Atalarımız
yıllar önce “Nerede birlik, orada dirlik” diyerek bizlere yol göstermekte.
Dirlik; yaşayış, yaşam, varlık, sağlık, geçim demek. Dirlik, dirilik anlamını
da içerir. İnsanı yaşamı boyunca ayakta tutan dirliği değil mi?
Bir
ailede, toplumda, işyerinde, takımda dirlik olması için öncelikle birlik
olmalı. Çünkü dirliğe giden yol, en küçük toplumsal birimi bile oluşturan insan
kümesinin kendi aralarında oluşturdukları birlikten geçmekte. Dünyanın neresinde
olursa olsun insanlar arasında birliği sağlayan uzlaşma anlayışı ve özveri.
Özverinin, uzlaşmanın olmadığı bir yerde birlikten söz edilemez. Bunun yanı sıra
kişiler, kendi çıkarlarını korumak için yanındakilerin, toplum yaşamını
paylaştığı diğer insanların da haklarına saygı göstermek zorunda. Bir toplumda adalet,
hakka saygı yoksa birlik zor gerçekleşir.
“Nerede
birlik, orada dirlik” atasözü, “Ortak anlayış ve uyumun olduğu yerde erinç ve
düzen bulunur” anlamına gelmekte. Demek ki bir toplumun dirlik içinde bulunması
için anlayış ve uyum vazgeçilmez bir koşul. Karşılıklı anlayışın, ortak düşüncelerin
olmadığı bir yerde kişiler arasında anlaşmadan, uyumdan söz edilemez.
Uyum,
insanı insan yapan bir davranış. Uyumsuzluk, kişiler arasındaki sorunların
çıkış noktası. Karşımızdakine baktığımızda ve görmek istediğimizde onunla
aramızda ortak noktalar, zevkler bulamamamız neredeyse olanaksız. İsteyen kişi,
karşısındakiyle ortak noktaları bulur.
Birlik,
uyum, anlayış için karşımızdakilerin bize benzemesi gerekmiyor. Kişiler
arasındaki ayrımlar aslında bizim varsıllığımız. Herkes, birbirinin aynı
olsaydı yaşamın tadı olur muydu? Farklılıklarımız bizi toplumsal yaşamda
tamamlar, eksiklerimizi giderir. Bu nedenle insanları olduğu gibi kabullenmeli.
Onların bizim gibi düşünüp davranmalarını beklememeli. İnsanların birbirlerinin
kusurlarını, eksikliklerini, yanlışlarını aramak yerine ortak, güzel, iyi,
başarılı yanlarını görmeye çalışmalı. Eksik bulmak çok kolay, ancak güzellikleri
görmek epeyce zor ve emek isteyen bir şey. Kişiler, karşısındakinin eksikliklerini
aramak için harcadığı emeği, onun güzel yanlarını görmek için harcamalı.
Ne yazık ki sosyal medya, televizyon dizileri,
ekran bağımlılığı önce ailelerdeki dirliği, sonrasında da toplumumuzdaki birliği
bozmakta. Çünkü ekran bağımlılığı, bencillik üzerine kurulu. Kişiyi yaşadığı
toplumsal yapıdan, değerlerden, kurallardan koparmakta. Özellikle aile kavramı,
bilinçli olarak yok edilmeye çalışılmakta ekranlar aracılığıyla. Aile kavramı
üzerinden toplumsal birlik yok edilmek istenmekte.
Birliğin
olmadığı yerde dirlik aramak boşuna. Aile birliğimiz sudan bahanelerle yok edilmekte. Toplumsal birliğimiz ise kutuplaştırıcı siyaset yüzünden darmadağın.
Birliğimiz dağılınca dirliğimiz de kalmıyor.
Aile
ve toplumda insanları ayrıştırıcı nefret dili egemen. Bunun yerine sevgi dilini
getirmek gerek birliğimiz ve dirliğimiz için. Ne yazık ki son yıllarda herkesin
yüreğine nefret tohumları ekildi birilerince. Bunun da aracı ekranlar oldu.
Sevgi dilini oluşturmak için ekranlardan kurtulup insanlarla iletişim kurmak zorundayız.
Bunu başaramadığımızda hep birlikte yok oluşu yaşarız. Toplumca yok oluşumuz,
ekran bağımlılığına değer mi?
Hacı
Bektaş Veli’nin dediği gibi bir olalım, iri olalım, diri olalım. “Bir olmak”
birliğimizi, “iri olmak” birlik olduğumuzda ortaya çıkan büyük gücümüzü, “diri olmak”
ise dirliğimizi, sağlık ve uyum içinde yaşamamızı anlatır. Bundan güzeli var mı
bu dünyada?
Adil
Hacıömeroğlu
22
Kasım 2026
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder