Dokuz yıldır özleminle eridim
Karlar yağdı yolumuza kürüdüm
Her şeyimdin, peşin sıra yürüdüm
Kanadım kırıldı, yitik sensizim
Gök kubbe altında yalnız, öksüzüm
Geceme ışıktın, günüme
renktin
Yüreğin kavrulmuş,
kendime denktin
Düşüncen berraktı, tinsel
mihenktin
Kanadım kırıldı, yitik
sensizim
Gök kubbe altında yalnız,
öksüzüm
Sahrada kalmıştım, suya hasrettim
Hissettim ki ceylan benim kısmetim
Yâre deli olmak benim hikmetim
Kanadım kırıldı, yitik sensizim
Gök kubbe altında yalnız, öksüzüm
Adil’im yüreğim kanar
derinden
Bedenimi böldün orta
yerinden
Gözlerim yaş doldu,
baktım gerinden
Kanadım kırıldı, yitik
sensizim
Gök kubbe altında yalnız,
öksüzüm
Adil Hacıömeroğlu
29 Temmuz 2002
Adil Öğretmenim,
YanıtlaSilKanayan bir yüreğin sessiz çığlığı satırlara öyle içten sinmiş ki; acı, sevda ve kırgınlık insanın yüreğine dokunuyor. Bazı yazılar okunmaz, hissedilir…
Sözcüklerinizin arasındaki ince hüzün, unutulmaya yüz tutmuş merhameti ve samimiyeti yeniden hatırlatıyor.Hayat geçip gidiyor belki ama böylesine içten duygular zamana yenilmiyor.
Kaleminizi gönülden kutluyorum.👏👏📚Saygılarımla…