Atatürk’ü
aramızdan ayrılışının 88. yılında ulusça yine coşkuyla andık. Saat dokuzu beş
geçe yurdun dört bir yanında yaşam durdu. Köylerde, kentlerde yurttaşlarımızın
bir kısmı gözyaşlarına boğuldu, kimi hıçkırıklarına engel olamadı, kimi de
siren sesleriyle bir tarih yolculuğuna çıktı.
Yurttaşlarımız,
bu 10 Kasım’da da Büyük Kurtarıcı’ya saygısını, sevgisini, özlemini, minnetini
ve bağlılığını gösterdi. Her kesimden insanın Atatürk’e bu bağlılığı, ulusal
birliğimizin bir göstergesi. Ulusumuz sınıf, siyasal renk, etnik ve inanç
ayrımlarını bir yana bırakarak Atatürk’te birleşti. Onun düşünceleri ve kurduğu
Cumhuriyet, ayrım yapmadan ülkemizde yaşayan herkesi kucaklamakta. Dokuzu beş
geçe saygı duruşunda bulunanların yoksul mu varsıl mı, Alevi mi Sünni mi, Türk
mü Kürt mü olduğunu kimse merak etmedi. Çünkü yapılan yalnızca bir saygı duruşu
değildi, bir ulusun Atatürk’ün kişiliğinde çelikleşmiş istenci ve birliğiydi.
Antalya’da
yapılan COP 31’e katılan kişiler, toplantıyı izleyen yerli ve yabancı
gazeteciler saat dokuzu beş geçe işi gücü bırakarak saygı duruşunda bulundular.
Dünyanın dört bir yanından gelen bu kişilerin renk, dil, din ve etnik köken
ayrımı gözetmeksizin saygı duruşunda bulunması Atatürk’ün insanlığı ne denli
etkilediğinin bir göstergesi. Hele bazı yabancı konukların gözyaşlarına egemen
olamamaları görülmeye değerdi. O, yalnız Türk ulusunu değil, dünya insanlığının
da birleştirici gücü.
Kentlerimizdeki
toplutaşım araçlarında yolculuk yapan, caddelerimizde gezinen yabancı gezginlerin
saygı duruşuna yurttaşlarımızla katılmaları bir insanlık göreviydi. Bu
görüntülere bakıldığında ülkemize gelen konukların gözlerinde ve duruşlarındaki
saygı çok belirgindi.
Köylerde
yapılan Atatürk anmalarında yaşlılarımızın şiirler okuması ayrı bir güzellik.
Birçok köyümüzde yurttaşlarımızın Atatürk fotoğraflarıyla yürüyüşler yapmaları olağanüstüydü.
Kasım
ayazında yüksek yapıların en üst katlarında çalışanların işi bırakarak dokuzu
beş geçe Atatürk’e saygılarını göstermesi bazılarının ders alması gereken bir
durum.
Ülkemizin
bazı gelenekleri vardır. Bir evde cenaze varsa eğlence yapılmaz. Ölen kişi,
düşman bile olsa onun ailesinin yasına saygı duyulur. Günlerce şarkı, türkü söylenmez.
Radyodan eğlenceli izlenceler dinlenmez. Ölenin arkasından konuşulmaması halkımızın
vazgeçilmez bir geleneği değil mi?
Ne
yazık ki 10 Kasım’da bazı kendini bilmezler, gerek sosyal medyada gerekse eş
dost söyleşilerinde Atatürk aleyhinde yazıp konuşmayı bir beceri sandılar. Bu
kişilerin asıl sorunu Atatürk değil, Türk ulusu. Çünkü ulusun birleştiği bir
günde kendilerini ayrık otu gibi bir yana çekiyorlar. Onlar zamanında işgalcilerin
safındaydı. Bugün de emperyalistlere yaranmanın peşindeler. Ayrıca İzmir’de
Atatürk Anıtı’na çelenk koyma sırasında İzmir Büyükşehir Belediye Başkanını protesto
edip bağırıp çağıranların densizliği de kınanmalı. Büyük Önder’e sonsuzluğa göç
etmesi yıldönümünde yapılan saygı duruşu, siyasal öfkenin gösterileceği yer
değil. Atatürk’e saygı duruşu mu önemli, yoksa sizin siyasal saplantılarınız
mı?
10
Kasım’da saygı duruşunda bulunmayanlar, aslında emperyalist efendilerine
saygılarına sunmaktalar. Ne yazık ki bu kişiler ne Türk’ün ahlakını, ne de bu
ulusun terbiyesini benimsemişlerdir. Onların ahlakı da terbiyesi de
emperyalizmin işbirlikçiliğinin ezikliği, tutsaklığı ve teslimiyetinin yol
açtığı şaşkınlıktır.
Atatürk,
gırtlağını yırtarcasına “Büyük Türk milleti” diye bağıran biridir her
söylevinde. Kendini Büyük Türk milletinin bir bireyi olarak görmeyenler ne
Atatürk’ü ne de Türk’ün var oluş savaşımını anladılar. Onlar, milletimizin
dışında kalmayı düşünce özgürlüğü sanmakta, tıpkı dün işgalcilerle işbirliği
yapanlar gibi.
Adil
Hacıömeroğlu
11
Kasım 2026
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder