaki örtüyü çekerek yere indiriyor kafası bozuk öfkeli. Kısacası, hıncını yemekten alıyor, sorunu çözmeye çalışmak yerine. Bu tür bir eylemin yemeğe saygısızlık olduğunu da söylemeliyim. Halkımızın deyişiyle eşeği dövmüyor semeri dövüyor.

Öfke odalarında isteyen kişiye, oradaki kişilerce şiddet de uygulanıyor. Şiddetin dozunu, uygulayıcı belirliyor. Bu, kimi zaman aşırıya varıp istenmeyen sonuçlar da doğuruyor. Öfke odasına gidip öfkeden kurtulmak isteyen bazı kişiler, düş kırıklığına uğramakta. Uğradığı aşırı şiddet yüzünden savcılığa başvurup şikâyetçi olanlar da var.

Ormanda çığlık adı altında kişiler, iç sıkıntısından ve tinsel geriliminden kurtulmak istemekte. Ne yazık ki bu sorunun çözümü için tinbilimciler yerine, ormana gidip çevresine şiddet kusarak içinde yaşadığı tinsel bozukluktan kurtulmaya çalışıyor kentlerin yalnız insanları.

Ormanda çığlık etkinliğine katılıp içini karartan sıkıntıdan kurtulmak isteyen kişi, elinde bir sopayla çığlık çığlığa yerdeki kütüklere, taşa, toprağa, çimenlere, çalılara ve ağaçlara vurarak kırıp dökmeye çalışıyor. Ne denli çok çığlık atarsa içi boşalıyor sanki. Bu iş için de para ödüyor ona bu ortamı sağlayanlara.

Kentin yalnızlaşan insanının düştüğü zavallılığa bakın! Sıkıntısını anlatmak için dertleşeceği, içini dökeceği bir dostu bile yok! Bu durum, çok üzüntü verici… İnsan, insana ilaç olamıyor. İnsanlar arası ilişkilerin bir tinsel sağaltım olduğunu unutuyor günümüz insanı ne yazık ki. Kalabalık kentlerde derin bir yalnızlığın içinde kişi. Sokakların insan kaynadığı bir yerde insansız yaşamak, modern çağın bir karabasanı olsa gerek. Kısacası, insan içinde insansızlaşıyoruz ne şaşırtıcı bir durum değil mi?

Ekran bağımlılığı ve sanal medyadan düşünsel birikim edinmek, böylece giderek doğadan, insandan kopan insan kendini yok etmekte. Kişi, ekran ve teknoloji bağımlılığıyla doğanın kendisine verdiği üstün özellikler yitirip tekdüzeliğin uçurumundan hızla yuvarlanıyor, kim bilir nereye?

                                                       Adil Hacıömeroğlu

                                                       11 Mart 2026

 

 

 

 

 

 

 

İRAN, TÜRKİYE’YE FÜZE Mİ ATIYOR?

4 Mart 2026 günü İran’dan fırlatıldığı söylenen bir füzenin Hatay ilimiz toprakları üstünde, NATO hava savunma sistemince vurulduğu açıklandı. İran: “Türkiye topraklarına füze atmadık. Dost ve komşu ülke olan Türkiye’nin egemenliğine saygılıyız.” sözleriyle topraklarımıza füze göndermediklerini söyledi.

5 Mart 2026 Perşembe günü, Azerbaycan’a bağlı Nahcivan Özerk Bölgesi havaalanına İran’dan dron atıldığı savlandı. Bu konuda Azerbaycan Cumhurbaşkanı İlham Aliyev, İran’ı hedef alan çok sert açıklamada bulundu. Bu açıklama, Bakü yönetimine ABD-İsrail’ce uzatılan “Güney Azerbaycan” havucunun etkisidir sanıyorum.

9 Mart 2026 günü öğle saatlerinde Gaziantep’e bir İran füzesinin düşürüldüğü söylendi. Aslında düşen İran füzesi değil, onu düşüren NATO kapsamında ABD savunma füzesi patriotun parçaları.

Gaziantep’e füzenin düştüğü saatlerde ABD’nin 22 ilimizi, riskli bölge olarak duyurması çok ilginç değil mi? Yine Amerika, Adana Başkonsolosluğu’nda acil görevi olmayan çalışanların ve ailelerinin önlem için konsolosluktan ayrılmasını istedi. Ne büyük rastlantı bu… ABD, hangi illerimize füze atılacağını önceden bilmekte. ABD-İsrail’in en büyük becerisi yalan söylemek, iftira atmak. Bu yalın gerçeği göz ardı ederek olayları, durumları değerlendirmek çok yanlış olur. Yalanın tuzağına düşmemek gerek.

Eğri oturup doğru konuşmalı. İran’ın gereği kadar düşmanı var. Askeri olarak bu denli sıkışmış bir İran’ın Türkiye’ye saldırmasının haklı ve usçu bir nedeni olabilir mi? Kendisine yeni bir düşman yaratması düşünülebilir mi?

Hatay ve Gaziantep’e düştüğü savlanan İran füzelerini etkisiz duruma getiren Doğu Akdeniz’deki ABD savaş gemilerindeki hava savunma sistemleri. Bir işin içinde ABD ya da İsrail varsa bir değil, bin kez düşüneceksin. Çünkü bu iki saldırgan ülke, yalana bin takla attırmakta. Dünyanın duyup işitmediği yalanları üretmekten başka bir şey yapmıyor Siyonist emperyalizm. İşleri güçleri yalan ve iftira üstünden ülkeleri birbirine kırdırıp yeraltı ve yerüstü kaynaklarını yağmalayıp sömürmek. Yalanı, iftira atmayı kendine meslek edinmiş bu iki ülkenin sözlerine inanmak, onlarla aynı ittifakta yer almak, sahtekâra güvenmek değil de nedir?

İran, ABD saldırısında diz çöktürülüp yenilirse sıra Türkiye’ye gelecek. Bunu, sağır sultan bile biliyor; Türkiye’yi yönetenlerin bilmemesi olanaksız. İran, bu savaşı kazanmak için düşmanlarını azaltmak zorunda. Bu konudaki duyarlılığını da görmekteyiz.

Ülkemize düşen füzelerde bir alicengiz oyunu var. ABD-İsrail, İran’ı kesin bir yenilgiye uğratmak için kara harekâtı yapmak zorunda. Çünkü şu anda amaçlarına ulaşamadı bu iki saldırgan. Ayrılıkçı Kürt örgütlerini kara harekâtı için önceden hazırlamışlardı. Bu örgütlere özellikle Kürtlerden tepki geldi. Böyle olunca da İran’ı diz çöktürüp bölme girişimi olanaksız duruma geldi. Bu nedenle karadan işgal stratejisi değişti. Türkiye’yi batıdan, Azerbaycan’ı kuzeyden İran’a saldırtmak için hilelere başvuruyor şer cephesi. Türkiye, bu oyuna gelmemeli Ayrıca kardeş Azerbaycan’ı bu konuda uyarmalı. ABD-İsrail’in oyununa gelmemek gerek.

Ülkemize düşen iki füze ve Azerbaycan’a gönderildiği söylenen dron ya yollarını şaşırmıştır ya da bölgedeki ABD-İsrail casuslarınca gönderilmiştir. Türkiye ve Azerbaycan’ın yeri ABD-İsrail’in değil, İran’ın yanıdır. Çünkü Batı Asya’daki en büyük tehdit, emperyalizm ve Siyonizm’dir. Düşmanı doğru saptamadan yapılacak davranışlar, alınan siyasal kararlar saldırgan yağmacıların önünü açar. Bu da ne Türkiye’ye ne de Azerbaycan’a yarar.

                                                       Adil Hacıömeroğlu

                                                       10 Mart 2026

 

 

 

 

 

İSRAİL ZOR DURUMDA

İran’a, emperyalist Siyonist saldırı 28 Şubat 2026 günü başladı. İran, ilk anda önemli yitikleri olsa da çok geçmeden bu yok ediş saldırısına karşılık verdi. İsrail’in yanı sıra Körfez ülkelerindeki ABD üslerini vurdu komşumuz. Birçok kişi ABD üslerinin vurulmasını, Körfez ülkelerinin egemenliğine bir saldırı olduğunu söyledi. Ancak durum, böyle değil. Tahran’ın hedef aldığı ABD üslerinde asıl vurulan yerler radarlardı. Bu da bu savaşta İran’a üstünlük sağlama yolunda atılmış önemli bir stratejik adım.

Savaşın ilk günlerinde İran’ın füzelerinin çoğu, Demir Kubbe tarafından engellendi. Ayrıca Körfez ülkeleri, Irak ve Ürdün’deki ABD radarları önceden Tel Aviv’i uyarıyordu. Böylece füze ve roketlerin hangi kenti vuracağı, nereye düşeceği belli oluyordu. Hemen Demir Kubbe devreye girip İran’ın füzeleri imha ediliyordu havada. Böylece erken uyarı sistemleri devreye giriyor ve sirenler çalarak halk sığınaklara iniyordu. Bu da İsrail’in savaşta ekonomik değerdeki merkezlerinin yok edilmesini, yurttaşlarının ölmesini önlüyordu.

ABD radarları vurulunca İsrail’in gözü kör, kulağı sağır oldu. Erken uyarı sistemi devre dışı kaldı. Tahran’ın düşman kentlerine gönderdiği füze ve roketlerin hedefleri vurma oranı yükseldi. Buna koşut olarak İsrail’de savaşın getirdiği yıkım, kendini duyumsatmaya başladı gözle görülür bir biçimde. Halk, savaşın yıkıcı yönüyle yüzleşti. İran saldırıları kesintisiz sürerse İsrail halkının memnuniyetsizliği artacak can güvenliği korkusuyla. Bu da birçok Yahudi’nin batı ülkelerine göç etmesine neden olacak. Böylece savaş karşıtlığı da artacağı için iç cephede derin yarıklar oluşacak. Demek ki Netanyahu’yu zor günler bekliyor.

İsrail halkının can güvenliğini tehlikede görmesiyle tersine göç başlar. Bu da Yahudi devletinin geleceğinin belirsizliğine yol açar. İsrail, yapay bir devlet… Batı emperyalizminin Batı Asya topraklarında ileri karakolu olarak kurdurulmuş. Bu devletin nüfusunu oluşturan Yahudilerin ezici çoğunluğu farklı ülkelerden göçüp buraya yerleştirilmiş. Dedesi, Filistin’de doğmuş Yahudi sayısı parmakla gösterilecek kadar az.

Yahudileri tarih boyunca sürenler, öldürenler Hıristiyanlar. Usa sığmaz toplumsal kırım ve kıyımlar yaptılar bu halka. Bu sorunu, kendi topraklarından sürgüne gönderdiler Filistin topraklarına. Bu yolla Yahudilerle Müslümanlar arasında büyük bir sorun yarattılar. İsrail devleti kuruldu kurulalı Batı Asya’dan kan ve gözyaşı oluk oluk aktı. Bu nedenle İsrail, bu topraklarda olmamalı. Filistin, kendi topraklarına kavuşmalı.

İran’ın ABD üslerini vurma stratejisini yanlış bulanlar, önyargılıydı ne yazık ki. Bu stratejinin gerçekçiliğini, usçuluğunu yaşam ve savaşın gidişi doğruladı. İran, savaşı bu doğrultuda sürdürmeli. Ancak hem bölge ülkelerinin hem de Çin ve Rusya’nın biraz daha etkin desteği gerekli. Türkiye ve Arap ülkeleri, ABD-NATO üslerini kapatmalı. Bu İran’ın utkusuna, çok büyük yarar sağlar.

                                                       Adil Hacıömeroğlu

                                                       9 Şubat 2026

 

İRAN’DA DİNİ LİDER SEÇİMİ

İran’ın dini lideri Ali Hamaney, ABD-İran’ın saldırısıyla can verdi. İran halkının ve dünyanın tüm ezilenlerinin başı sağ olsun. Hamaney’in acısını yüreğinde duyumsamayan biri, İran halkıyla duygudaşlık yapamaz, bu yüce gönüllü ulusun, emperyalizme karşı savaşındaki kararlılığını anlayamaz. İran’ın acısı, bizim acımız. Bu acı, tüm ezilen ulusların yüreğini yakmakta derinden.

Büyük uluslar, zaman zaman büyük yıkımlarla da karşılaşabilir. Bu, olağandır. Önemli olan büyük ulusların bu yıkımların altından dimdik ayağa kalkması. İran da uğradığı saldırı karşısında ulusça ayağa kalktı acılarını yüreğine gömerek. Çünkü düşmana gerekli yanıtı vermek zorundaydılar. Bunu her türlü siyasal, etnik köken ve inanç ayrımını bir yana bırakarak yaptı İran. Ulusça tek yumruk oldular. Tek yumruk; ulusun karalılığını inancını, gücünü öylesine bünyesine topladı ki ABD emperyalizminin, İsrail Siyonizm’inin beynini dağıtacak düzeye erişti.

İran, liderini yitirdi; ancak büyük bir ulus olma niteliğini yitirmedi. El ele verdiler, büyük bir dayanışma içinde kötülüğe karşı büyük bir savaşın içine girdiler. Yeni dini liderlerini seçmek zorundalar. Çünkü ulusun yaşamı sürüyor. Bu konuda türlü adlar, Türk kamuoyunu da meşgul etmekte.

Televizyonlarda İran’ın dini lideri kim olacak diye tartışmalar hem adlar, kimlikler hem de kişilerin nitelikleri üzerinden sürmekte. Aslında bu tartışmalara bakarak ABD severleri, İsrail koruyucularını anlamak olanaklı. Peki, bu kişiler nasıl anlaşılıyor?

ABD severlerin en belirgin özelliği şu: İran’ın yeni seçilecek dini liderinin ılımlı, Batı ile uzlaşmacı olmasını dile getirmekte bu kişiler. “Ilımlılık”tan neyi mi anlatmak istiyorlar? Açık söyleyelim ki bu sözle anlatılmak istenen ABD ve İsrail’e teslimiyet. Yani, yeni seçilecek dini liderin İran’ın çıkarlarını değil de ABD-İsrail’in dediklerini yapması istenmekte. Böylece barış gelecekmiş İran’a.

ABD severler, televizyonlarda konuşurken güya barışı çok istiyorlarmış gibi davranıyorlar. İstedikleri İran’ın tutsaklığı, ABD’nin efendiliği ve zorbalığı… Bu arada İran’ın yeni liderinin seçimi konusunda ABD Başkanı Donald Trump da ikide bir açıklama yapıyor. İran’ın yeni liderini kendisinin belirleyeceğini söylüyor. Bu açıklamalara, bir ulusun varlığını yok sayan densizlik mi desek, yoksa emperyalist şımarıklık, had bilmezlik mi?

Ülkemizin işgal yıllarında İngiliz muhipleri, bugünkü ABD severlerin dilini kullanıyordu. “Düşmana direnip de işgalcileri kızdırmayalım. Ilımlı davranalım. Yoksa işgalciler terk etmez ülkemizi.” Dünyanın hiçbir yerinde işgalci saldırgan, kendi isteğiyle çekip gitmez. Onun kovulması gerek ulusun gücüyle.

Bari ben de İran’da, nasıl bir dini liderin seçilmesi gerektiği yolundaki görüşümü açıklayayım: İran’ın ABD emperyalizmine, İsrail Siyonizm’ine karşı savaşa kararlılıkla öncülük edecek ve ulusunun birliğini sağlayacak biridir benim istediğim aday. ABD ve İsrail’e teslim olacak biri usumdan bile geçmez.

                                                       Adil Hacıömeroğlu

                                                       8 Mart 2024

TARAFLARI SÜKÛNETE DAVET EDİYORUM

Dünyada savaşlar eksik olmuyor nedense. Çünkü emperyalistler elindekilerle yetinmiyor. Dünyanın her yanındaki yeraltı ve yerüstü kaynaklarını yağmalamak istiyorlar. Onlar gittikçe varsıllaşırken dünyanın çoğunluğu ise sürekli yoksullaşmakta. Birçok yerde yaşayan insanlar karnını doyuramazken emperyalist ülkelerde ise yiyeceklerin çoğu çöpe dökülmekte. Böylece dizginlenemez bir tüketim çılgınlığı var bu ilkelerde. Kısacası, dünyanın çoğunluğu karnını doyurmak için emek harcarken mutlu bir azınlık diyeceğimiz kesim ise yoksulların sofrasından yiyecekleri çalarak çöpe dökmekte.

Dünyadaki savaşları çıkaran emperyalizm ve onun doymak bilmeyen açgözlülüğü. Bu nedenle emperyalizmin saldırılarına karşı koymak bir insanlık ve namus görevi. Yeryüzündeki insanların tümünün mutluluğu, yaşamda kalmaları için emperyalist saldırganlığa karşı birleşip savaşmaları gerekiyor. Çünkü bu saldırılar, insanın varlığını hedef almakta. İnsanlığı yok etmek için çıkarılan savaşta susmak, yansız olmak, saldırıyı görmezden gelmek haydudun yanında yer almaktan başka bir şey değil.

ABD-İsrail haydutları, 28 Şubat 2026 günü İran’a saldırdı. Saldırının amacı belli… İran yok edildikten sonra sıra başka bir ülkeye gelecek. Büyük bir olasılıkla bu ülke de Türkiye olacak. 1945’ten sonra ABD saldırılarıyla yok edilen birçok ülke biliyoruz. Bunun yanı sıra taş devrine döndürülen toprakların tanığıyız.

Birçok devletin yöneticisinin dilinde kalıplaşmış bir söz vardır. Her bunalımlı dönemde yöneticilerin diline pelesenk olur bu kalıplaşmış söz. “Tarafları sükûnete çağırıyoruz.” Hangi tarafı? Saldırganı mı, kendini savunmaya çalışanı mı? Her iki tarafı öyle mi? Yani saldırgana karşı kendini savunana: “Kendini savunma, sus ve otur yerine!” mi diyorsun? Bu kişiler, tarafları sükûnete çağırırken güya barış yanlısı olarak gösteriyorlar kendilerini. Bazı saf kişiler de bu siyasetçilerin barış güvercini olarak kanat çırptıklarını sanmakta. Oysa bu söylemiyle emperyalist saldırganın yanında saf tutuyor bu kişi utangaçça da olsa.

Dışişleri Bakanı Hakan Fidan, ABD-İsrail’in İran’a saldırısı karşısında Tahran yönetimi, ülkesini savunmaya başlayınca “Tarafları itidale (ölçülülüğe) davet ediyorum.” dedi. Gülelim mi, ağlayalım mı bu söz karşısında. Ne ölçülülüğü? Ölçü mü kaldı ortada? İran’ın lideri Ali Hamaney öldürülüyor emperyalistlerce. 167 çocuk can veriyor ABD-İsrail bombalarıyla. Ülke, baştan aşağı yakılıp yıkılmak isteniyor. Hazret, ölçülülük arıyor.

İsrail, Lübnan’ı yakıp yıkıp sivilleri toprağa düşürüyor. Ancak ortaya sözde barış güvercinleri çıkıp “sükûnet ve itidal” öneriyor. Bu sözü söyleyenler, aslında utangaç biçimde emperyalizmin saldırganlığını onaylamakta.

Türkiye, ABD-İsrail savaşında taraf olmalı. Hem de İran’ın yanında durmalı hiçbir gerekçe öne sürmeden. Çünkü komşunu döven haylaz haydut, gün gelir seni de döver. Tarafsız gibi görünüp sözde denge politikası izlemek, emperyalizmin saldırganlığını içten içe onaylamaktır.

Emperyalizm, dünya insanlığına tutsaklık, açlık ve ölüm sunuyor. Ya bunu kabul edeceğiz ya da emperyalizme karşı savaşarak özgürlüğümüzü kazanacağız.

                                                       Adil Hacıömeroğlu

                                                       8 Mart 2026

ÇİÇEKLENEN KARAYEMİŞLER

Cemre önce havaya, sonra suya ve ardından da toprağa düştü. Cemrenin düşmesi, baharı muştular bize. Kış uykusundaki doğa birden uyanır. Bu uyanış öylesine hızlı olur ki, doğadaki bu değişimi çoğu zaman fark edemeyiz bile.

Cemrenin toprağa düşmesiyle bitkiler canlanmaya başlar. Kupkuru dallar, yeşerip çoğu da çiçeklenir. Bitkilere canlanma buyruğu köklerinden gelir. Cemrenin düşmesiyle ısınmaya başlayan toprak, bağrında yaşattığı canlılara baharın gelmekte olduğunu söyler. Onun yavruları da bu çağrıya uyup ayağa kalkar. Bitkiler, yapraklanıp çiçeklenir. Aslında bu çiçeklenme, üremenin hazırlığı... Çiçeklenen dallarda tohumlar oluşur doğanın sabırlı kucağında. Kimi bitkilerde çiçekler meyveye dönüşür. Çoğu meyvenin içindeki çekirdekler, toprağa düştüğünde küçük fidelere dönüşür bir süre sonra.

Birçok hayvan, havaların ısınmasıyla baharın geldiğinin ayırdına vararak çiftleşir. Çok geçmeden de yavrularlar. Hayvanların baharla üremelerinin nedeni, yavrularını besleyecek bolluk mevsiminin gelmesidir. Yiyecek bolluğu, doğadaki tüm canlıları üremeye zorlar.

Martın gelmesiyle havalar az da olsa ısınmaya başladı. Özlemini duyduğumuz güneş, başta insanlar olmak üzere tüm canlılara coşku vermekte. Bu coşku, onların yaşama tutunma ve üreme güdülerini hızlandırır.

5 Mart günü, güneş yüzünü iyice gösterdi. Arada sırada bulutların arkasında yitiverdi. Sanki onu görmek isteyenlerle saklambaç oynuyor gibi. Mart güneşi bu, doğadaki tüm canlılar onu günlerdir beklemekte büyük bir özlemle. Çünkü o, yaşam verecek çıplak dallara, kuru otlara.

Öğleden sonra dışarı çıktım. İvedilik göstermeden yürüdüm yol boyunca. Kenti, betona boğanların baltalarından kurtulan tek tük ağaç var sağımda solumda. Onlara hayranlıkla bakarak ilerliyorum. Dallardaki değişikliklere dikkat kesiliyorum. Betonlar arasında çok az toprak kaldığından yeşile özlemimiz büyük. Kaldırım taşları arasından otlar fışkırmış yemyeşil, capcanlı, taze. Yol kıyısında taşların arasından göveren otları okşadım içimde coşku, dudaklarımda gülümsemeyle. Avucum, parmaklarım onların tazelikleriyle yaşam buldu. Yüreğim, kuş olup kanat çırptı mutluluk esintisiyle. Otların yumuşaklığı, yaşama sevincini dolduruyor içime.

Uzanabildiğim ağaç dallarına dokunuyorum her şeyi unutarak. Henüz yapraklanmadılar. Bazılarında gözle zor seçilebilen tomurcuklanmalar var. Minicik tomurcuklara dokunmaktan korkuyorum, zarar veririm diye. Sağımda solumda birkaç karayemiş ağacı var. Onları görünce seviniyorum. Onlar bana çocukluğumu, gençliğimi, doğup büyüdüğüm köyümü, havasını soluduğum Doğu Karadeniz Bölgesi’ni anımsatıyor.

Karayemiş, kışın yapraklarını dökmez. Kar, her yeri kapladığında bu güzel ağacın yaprakları karı tutar ve toprak kapkara durur aşağıda. Yaprakları arasında saklanır karatavuklar, serçeler. Karın tutmadığı karayemiş ağacının altında, karınlarını doyurur ürkek ve kendince önlemler alarak bu kuşlar. Gövdesi sağlamdır bu ağacın. Yaprakları koyu yeşile çalar.

Karayemiş ağaçlarını gördüğümde çevrede Doğu Karadenizlilerin yaşadığını düşündüm. Yalnızca kendileri değil, memleketlerinin ağacıyla taşınıp geldiler bu koca kente. Meyvesi bin bir derde deva ağacı diktiler sokaklarında buldukları el kadar küçük toprağa. İnsanımız göçüp yerleştiği yere memleketinin bazı ürünlerini, ağaçlarını, çiçeklerini de taşır. Bu durum, memleket özlemini az da olsa giderir.

Yanından geçtiğim karayemiş ağaçlarından birine ilgi ve özlemle baktım. Dallarda çiçekleri var. Bazı çiçekler açmış apak. Kimileri ise henüz yeşil, apak olmak için sıralarını ve güneşi beklemekteler. Havalar böyle giderse karayemiş ağaçları gelinliklerini giyer birkaç gün sonra. Çiçekler, uzunca saplarda toplanır. Bir sapta yaklaşık 30-40 çiçek bulunur. Çiçekler, sapı çevreler üzüm salkımı biçiminde. Çiçeklerin kokusu, insana erinç verir ve çok güzeldir. Zaten meyveye döndüklerinde üzüm salkımı sanılır uzaktan bakanlar ya da onu tanımayanlarca. Ancak karayemiş salkımları, üzüm gibi sarkmaz. Başını dik tutmaya çalışır, eğilip bükülmez tıpkı geldiği toprağın insanı gibi.

İstanbul’da çokça karayemiş ağacı var. Bazı illerimizde bu ağaca “taflan” denir. Önce yeşil olan meyveler, sonrasında kızarır, olgunlaştıklarında ise kararır. Ne yazık ki çoğu kişi, bu meyveyi bilmediği için yemez. Bu da benim gibi Doğu Karadenizlilere fırsat yaratır. Yoluma çıkan bu ağaçları gördüğümde sevinip toplarım olgun yemişleri.

Karayemişler, çiçek açmada badem ve eriklerle yarışır.  Onların ardından o da apak gelinliğini giyer. Mart karı yağarsa ivedilik gösterip erkenci davranan karayemişim çiçeklerini yakar. Böyle olunca da dallarından doğru düzgün meyve de olmaz.  

Ben, dün yerdeşim olan dallarında çocukluğumun kaldığı karayemişleri gördüm. Onları izledim bir süre hayranlıkla. Gövdelerini okşadım. Çiçekleri ve yapraklarıyla konuşup özlemlerimi anlattım. Onlar bahar dolu bir gülümsemeyle selamladı beni. Dallardaki çiçekler, baharın ulakları… 21 Mart’a dek sabırsızlıkla bekleyeceğim deli baharın gelişini. Bahar geldi, hoş geldi.

                                                       Adil Hacıömeroğlu

                                                       6 Mart 2026