Karakışta toprak donduğunda
Bulutsuz gökte yıldızlar solduğunda
Ayaz, insan iliğine işlediğinde
Uzun karanlık gecelerde terlerim
Sırılsıklam, ıpıslak
Kar lapa lapa yağsa da
Tipiye çevirip karayelle
savrulsa da
Yollar beller kapansa da
Soğuk kuşu kanat
çırparken donsa da
Dondurucu soğukta
terlerim
Sırılsıklam, ıpıslak
Evimde ısıtacım olmasa da
Sobamın borusundan duman çıkmasa da
Macunsuz camlardan soğuk üflese de
Ben yanar yanar, terlerim
Sırılsıklam, ıpıslak
Geceleyin
karayel poyraza dönse de
Saçaklardan buz
sarkıtları sarksa da
Sokaklarda in cin top
oynasa da
Sensizlikten yanıp yanıp
terlerim
Temmuz
sıcağında
Güneşin altında yanmış
gibi
Sırılsıklam,
ıpıslak
Isıölçerler sıfırın altında da olsa
Soğuk demem uyurum
Düşler görürüm sabahlara dek
Yorganı güneş sanır yanarım
Seni düşünür “Güneşim” der terlerim
Sırılsıklam, ıpıslak
Adil
Hacıömeroğlu
5
Ocak 2026
Değerli Öğretmenim ,
YanıtlaSilİnsan, hayatın yükünü taşıdıkça sadece bedeniyle değil, ruhuyla da “terler.”
İnsanın içindeki sıkıntıyı, emeği ve var olma mücadelesini ; terleyen bedenin değil, yorgun bir yüreğin olduğunu ne güzel anlatmışsınız…👏👏Kaleminiz var olsun.🙏🏻✨📚🥀
Şiiri hisseden , seven yüreklerin artması dileğiyle …
Esen kalınız…