YALAN, İFTİRA, KIŞKIRTMA VE ODTÜ

                               
6 Eylül günü ODTÜ’de orman talanı protesto edildi. Bu arada üniversite kayıtları da başladığından AKP Gençlik Kollarıyla cemaatten bazı kişiler stant açarak yeni gelen öğrencileri kendi yurtlarına çekmeye çalışmaktaydılar. ODTÜ’lü kız öğrencilerle türbanlılar arasında bir tartışma çıktı bu arada. Bu tartışma birden büyüdü ve ODTÜ’yü linç kampanyası başladı.
Yandaş ve merkez medya, başörtülü öğrencilerin ODTÜ’ye sokulmadıklarını ısrarla söylemekteydiler. AKP’li yöneticiler de aynı doğrultuda peş peşe açıklamalar yaptılar. Hedef ODTÜ idi.
Yalana dayalı linç fırtınası sürerken sosyal medyada gerçekler ortaya çıkmaya başladı. Olaya konu olan ve bir anda saldırgan konumuna getirilen kız öğrencinin açıklamaları peş peşe geldi. Daha sonra olaya tanık olan diğer öğrencilerin söyledikleri, kamuoyunu aydınlattı.
AKP’li gençlerle cemaatçi türbanlılar, ODTÜ yurtları için bir iftira kampanyası içindeydiler. Neymiş efendim, “ODTÜ yurtlarında fuhuş varmış. Kızlar tuvaletlerde çocuk düşürüyorlarmış.” Bu söylenenler burada okuyan kızlara hakaret ve iftira. Kim yapıyor bunu? Haçlının fedaisi din simsarları. Neden söylüyorlar bu yalanı? Taşradan gelen masum kızları kandırıp Haçlıya asker yapmak için.
Peki, nerden biliyorsun orada fuhuş olduğunu? Bilmek için bu eylemin tarafı olmak gerek. Ya da bu tür eylemler, halka açık yerlerde olmalı, sen de izlemelisin.
ODTÜ yurtları yeterli mi? Yeterli… Tüm öğrenciler için barınacak yer var. O zaman bu öğrenci simsarlarının burada işi ne? Cemaate ve partiye militan devşirmek…
AKP’lilerin feryat figan okuma haklarını savundukları kadınların hiç biri ODTÜ’de öğrenci değil. Burada öğrenci olmayaların, ODTÜ’de okuma hakkını savunarak tarihe geçti sahte demokratlar.
Öncelikle şunu belirtmeli. Öğrenci olmayan kişilerin yerleşke içinde öğrencileri taciz etmeleri söz konusu burada. Onların okuma haklarına bir müdahale var. Eğer birilerinin okuma özgürlüğü savunulacaksa, bu ODTÜ öğrencileri için olmalı.
İnsanların yalan söyleyerek suçsuz, günahsız öğrencilere iftira atması bu kadar kolay mı? İnsafınız, vicdanınız, insanlığınız, inandığınızı söylediğiniz İslam’ın kuralları nerde kaldı? Yalan üzerine bina olur mu? Bir insanın namusuna, onuruna dil uzatmak hangi kitapta yazar?
Ya, bu yalan ve iftira üzerinden siyasal çıkar elde etmeye çalışan politikacı? Sana ne demeli? Biraz duygudaşlık yapsaydın, ne olurdu? Sizin kızlarınız yok mu? Aynı iftiralarla onlar karalansaydı ne yapardınız? Biraz insaf, biraz vicdan… Yalanla ayakta durmaya çalışırsanız kolay yıkılırsınız. Bir gün mart karı gibi erirsiniz.
Ya, yalanı görev bilen medya? Bu yalan haberi yayarken utanmadınız mı hiç? Yüzünüz kızarmadı mı sizin? Gerçekler ortadayken özür dilemeyi düşündünüz mü ODTÜ’lü kızlardan ve onların ailelerinden? “Ayıp” sözcüğü, sizin sözlüğünüzden “kayıp” mı oldu?
Hepinize çok yazık çok… Üç kuruş uğruna yalan söyleyip iftira atanlar, günahsız insanlara kara çalanlar kim bilir zamanı geldiğinde hangi şeytanın kılıcını sallarlar. Bu kafayla kendilerinin kutsal saydığı değerlere birileri adına saldırırlarsa sakın şaşırmayın. Çünkü yalan ve iftira bataklığındaki kişilerin değer sistemi yoktur.
                                                           Adil Hacıömeroğlu

7 Eylül 2013

2020 OLİMPİYATI

                                               
İstanbul, 2020 Olimpiyatı için en güçlü adaylardan biri. Madrid ve Tokyo ile yarışmakta. Olimpiyatı düzenleyen kent, ülke çok şey kazanıyor. Kültürün, sanatın, tarihin tanıtımı için kaçırılmaz bir fırsat. Turizm gelirlerinin artırılması söz konusu olimpiyatla.
Dünyanın en eski organizasyonlarından biri olimpiyat. Olimpiyatın ruhu; kardeşlik, dostluk, dayanışmadır. Olimpiyat oyunlarında ırk, inanç, cinsiyet ayrımı yapılmaz. Yarışmalarda kurallara uymak ve centilmenlik önemli. Atatürk’ün dediği gibi “sporcunun ahlaklısı” yarışır oyunlarda.
İnsan hakları ihlallerinin sık sık yaşandığı ve ırk, din, cinsiyet ayrımlarının çok belirgin olarak yapıldığı ülkelerin ev sahipliği yapması zordur oyunlarda.
AKP hükümeti, olimpiyatı çok istiyor. Ulusal ve uluslararası alanda yitirdiği saygınlığını kazanmak için çabalamakta AKP. Hükümetin bazı bakanları, eğer olimpiyatları düzenleyemezsek bunun nedeninin Gezi Direnişi olacağını ilan ettiler önceden. Peki, bunun gerçek payı var mıdır?
Eğer olimpiyat oyunları İstanbul’a verilmezse baş sorumlusu AKP hükümetidir. Neden mi?
AKP yönetimindeki spor, dopingli sporcu konusunda dünya rekoruna koşmakta. Doping, uluslararası spor kamuoyunda en ahlaksız iş olarak kabul edilmekte. Cezalar çok ağır bu nedenle. Bu konuda en küçük bir hoşgörü gösterilmiyor. AKP’li yöneticilerin bu kadar yaygınlaşan doping olaylarından habersiz olması düşünülemez. Bu konudaki hızlı artış, yöneticilerin kısa süreli siyasal çıkarları için dopingi desteklediklerini düşündürmekte. Her şeyi (camiyi, okulu, kışlayı…) siyasete bulaştıran AKP, sporu da politik amaçları için kullanmıştır.
Özellikle futbolda var olan şike uygulamaları olimpiyatın spor ahlakına uygun değil. UEFA gibi uluslararası bir kuruluşun şike konusunda, spor kulüplerimize karşılaşmalardan men cezası vermesi ilgi çekicidir.
Gezi Direnişinde hükümetin gösterdiği faşizan tutum, insan haklarına uymamakta. Bu da İstanbul’da olimpiyat düzenlemenin önünde en büyük engellerden biri.
Muhaliflerin hapsedildiği Silivri zindanını dünyaya anlatmak çok zor. Hukuk ayıplarının diz boyu olduğu bir ülkede demokrasiden söz edilemez. Demokrasi olmayan bir ülkenin olimpiyat düzenlemesi epey güç.
Türkiye’de gazetecilerin susturulması bütün dünya basının dilinde. Bu faşist uygulama, uluslararası alanda geçiştirilemez.
Dış politikada savaş yanlısı, komşuların içişlerine müdahale eden, terör örgütlerini destekleyen (Suriye’de olduğu gibi) bir Türkiye algısı; olimpiyatın İstanbul’a verilmesinin önünde engel.
AKP hükümetinin laiklik karşıtı uygulamaları dünyanın gözünden kaçmamakta. Şortlu sporcuların sokaklarda dayak yediği bir ülke, sporcular açısından güvenli olmaz. Cinsiyet ve mezhep ayrımcılığının belirgin olduğu toplumsal bir yapı, olimpiyat ruhuna aykırı düşer.
Türkiye’nin uluslararası yarışmalarda sportif başarılarının azlığı, İstanbul’da düzenlenecek bir olimpiyatta, yarışmalardaki izleyici sayısının düşük olmasına neden olacak.
Türkiye’deki lisanslı sporcu sayısının azlığı, sporun kitlelere mal olmadığının bir göstergesi. Bu da olimpiyattaki yarışmalara halkın ilgisini olumsuz yönde etkileyecektir. İzleyicisiz bir spor amacına ulaşmaz.
Ortadoğu’da çıkması olası bir savaş, kısa süreli olmayacak, yıllarca sürebilecektir. Ayrıca böylesi bir savaş, tüm bölge ülkelerini terör olaylarına açık duruma getirecek. Terörün kol gezdiği bir ülkede, uluslararası sportif yarışmalar yapılamaz. Sporcu kafileleri terörün hedefi olur bu durumda.
AKP’nin ağaç katliamı, doğal çevreye karşı düşmanca tutumu ilgi çekicidir. Dünya kamuoyunun bu konudaki duyarlılığı unutulmamalı.
İstanbul’un düzensiz yapılaşması, ulaşımın daha çok lastik tekerlekli araçlarla yapılması önemli bir olumsuzluktur. Ulaşım zorlukları İstanbul’un aleyhinedir.
Arjantin’de yapılan tanıtımda Türkiye’nin uluslararası alanda tek geçerli markasının Atatürk olduğu anlaşılmıştır. Atatürk ve onun yarattığı Çağdaş Türkiye görüntüsü tanıtımın ana temasıydı. Tanıtımda, İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanının konuşmaması ilginçtir. Herkes söz söylüyor, belediye başkanı susuyor. Böyle bir şey olmaz. Kentle ilgili soruları bile RTE’nin yanıtlaması, tek adam yönetiminin göstergesidir. Kentini savunamayan bir başkanın olimpiyata talip olması gülünçtür. 
Tanıtımdaki çağdaş Türkiye vurgusu bizce doğru, AKP’ye göre ise takiyeydi. Dünyanın en kuytu köşesindeki kişi bile RTE ve arkadaşların Çağdaş Türkiye’yi Ortaçağ karanlığına sürüklemekte olduğunu bilmekte.
Tanıtım müziği olarak Rihanna’nın seçilmesi ilginç. Bu şarkının tamamının sözlerini AKP’liler öğrenmeli bence. Vardar Ovası türküsüne karşı çıkan Ağlak Bakan özellikle öğrenmeli. Tanıtım filmindeki müzik, “Takiyenin böylesi de olmaz.” dedirten türden.
İstanbul’un tarihsel, kültürel, sanatsal, jeopolitik önemi yüzeysel tanıtıldı. AKP, kendi dar siyasal anlayışıyla İstanbul’a baktı. Dünyanın en önemli kenti daha güzel anlatılabilirdi.
Gezi Direnişi, olimpiyatın Türkiye’ye verilmesinde olumlu rol oynar. Çünkü Gezi, Türkiye’nin çağdaş, yaratıcı, üretken yüzüdür. Eğer olimpiyat İstanbul’a verilirse tanıtımdaki Atatürk vurgusu ve tüm dünyanın saygısını kazanmış Gezi Direnişi nedeniyle olacaktır.
Şimdi okuyucularımın sorularını duyar gibiyim. Olimpiyatlar kime verilecek? Kime mi? Oylamaya saatler var. Kendinizi her hangi bir ülkenin temsilcisi yerine koyup oyunuzu kullanın. Bakalım neresi kazanacak? İstanbul mu, Madrid mi, yoksa Tokyo mu?
                                               Adil Hacıömeroğlu
                                               7 Eylül 2013


CEMAATİ TANIMAYAN(!) KILIÇDAROĞLU


CHP Genel başkanı Kılıçdaroğlu, 31Ağustos 2013 günü Vatan Gazetesine konuşmuş.
Kılıçdaroğlu’na, Gülen cemaati ile hükümet arasındaki gerginlik soruluyor. O da yanıtlıyor: “Gerginliği dışarıdan izliyoruz gazeteciler gibi. Gerginliğin kaynağını da bilmiyoruz, neden böyle bir gerginliğe yol açıldı onu da bilmiyoruz. Birisi bir iktidar, birisi hizmet denilen bir taraf. Hizmet grubunun eğitim alanında, başka alanlarda ciddi bir yapılanması var. Türkiye’nin bildiği bir gerçek. Bu yapılanmadan hükümet rahatsız anlaşılan, dershaneleri kapatacağız, dediler. Neden rahatsızlar onu bilmiyoruz.” Bu sözleri duyunca Sayın Kılıçdaroğlu’nun uzaydan geldiğini düşündüm bir an. Türkiye’nin altını üstüne getiren bir cemaat hakkında böyle yuvarlak sözler etmek ya uzayda yaşayıp dünya gerçeklerini bilmemekle ya da cemaate özel bir yakınlık duymakla olur.
Bir siyasetçi, siyasal gelişmeleri, çatışmaları herkes gibi dışarıdan izlemez. Dışarıdan izleyeceksen neden siyasettesin? O, gelişmeleri yorumlar ve ona göre siyaset oluşturur. AKP ve cemaat, bütün Cumhuriyet kurumlarını birlikte çökerttiler. Hem de ABD desteğiyle. Şimdi iktidara sahip olma kavgası yapmaktalar. Cumhuriyeti kuran partinin genel başkanı cemaate sıcak iletiler göndermekte.
Kılıçdaroğlu, gerginliğin kaynağını bilmiyormuş. Gülen cemaatine “hizmet grubu” demekte. Bunlar neye hizmet etmekteler? Bunu da mı bilmiyor Sayın Genel Başkan? Silivri mahkemelerinin savcı ve yargıçlarını da mı bilmiyor? Cemaate ait ışık evlerinde, yurtlarda, dershanelerde yetişen bürokratlardan da haberi yok mu acaba? Ergenekon ve Balyoz gibi davaları sahte tanıklarla gündeme getirenlerin de kimler olduğunu anımsamıyor sanırım? Onların hangi cemaat okullarında yetiştiklerini de duymadı? Suçsuz insanları içeri atan mahkemelerin hangi siyasal akımın kontrolünde olduğunu da işitmedi her halde Sayın Kılıçdaroğlu?
“İlke olarak herkesin inancına saygılıyız. İnancını yerine getirirken de saygılıyız. Hassas nokta şu; inancın siyasi alana taşınmaması… Taşınmadığı sürece de sıkıntı, sorun yok zaten. Eğitim faaliyeti zaten devlet gözetiminde, dershaneler, kurslar çerçevesini bakanlık belirliyor, devlet denetiminde.” diye sürdürmekte konuşmasını Kılıçdaroğlu. Her hücresiyle siyasetin içinde olan bir cemaat söz konusu olan.     Dinsel etkinliklerin dışında her alanda faaliyeti olan bir grup. Uluslar arası siyasal işlere bulaşan sözde hizmet örgütü. Kılıçdaroğlu zahmet edip bir sorsa Ortaasya Türk cumhuriyetlerinin yöneticilerine. Bu cemaati, neden ülkelerine sokmadıklarını?
Din ve eğitim… Masumiyet dolu iki alan. Bu alanları kullanarak devlet içinde devlet oluşturup kurumları ele geçirmek…
CHP, laikliği getiren partidir ve çağdaşlaşmanın öncüsüdür. Tarikat, cemaat gibi oluşumlarla yakınlığı olamaz. Dine saygılı olmakla tarikat ve cemaatlere yakın olmak aynı şey değil. Dine saygılı olmalı; ama din sömürüsü yapanları da teşhir etmeli. Emperyalizme dayanarak din sömürüsüyle yoksul halkı kandıranları iyi tanımalı. Al birini, vur öbürüne. Ne fark eder? Ha cemaat, ha AKP…
Sayın Kılıçdaroğlu, CHP’lilerin inandığı ve yürüyeceği tek yol vardır, o da uygarlık tarikatıdır. Atatürk’ün yolundan giderek mi CHP’yi yöneteceksiniz, yoksa Vahdettin uzantısı parti ve cemaatleri kopya ederek mi siyaset yapacaksınız? Buna karar vermelisiniz. Bir şeyin kopyası, aslını güçlendirir. Bunu unutmayın. Altıokun biri devrimciliktir. O devrim de gericiliğe, bağnazlığa, gece silahlı gündüz külahlı gezenlere, dini siyasete alet edenlere karşı yapılmıştır.
                                                           Adil Hacıömeroğlu
                                                           4 Eylül 2013

Not: 9 Eylül 2013 tarihli Ulus Gazetesinde yayımlanmıştır.

HAÇLI SEFERİNİN KIŞKIRTICILARI

                                   
Başbakan Yardımcısı Bülent Arınç’ın şu sözleri ılımlı İslamcılarının kıblesinin neresi olduğu konusunda şüpheye yer bırakmamakta.  “Suriye’ye yönelik bir cezalandırma olacaksa bunu ABD yapacak.” diyor Arınç. Bu söz; Amerikancılığın, küresel güçlerin görevlisi olmanın açık bir itirafıdır.
 AKP’nin çekirdeğini oluşturan ve düşünsel yapısını belirleyen ılımlı İslamcılar, ilk bakışta Batı karşıtıdırlar. Her fırsatta Batı’ya karşı İslami değerleri koymaya çalışırlar. Ama Batı’da karşı oldukları tek şey, modernleşme ve çağdaş değerlerdir. Yoksa batı emperyalizmini oldum olası sever AKP yöneticileri. Hele koltuklarını güvence altına almak söz konusuysa ABD kapısında gece gündüz yatmayı onlardan iyi beceren de olmaz.
Ağlak Bakan, ABD’ye bağlamış bütün umudunu. Komşusu, dindaşı, tarihsel akrabalıkları olan Suriye’ye ABD müdahale etsin, diye yalvarmakta. Dün Haçlı seferleri yapıldı Anadolu ve Suriye topraklarına. Bu seferlere, Ortadoğu’daki tüm halkalar birlikte karşı koydular. Bu savaşlarda kahramanlaştılar. Haçlı çizmesine ezdirmediler topraklarını. İslam’ı, Ortaçağ Avrupa’sının dinsel saldırganlığından korudular.
Arınç’ın bu sözleri, AKP yöneticilerinin İslam ülkelerine olan düşmanlığını da göstermekte. ABD gelecek, kardeş Suriye’yi bombalayıp yerle bir edecek. Yüz binlerce insan ölecek. Komşumuz mahvolacak. Din sömürüsüyle iktidar olan AKP yöneticileri mutlu olacak. ABD eliyle İslam’a ve demokrasiye hizmet ettiklerini böbürlenerek anlatacaklar herkese.
Eğer gücün ve yüreğin varsa ABD’ye karşı savaşsana. Milyonlarca insanı katleden, Müslüman ülkelerde her gün kan döktüren ABD’yi adaletin kılıcı gibi göstermek insanlık kitabının hangi sayfasında yazar?
Ayıptır, ayıp! Savaş kışkırtıcılığı insanlık suçudur. Allah’tan korkmuyor, kuldan utanmıyorsunuz; bari zalimin kılıcıyla masumları öldürtmeyin. Kan içici emperyalizmin yardakçılığını yapanları bu topraklar affetmez, bunu da unutmayın.
Dünya tarihinin en büyük zalimi olan ABD’den adalet istemek gaflettir, şaşkınlıktır, insanlığa düşmanlıktır. Zalime hizmet, mazluma düşmanlıktır bu.
                                                                       Adil Hacıömeroğlu
                                                                       3 Eylül 2013



SEN KİMİN SAVCISISIN?

                                                
Bergama’da yapılan 30 Ağustos törenlerinde, resmigeçit sırasında protokol koltuğunda oturan Cumhuriyet savcısı ayağa kalkmadı.
Resmigeçitte, en önde bayrak geçer. Bayrak, bayramı izlemeye gelenlerin önünden geçerken ayağa kalkılır. Bu, bayrağa olan saygıdır.
Bayrak, milleti temsil eder. Türk Bayrağı’nın geçişinde ayağa kalkmak, Türk Milleti’ne saygının gereğidir. Dünyanın neresinde olursanız olun, bir millete saygısızlık hoş görülmez.
Bir Cumhuriyet savcısı, Cumhuriyet’i korumak için vardır. Bu Cumhuriyet de milletin cumhuriyetidir. Cumhuriyet adına görev yapan birisinin temsil ettiği değere saygısız davranması suçtur ve ahlak kurallarına da aykırıdır. Bir kişinin mesleğinin gereğini yapmaması, meslek kurallarına uymaması etik değil. İnsanlar ya yaptığı işin kurallarına uyacak ya da o işi yapmayacak.
Cumhuriyet’in bayrağına ayağa kalkmayan birinin Cumhuriyet adına görev yapabileceğini düşünebilir miyiz? Yoksa bu savcı, elindeki yetkileri Cumhuriyet’e kaşı mı kullanmak istemekte?
Son günlerde AKP bürokratlarından Türk Bayrağı’na karşı benzer davranışlar görülmekte. Bu da böylesi davranışların bir bilincin, bir dünya görüşünün ürünü olduğunu göstermekte.
Bayrağa karşı bu tavırların nedeni, Türk Milleti’ne saygısızlıktır. Dün işgal güçlerinin yaptıklarını, bugün AKP’li siyasetçiler ve bürokratlar yapmakta. Millet; yetki verdiği, kesesinden beslediği kişilerce içeriden hançerlenmekte. En acısı da bu kişilerin Cumhuriyet okullarında yetişmesi.
Türk milletinin bayrağına yönelik saygısızlıklar geçmişte de görüldü. Bunu yapanlar, artlarına bakmadan kaçtılar. Bugün emperyalist beyin yıkamayla milletin değerlerine karşı hareketlerde bulunanları halkımız hoş görmeyecektir.
Sen kimin savcısının? Cumhuriyet’in mi, yoksa Türk Milleti’nin düşmanlarının mı?
                                                           Adil Hacıömeroğlu
                                                           2 Eylül 2013





30 AĞUSTOS, SENİN BAYRAMIN DEĞİL Kİ


Afyonkarahisar’ın AKP’li milletvekili Halil Ürün, 30 Ağustos kutlamasından bıkmış. Doğrudur, haklıdır Vekil Bey. Bayram onun değil ki içinde coşku hissetsin. Bir kişinin kendine ait olmayan bir şeyden mutlu olmasını bekleyemeyiz.
“Belediye başkanımız, il başkanımız, il genel meclisi başkanımız törenden törene koştuk. Bunlarda inşallah bir kısım gelişmelere vesile olacak önümüzdeki yıllarda. Değişim ve gelişim, hayatın kendisinde var. Törenler konusunda da önümüzdeki yıllarda müspet gelişmeler olabilir. Bu kadar tören nereye kadar? Ömrümüz boyunca bunları mı yapacağız? Kısmen düzenlemeler var, ama inşallah ileride daha da düzelecek törenler konusu. (Aydınlık Gazetesi, 1 Eylül 2013)” Zafer haftası törenlerinden sıkıldığını böyle ifade etmekte AKP’li vekil.
Bu vekil hangi ilimizden? Afyon’dan. Yani düşman çizmesi altında çiğnenmiş bir kentimizden. 30 Ağustos zaferiyle düşman çizmesinden ilk kurtulan ilimiz Afyon. Sayın Vekil, doğup büyüdüğü toprakların şehit kanlarıyla nasıl sulandığının farkında değil sanırım. İşgalcilerin Afyonlulara ve tüm Ege’ye yaptığı zulmü öğrenememiş ne yazık ki…
Sen neyin ürünüsün? Hangi eğitim seni doğduğun toprakların kurtuluşundan mutsuzluğa götürdü? Yoksa işgalcilerin kovulmasından memnun olmadın mı sen?
AKP şürekâsı törenden törene koştuğu için çok yorulmuş. Çok yazık, çok… Ayağı çarıksız, karnı aç, yayan yapıldak Mehmetçikler on dört günde Kocatepe’den İzmir’e koşarak giderken yorulmadılar. Çünkü onların içinde vatan sevgisi vardı.
Sizler, koltuklarda otururken yoruldu bir yerleriniz. Neden acaba?
Yoksa Zafer Haftası törenlerinde Mustafa Kemal adı mı sizi yordu? Mehmetçiğin sömürgeciliğe karşı savaşı mı sizin canınızı sıktı? İhale takipçiliği yaparken yoruluyor mu bu AKP şürekâsı? İhaleleri yandaşlara verirken yorgunluk duymuyorsunuz.
30 Ağustos utkusu işbirlikçi Vahdettin ve Damat Ferit’in sonunu da getirdiği için mi rahatsızsınız bu törenlerden? Yarın emperyalizme karşı bir utkunun BOP eşbaşkanlığını aynı sona ulaştıracağından mı bütün korkunuz?
Vekilin belki de memnun olmadığı Yunanlıların Afyon’dan kovulmasıdır. Eğer böyle düşünüyorsa diyeceğimiz bir şey yoktur. Tercih kendisinindir. Bazıları işgalci sever.
30 Ağustos, Türk Milleti’nin zaferidir. Kendini Türk Milleti’nin dışında tutanların bu kahramanlık destanı karşısında heyecan duymaması doğaldır. Katılmayın bu törenlere Sayın Vekil. Katılıp da canınız sıkmayın. Yorulmayın siz. Bizler yoruluruz Mustafa Kemal’in askeri olarak. Vatanı dün biz kurtardık, yarın da biz sırtlayacağız en zor yükleri. Yine emperyalizme karşı siperler bizi, Türk Milleti’ni beklemekte.
Sizler mi ne yapacaksınız? Gemicikler ne güne duruyor limanlarda?
                                                           Adil Hacıömeroğlu
                                                           2 Eylül 2013




TÜRK BAYRAĞI, TAHRİK UNSURU


Geçen yıl Beytüşşebap’ta balkondaki bayrak, PKK’lıları tahrik etmesin diye indirilmişti askerlerce. Şimdi de düğün evinde bayrak asılması yasaklandı.
Aydın’ın Didim ilçesinin Akbük beldesinde oğlunu evlendiren babaya “İzinsiz Türk bayrağı asılamaz.” yazılı belge imzalatılmış jandarmaca. Jandarmanın imzalattığı belgedeki tümcede anlatım bozuk. Bu tümceden, “Türk bayrağının” izinsiz olduğu anlaşılmakta. Tümce “Türk bayrağı izinsiz asılamaz.” biçiminde olsaydı, bayrağın izin alınmadan asılamayacağı anlatılmış olurdu. Jandarma belgesindeki ifadeyle Türk Bayrağı tamamen izinsiz sayılıyor.
Baba Mehmet Ali Özdemir, “Bu ülkede PKK paçavrası astırıyorlar; ama oğlumuzun düğününde Türk bayrağımızı asamadık. İnsanın kanına dokunuyor. Bu belge yüzünden olay çıksın istemedik. Biz Türk Bayrağı’nı gönlümüze asmışız zaten. Türk Bayrağı tahrik unsuru oluyormuş, İçişleri Bakanlığı’nın bu konuda bir genelgesinin olduğunu söylediler. Muhalefetin boş işlerle değil, bu konulara el atması gerekmiyor mu? (Sözcü Gazetesi, 31 Ağustos 2013)” diyerek duruma açıklık getirdi.
Bayrak, halkımızın gönlünde çok özel bir yere sahiptir ve yurttaşlarımızın kutsalları arasındadır. Kutsal olan bir şeyin izne tabi tutulması ateşle oynamaktır. Ayrıca bayrak, ulusal birliğimizin önemli bir simgesidir. Bayrağı yasaklayarak ulusal bütünlüğe zarar verilir.
Halkımızın gönlündeki bayrağı birçok yerde görebiliriz. Resmi dairelerin bayrak yasasına göre uygulamaları vardır. Bu konuya girmeyelim şimdilik.
Halkımız yukarıdaki örnekte görüldüğü gibi düğünlerde bayrak asar. Düğün evi, Türk Bayrağı’nın sağladığı özgürlük ortamında şenlenir. Düğün alayının önünde yürüyen kişinin elinde bayrak vardır ve gururla taşır onu.
Yeni ev yaptıranlar çatıya Türk Bayrağı asar. Bu, bir nevi bayrağa şükretmek, minnet duymaktır.
Hacca gidenler bayrakla uğurlanır, dönüşte bayrakla karşılanır. Hac günleri yaklaşmakta, AKP hükümeti hacıları uğurlayıp karşılayacak araçlara asılacak bayrakları da yasaklayacak mı acaba?
Askere gidenler davul, zurna ve bayrakla uğurlanır. Aileler, kınalı kuzularını al bayrağın güvenli gölgesine emanet eder. Halkımız asker karşılamaya da Türk Bayraklarıyla gider. Yasaklayacak mısınız bunu da?
AKP hükümetinin Türk Bayrağı’nı tahrik olarak görmesi ilginçtir. Evet, bayrağımız birilerini tahrik eder ve bu doğrudur. Kimleri mi tahrik eder? Yurdumuzdan kovduğumuz sömürgecileri ve onların kuklalarını. Yurdumuza göz diken emperyalistleri ve onların uşaklarını, işbirlikçilerini. Bir de ülkemizi bölmek isteyen hainleri çok tahrik eder. Yoksa siz de mi çok tahrik oluyorsunuz Türk Bayrağı’ndan ey AKP’liler? Bayrakla uğraşmak demek, milletle uğraşmaktır. Millet de vakti gelince bunun yanıtını verir, tıpkı Kurtuluş Savaşı ve sonrasında olduğu gibi.
                                                           Adil Hacıömeroğlu

                                                           1 Eylül 2013

DOLARLA KONTROL EDİLEN ADAM


Musri’nin devrilmesi karşısında RTE: “Mısır’daki darbenin arkasında İsrail var, elimizde belgesi var.” demişti. Herkes belgeyi merak etti. Erdoğan’ın belge dediği şey, iki yıl önce İsrail’de düzenlenen bir panelde konuşan Fransız Siyonist Bernard Henry Levy’nin sözleri. İsrail devletinin resmi sözcüsü mü? Hayır! İsrail devletinin resmi görevlisi mi? Hayır!

Söylentileri, sokaktaki adamın sözlerini, panel konuşmalarını belge sanan bir başbakanın kendi ülkesinin başını belaya sokması, devletinin saygınlığını zedelemesi çok kolaydır. Önce Erdoğan ve danışmanlarına belgenin ne olduğunu güzelce öğretmek gerek.

Başbakanın uyduruk belgesine ilk tepki yol arkadaşı ve velinimeti ABD’den geldi. Beyaz Saray Sözcüsü Josh Earnest, “ Başbakan Erdoğan’ın bugünkü sözlerini güçlü bir biçimde kınıyoruz. İsrail’in Mısır’daki olaylarla bir biçimde sorumluluğu olduğunu söylemek saldırgan, delilsiz ve yanlıştır.” dedi. Bu sözler, yenilir yutulur türden değil. Sözcü, açıkça Erdoğan’a “yalancı” diyor. Ama anlayan kim?

İran’ın dini lideri Ayetullah Hamaney’in askeri danışmanı General Safavi, “Ücretli kukla!” diyor RTE’ye. Kavgada söylenmez bu söz.

Mısır Cumhurbaşkanlığı sözcülerinden El Musalamani ise “Batı’nın ajanı” diye nitelendirmekte RTE’yi. Bir devlet yöneticisinin, böyle ağır ithamlara muhatap olması ilginçtir. Bir başka ülkenin ajanı olmak için, yönettiğin ülkeye ihanet etmen gerek.

Esat ise Erdoğan’a “Dolarla kontrol edilen adam” demekte. Bu sözler çok ağırdır. Bir devleti yönetenlerin yabancı paralarla kontrol edilmesi kabul edilemez. Dolarla kontrol edilmek ne demek? Esat, bu sözlerle RTE’nin dolar karşılığı satıldığını ima ediyor.

Bir ülkenin başbakanı “yalancı, ajan, kukla, satılık…” gibi sıfatlarla anılıyorsa komşu ülkelerde, bu durum düşündürücüdür. Dünya lideri olduğunu iddia eden birinin düştüğü acıklı duruma bakın! Çok yazık, çok…

Diplomatik kurallar, nezaket, saygı ortadan kalkmış. Buna kim neden oldu? Erdoğan ve Davutoğlu… Kahvede konuşur gibi konuşursan devlet yönteminde, alacağın karşılık da böyle olur.

Komşuları ve hizmet ettiği efendileri nezdinde beş paralık değeri olmayan birinden dünya lideri olur mu? Olmuyor zaten. Efendileri de son kullanma tarihini beklemekteler. Gerçi halk, onun bu yüzünü hızla gördüğünden insanlığa daha çok zarar vermesini önleyecek. Onu, son kullanma tarihi dolmadan tarihin çöplüğüne gönderecek.

                                                          

Adil Hacıömeroğlu

                                                           28 Ağustos 2013

 

                                                          



KİMYASAL YALANI


Suriye konusunda akıl almaz yalanlar ortaya atan ABD ve onun Ortadoğu’daki işbirlikçileri, şimdi de Esat yönetiminin Kimyasal silah kullandığını ileri sürdüler. Direnen Suriye’yi diz çöktürmek için akıl almaz iftira kampanyaları yapmakta Emperyalizm ve onun yardakçıları.
Esat yönetimi, muhalif kılıklı uluslararası teröristleri tam da temizlediği anda kimyasal silah yalanı ortaya atılmakta. Esat, üstünlüğü ele geçirdiği sırada kimyasal silah kullanmanın intihar olacağını bilmeyecek kadar ahmak mı?
ABD emperyalizmi saldırganlığını ve bunun sonucunda da sömürüsünü sürdürmek için yalanlara başvurur sık sık. Yalan, ABD’nin en büyük silahı. ABD’nin en büyük yalanlarından biri Vietnam’la ilgili. Kuzey Vietnam devriye botlarının, Tonkin Körfezi’nde seyretmekte olan ABD savaş gemisi Maddox'a saldırdığını öne sürerek Vietnam’a savaş açtılar. Aradan kırk yılı aşkın süre geçtikten sonra ABD resmi kaynakları, saldırı gerekçesinin aslının olmadığını açıkladı. Olan bu kirli savaşta ölenlere oldu. Milyonlarca insan yaşamını yitirdi, sakat kaldı, Güneydoğu Asya’nın bu güzel ülkesi harap oldu.
ABD, Vietnam’da      kimyasal ve biyolojik bombalar dâhil, her türlü silahı kullanıp denedi; orada bir vahşetin suçlusu oldu. Vietnam Savaşı’nda ABD insanlık suçu işledi. Kendi çıkarları uğruna uydurulan bir yalan üzerine milyonların yaşamını tehlikeye atabilen bir zihniyetin temsilcisidir Amerika.
Yalan makinesi Irak’ta da işledi. Saddam’ın kitle imha silahları yaptığını ısrarla söylediler. Hatta bunun için uyduruk fotoğraflar bile yayımladılar. Tüm dünyanın kafasında insanlık düşmanı bir Saddam portresi yerleştirdiler. Dünya kamuoyu Amerikan yalanlarına inandırıldıktan sonra düğmeye basıldı. 2003’te Irak işgal edildi. Bir milyonu aşkın insan öldürüldü. Milyonlarcası sakat kaldı. On binlerce kadına tecavüz edildi. Irak’ta taş üstünde taş kalmadı. Ülke kalın çizgilerle üçe bölündü. Etnik ve mezhepsel ayrılıklar körüklendi. Her gün bombalamalarla onlarca insan ölmekte. Daha sonra ABD’ce yapılan açıklamada istihbarat raporlarının yanlış olduğu açıklandı. Milyonların kanını petrolden kazanacağı yeşil dolar için içen vampirler, şimdi de Suriye konusunda yalanlar üretmekte.
Kimyasal silahın kullanıldığı yer, Şam... Bomba, askeri lojmanların yakınında patlıyor. Saldırıda ölenlerin bir kısmını askerler oluşturmakta. Yani Esat, kendi askerlerini öldürüyor, öyle mi? Buna kargalar güler. Şam, Esat güçlerinin en hâkim olduğu bölge.
Suriye’deki muhalif teröristler zor durumda ve savaşı yitirmek üzereler. Bu aşamada her türlü çılgınlığı yapmaları olası. Suriye umurlarında değil. Zaten çoğu da Suriyeli değil.
ABD, İsrail, Katar, Suudi Arabistan ve AKP ittifakı Suriye direnişi karşısında ağır bir yenilgi almak üzereler. Yenilgi; ittifakı çözer, bölgede geriletir. ABD’nin petrol üzerinde egemenliği, İsrail’in güvenliği, AKP ve Körfez işbirlikçilerinin koltukları tehlikeye girer. İşte,  tam bu noktada komplo devreye giriyor.
Rusya, uydu görüntülerini BM’de gösteriyor. Bu görüntülerde kimyasal silah kullananların teröristler olduğu görülmekte. Buna karşın, yalan propaganda tam gaz yol almakta. Suriye’ye müdahale için en istekli olan da AKP.
AKP ve bazı Arap yönetimleri, emperyalizmin petrol kuyularını korumak için bir haçlı seferinin kışkırtıcıları durumundalar. Suriye’ye müdahale, en çok Türkiye’ye zarar verir. Bölünme süreci hızlanır, Ortadoğu’da birçok devletçiklerin oluşmasına, sonu gelmez çatışmaların başlamasına neden olur. Bu nedenle Türk halkı; bu konuda uyanık olmalı, savaş çığırtkanlarına pirim vermemeli.
                                                           Adil Hacıömeroğlu
                                                           27 Ağustos 2013




                                                           

ÖNCE ERKEKSİZ EVLER



Doğu Karadeniz’de kışlar iç kısımlara gidildikçe sertleşir. Hava sıcaklıkları sıfırın altına çok az düşer. Kar yağışı, deniz kıyısından uzaklaştıkça artar. Dağlar yükseldikçe yerdeki kar çoğalır.

Kar ne kadar yağarsa yağsın karasal iklimin görüldüğü yerlerde olduğu gibi buz olup aylarca yerde kalmaz. Sıkı bir lodos ya da kıble esince kar eriyiverir.

Çocukluğumda kar çok yağardı. Yollar kesilirdi. Yol dediğim de patikalar. Yalnızca insanların ve hayvanların yürümesi içindir bu yollar. Yollar elbirliğiyle açılır. Komşular birlik olur, kışa karşı savaşıma girişir. Evleri aşağıda olanlar yukarıya doğru güçlükle çıkarken tepede bulunanlar daha kolay aşağıya inerlerdi. Her iki yönden gelenler, soğuğa aldırmadan karı yararak yol açarlar kendilerine. Sonunda ortada buluşulur. Buna “yol vurmak” denir.

Yol açılınca dinlenip soluklanmak zamanı gelmiştir artık. Yakın olan bir evde toplanarak çay içilip ocak başında ısınılır. Bir süre dinlendikten sonra diğer komşulara yardım için kollar sıvanır.

Yol vurma işi bittikten sonra, yani ulaşım sağlanınca kar silme işine sıra gelir. Bazen kar bir metreyi bulurdu. Yaşlı evlerin çatıları karın ağırlığına dayanamazdı çoğu zaman. Çatılar, çökme tehlikesi ile karşı karşıya kalırdı. Kar silme işine ivedi olarak girişilmesinin birinci nedeni buydu.

İkinci nedense çatıdan sarkan buzların oluşmasını engellemek. Çok sert olan bu sarkıt buzlardan çocuklar kılıç yaparak savaş oyunu oynarlardı kendi aralarında. Kimi zaman da bu sarkıt buz parçaları çatılardan insanların başına düşerek yaralanmalara neden olurdu. Bu nedenlerle ivedilikle çatıdaki karların kürenmesi gerek. Bunun için gönüllü komşular küreklere yapışır. Genellikle gençlerden oluşur bu özverili komşular. Tabi, iş bilir yaşlıların kılavuzluğunda yapılır bu iş. Çünkü çatıda yürümek beceri, dikkat ve deneyim ister. Acemi biri, çatıdan düşerek istenmeyen sonuçlara yol açabilir.

Kar silme işine, önce erkeksiz evlerden başlanır. Evin erkeği ölmüşse ve evde yetimler varsa öncelik bu ailenindir. Ardından erkeği gurbette ya da askerde olan evlere sıra gelir. Sonrasında diğer evlerin çatılarındaki kar kürenirdi.

Çatılardaki karlar kürendikten sonra herkes gönül rahatlığıyla aşhananın (Şimdilerde şömine diyorlar buna.) başındaki yerini alırdı. Eğer karınlar açsa yeni pişmiş mısır ekmeğinin içine tereyağı ve peynir konarak çay eşliğinde yenir. Yemeğin ardından çaylar, keyifle yudumlanırken pilekide patatesler pişerdi korlanmış ateşte. Ev sahibi; fındık, ceviz, patlamış mısır ve kış meyveleriyle konuklarına ziyafet çekerdi.

Önce erkeksiz evlerin çatısındaki karları silen ruhumuz hangi kuytu köşeye saklandı? Güçsüze sahip çıkan Karadeniz’in bıçkın delikanlıları nerelerde şimdi? Komşuya yardım etmeyi ibadet sayan inancımıza ne oldu? İnancı ruhtan, yaşamsal gereksinimlerden kopararak biçimsel zorunluluk durumuna getirenler, bu ulusa nasıl bir kötülük yaptıklarının farkındalar mı?

Çocukluğumda şimdikine göre daha korunaksız bir evde büyüdüm. Çoğu zaman soğuk rüzgârları evin içinde hissederdik, ama üşümezdik, hem de hiç... Kızaran ellerimiz, moraran burnumuz, buz kesen ayaklarımıza karşın soğuğu duyumsamazdık bile. Sıcak komşuların, aile bireylerinin dostluk sobasında ısınırdık. İnsanda üşüme, yalnızlık ve dostların olmayışıyla başlar. Giderek de donar bir yerlerimiz, çözülmemek üzere.
                       
.
                                                           Adil Hacıömeroğlu
                                                           24 Ağustos 2013



ÖĞRENCİDEN GİZLİ TANIK


19 Ağustos 2013 tarihli Cumhuriyet Gazetesi’nin manşeti ilgi çekiciydi. Manşette “Gezide “gizli tanık” baskısı” yazılıydı.  (Ergenekon ve Balyoz davalarında gizli tanıklara alışmıştık. Üstelik bunlar, terör örgütü yöneticileriyle en aşağılık suçları işlemiş kişilerden seçilmişlerdi.
Cumhuriyet’in başlığını görünce Ergenekon ve Balyoz aklıma geldi ilkin. Duyutun (haberin) içeriğini okuyunca gerçeği anlamış oldum. İlköğretim 6, 7 ve 8. Sınıf öğrencileriydi söz konusu olan. Küçücük yaşta insanları ihbarcılığa zorlamanın önemli bir nedeni olsa gerek. Diktatör, Gezi Direnişinden çok korktu. Bu korkudur ki onu, direnişin olduğu tüm kentlerde insan avı yapmasına neden oldu. Siyasal geleceğini kurtarmak için küçücük yavruları kullanmaktan çekinmeyen bir anlayışa “demokrat” denebilir mi?
MEB’den gelen buyrukla Ankara Milli Eğitim Müdürlüğü harekete geçmiş. Emniyet, bu konuda MEB’e tam destek vermekte. Ne de olsa suçlu aranıyor ya… Alınan buyrukla yaz dinlencesinde bulunan öğrenciler okullara çağrıldı ve onlara aşağıdaki sorular yönlendirildi:
“6-7 Haziran tarihlerinde okula gitmemenizi hangi öğretmenleriniz istedi?
 Eyleme gitmenizi isteyen öğretmenlerin isimlerini yazın.”
 Eyleme katılan arkadaşlarınız ya da öğretmenleriniz oldu mu? Bu isimleri de yazın.”
Bu sorularla öğrenciler, öğretmenlerini ihbara zorlanmakta. Eğer Öğretmenle öğrenci/veli arasında ufacık bir yanlış anlaşılma, kırgınlık, kızgınlık, anlaşmazlık varsa işte size intikam fırsatı. Öğretmenleri diken üstünde oturtacak bir uygulama bu. 12 Eylül diktatörlüğünde evinden çıkaramadığı kiracısını örgüt üyesi diye ihbar eden ev sahipleri hala belleklerimizde.
“Biz kimin hangi kâğıdı verdiğini bilmeyeceğiz, sadece biz bileceğiz öğretmen ya da arkadaşlarınız kim isim yazmış bilmeyecek, rahat olun.” demeyi de unutmamış yöneticiler. Küçük yaşta gizli kapaklı iş yapmayı öğretiyor eğitimciler(?) öğrencilere.
Böylesi işler, minik yüreklerde korkuya neden olmaz mı? Onları bir güvensizlik çemberi içine sokmaz mı? Öğrencileri küçük yaşta muhbir yapmak onları sosyal açıdan rahatsız etmez mi? Bu soruların yanıtlarını düşünmek için sorumluluk duygusu içinde görev yapan eğitimciler gerek. Bir öğrencinin tinsel durumunu bilmeden onları siyaset aracı yapmak dünyanın neresinde görülmüştür?
Bu işin bir de pedagojik yanı var. Çocukları yaşama hazırlarken onlara hep olumlu örnekler vermeli. Onları küçük yaşta muhbir olmaya zorlamak, onların tinsel gelişimlerini olumsuz yönde etkiler. Silik kişilikli bireyler böyle ortamlarda yetişir.
Allahtan küçücük öğrencilerin sağduyusu, aklı yetişkin yöneticilerden üstün geldi ve öğretmenleriyle arkadaşlarını ihbar etmediler. Kocaman adamların tezgâhladıkları kirli oyunu küçücük çocuklar bozdu. Kişilikli duruşlarıyla zalime alet olmayı reddettiler.
Gezi, diktatörün ipliğini pazara çıkarması bakımından önemli bir direniştir. Komşuyu komşuya, öğrenciyi arkadaşına ve öğretmenine, polisi halka düşman eden bir sistem kurmakta padişah bozuntusu. Kendi saltanatı için halkı birbirine kırdırmak isteyen bir diktatörün tinsel sağlığının yerinde olduğu söylenebilir mi?
                                                                       Adil Hacıömeroğlu
                                                                       20 Ağustos 2013
Not: 26 Ağustos 2013 tarihli Ulus Gazetesinde yayımlanmıştır.




SEN AĞLA, GÖZYAŞLARIN BU TOPRAĞA DÜŞMEZ


RTE, bir televizyon kanalında gündeme ilişkin soruları yanıtlarken ağlaması herkesin ilgisini çekti. Yandaş ve kimliksiz televizyonlar başbakanın Mısırlı Esma’ya ağlayışını döne döne göstermekte.
Münafık Kardeşlerin liderlerinden Muhammed el Bilteci’nin kızı Esma, geçtiğimiz günlerde Adeviye’de öldürülmüştü. Her ölüm acıdır. Hele birileri tarafından öldürülmek daha da acı. Bir de genç yaşta toprağa düşmek var ya, buna yürek dayanmaz. Ölüm karşısında insan olan herkes üzülür.
Esma’ya ben de üzüldüm. Yüreğim sızladı derinden. Emperyalist bir kışkırtmanın kirli savaşında yaşamını yitirdi. Her baba gibi onun da babası, evladını yitirmenin üzüntüsünü derinden yaşadı. Yüreği yandı. Yüreği paramparça oldu. Babadır acı ve üzüntü duyması doğaldır.
Başbakan, bir yandan ağlarken bir yandan da Bilteci’nin, kızına yazdığı mektubu okudu. Mektubun bitiminde söylediği sözler ilgi çekicidir.
“Benzer şeyleri ben yaşadım. Esma'ya el-Bilteci tabii bu mektubu yazarken, o ifadelerde adeta ben de çocuklarımı gördüm. Bir de onun Esma'nın cenaze namazını kıldıramayışı ve bir de tabii şu olgunluk ve geleceğe bakıştaki ölüm ötesi dünyayı okuyuşu beni ciddi manada duygulandırdı. Tabii şehadet çok farklı bir şey. Esma hayata doymadan, ama o şehadet makamına koştu. O duruşun, babasının duruşu, inanıyorum ki dünyadaki birçok İslam dünyasındaki ülkelere inşallah ders olur. Gençlerimize ders olur, örnek olur. Baba evlat ilişkisinde bizler için örnek olur.” diyor RTE.
Ey başbakan, PKK kurşunlarıyla toprağa düşen şehitlerimizin babalarının “Vatan sağolsun” derken gösterdikleri duruşu görmedin mi sen hiç? Şehit analarının gözlerindeki acıyla yoğrulmuş öfkeyi fark etmedin mi? Yıllardır şehit çocuklarına mektup yazan anne ve babaların satırlarındaki dili anlamadın mı sen? Hele şehit olmadan önce şiir, mektup, telefon konuşmaları ve sosyal medyadaki iletilerinde şehadet duyutunu önceden muştulayan Mehmetçikleri duruşundaki soyluluğu yurt sevgisini, insanlık için özveriyi, cesareti neden yok sayıyorsun?
Vatanı uğruna kahpece öldürülen Mehmetçiklere ağladığını neden görmedik senin?
Mayın tuzaklarında sakat kalan vatan evlatları için bir damla gözyaşı akıttın mı sen?
Sel baskınlarında, depremlerde, açgözlü yapsatçının yaptığı çöken evlerde, iş kazalarında yaşamını yitirenler yüreğini sızlatmadı mı senin?
Hatay, Reyhanlı, Akçakale, Ceylanpınar’da senin beslediğin teröristlerin bomba ve kurşunlarıyla can verenler karşısında gözpınarların neden kupkuruydu?
Uludere’de ölenlere niçin üzülüp ağlamadın?
Gezi Direnişleri sırasında dövülerek can veren Ali İsmail’in gülen gözlerine iç baktın mı beyaz camda? Abdullah Cömert, Ethem Sarısülük, Mustafa Sarı, Mehmet Ayvalıtaş’ı anımsar mısın? Hani despot bir diktatörün, iktidar hırsı ve BOP eşbaşkanlığı uğruna katlettiği pırıl pırıl gençler için yüreğine acı bir kama saplandı mı hiç? Onlara bakıp evlatlarını gözünün önüne getirdin mi?
Gencecik Mehmetçikler toprağa düşüp şehadet şerbetini içerken askerlik yapmayan oğlunu düşündün mü sen? O Mehmetlerin anne ve babalarıyla göz göze gelmeyi denedin mi hiç?
Irak’ta bir milyonu aşkın insan ABD silahlarıyla katledilirken neden ağlamadın beyaz camda?
Sen, gözyaşlarını hep bu topraklar dışında akıttığından Türkiye topraklarına akacak, şehit kanlarına karışacak, kutsal vatanı sulayacak gözyaşların yok senin.
Sen, beyaz camda aslında Esma’ya da ağlamadın. Ağladığın bitmekte olan saltanatın, kayıp gitmekte olan iktidarına ağladın. Sen, Mısır’da kendi sonunu görüp içlendin. Yandığın bir can değildir, iktidarındır. Ağlayarak oy devşirmek istedin halktan.
Türk Ulusu, gözyaşının sahtesiyle gözpınarlarından coşkunca akanını iyi ayırt eder. Sen üzülme, Türk halkı zalim değildir; yalnızca zulme karşıdır.
                                               Adil Hacıömeroğlu

                                               23 Ağustos 2013

KARAKULLUKÇULARIN EKİNİ


Çal yöresi, Anadolu’nun fethi sırasında genellikle uçbeylerinin yerleştiği bir bölgedir. Uçbeyleri dayanışma içinde olmak zorunda. Çünkü dayanışmanın olmadığı bir yerde başarı olmaz.
Çal’a bağlı İsabey Kasabası, Ege’nin en yüksek dağlarından biri olan Çökelez’in eteklerinde endam eder. Dağın eteklerinden bir kartal duruşuyla gururla bakar Baklan Ovası’na. Dağın vakarı, görkemi kasabanın duruşuna yansımıştır adeta. Çökelez, Baklan Ovası’nı koruyan bir dev gibidir. İsabey de dağın kucağında nazlı bir gelin. Kasaba halkı da yaşadığı doğanın özelliklerini yansıtır. Babacan davranışları görmek zor değil güngörmüş dik duruşlu insanlarda. Alçak gönüllüğün altında yatan efe duruşunun heybetini duyumsarsınız Dibek Başındaki kahvede yarenlik edenlerde. Dibek Başı’nda ovayı en iyi gören dut ağacının serinliğinde, kasketini kaldırarak ve alnındaki teri mendiliyle eski bir şarkının yavaş ritmiyle silen, Çökelez bakışlı dedelerin mavi gözlerindeki buğu hala tüter toprağın bağrında.
Haziran ayının ortalarına doğru önce arpa biçilir. Orakçılar, hazırdır ekinin hışırtılı müziğini dinlemek için. Susuz ovada arpa boy atamaz. Cüce ekinler, kış boyu hayvanlara samanı ve tanesiyle can verecektir. Arpadan sonra sıra buğdaya gelir. Kavrulmuş toprakta buğday başakları, yavuklusunu özlemle bekleyen utangaç kızlar gibidir. Gün çalışma, arpayı, buğdayı ambara doldurma zamanıdır.
Sabah ezanıyla atlar, arabaya koşulmaya başlar. Bir anda sessiz günün sabahını at kişnemeleri ve atlara hükmeden buyruk tümceleri her yanı kaplar. Sesler birbirine karışır. Çoğalır, çoğalır, sel olup akar Derepınar’ın cılız sularıyla can bulan dereye. Akar, akar ovanın bağrında sarı ekinde, yeşil üzümde can olur ses deresi. Uykulu çocuklar belirir, demir parmaklı pencerelerde. Yumuş gözleri, çapaklı bir bakışın merakını taşır.
Atların nal sesleri taş yollarda çınlarken tekerleklerden çıkan tiz ezgi gökyüzünün boşluğunda çınlarken nadir de olsa kağnı gıcırtıları ağır aksak ritmi kulağı tırmalarken tellalın sesi işitilir. “Sayın İsabey Halkı! Arabası, kağnısı olmayan karakullukçuların destesi çekilecektir, duyurulur.” Tellal avazı çıktığı kadar bağırarak tüm köyü dolaşır. Duyan, duymayana haber verir. Bir imecenin kutsal ayinin başlamasının iç rahatlığı duyumsanır her yanda.
Yörede karakullukçu adı verilen kişiler, yoksul, tarlası yetersiz olan bu nedenle de tarımsal araç gereci olmayan kişilerdir. Delişmen atlar, yorgun öküzler ovaya sürülür. Karakullukçuların ekinleri elbirliğiyle kaldırılır. Herkes, kendi işine gösterdiği özenden fazlasını gösterir bu imeceye.
Karakullukçuların ekini ambara doldurulduktan sonra sıra asıl işe gelmiştir. Kendi tarlalarının yolunu tutar güngörmüş toprakların özverili çocukları. İnsanlar, mutludur. Çünkü yoksulun ambarı dolmuştur.
Tırpan sesleri, eski bir kutsal şarkının bereketli ezgisini seslendirir. Atlar terler, dizginleri tutan eller yorulur. Tarla sahibi yağlığıyla önce atların terini siler, sonra kendi yüzünü kurular. Yüzler güleçtir, dillerde bitmeyen türkülerin ezgisiyle ova dile gelir, gökle kucaklaşır. Toprak, göğün şefkatli kollarında toy verir.
Önce yoksulun ekinini biçerek onun yaşamını garanti altına alan bu toprağın çocuklarına ne oldu? Karakullukçuları, kara talihlerinin bilinmez çukurlarına gömdüğümüz günümüzde topraktan, gökten, ekin başaklarından, kartal bakışlı köylerden, bereketli ovalardan, gururlu dağlardan utanmadık mı hiç? Zamanın derinliklerinden kopup gelen vicdanın sesini nasıl duymaz olduk? İmece coşkusundaki mutluluk, üç beş kuruşa satılacak, terk edilecek bir değer miydi?
Dünyanın adalet, eşitlik isteyen tüm filozoflarını kıskandıracak ve onlara esin kaynağı olacak bir geleneği yok saymanın nasıl bir toplumsal yitik olduğunun farkında mıyız? Farkında mıyız kazandıklarımızın, yitirdiklerimizin yanında yalnızca bir hiç olduğunun?
Yoksulu aç bırakmamanın erdemidir karakullukçuların ekininin kaldırılması. Toplumsal dayanışmanın doruğudur bu imece. Adaletin hücreler işlediği kutsal ayindir bu. Komşusu açken tok yatamayanların vicdanının haykırışıdır yoksulun ekininin öncelikle kaldırılması.
                                               Adil Hacıömeroğlu

                                               22 Ağustos 2013