Bir yılı daha türlü tartışmalar,
kargaşalar, kavgalar, kaygılar, kayıplar, ayrılıklar, umutsuzluklarla bitirdik.
İyi şeyler yok muydu 2010’da? Tabi ki vardı, hem de çok... En iyi ve mutluluk
verici olanı tüm olumsuzluklara, olan bitenlere karşın umudumuzun hep canlı
kalması.
İnsanoğlu, unutmasa ve umut etmezse
yaşayamaz. Yaşadığımız acıları, kötülükleri, mutsuzlukları unutacağız ki yaşama
tutunalım. Mutlulukların, sevinçlerin, başarıların tadını çıkaralım. Hep
olumsuzlukları düşünerek yaşamak ruhu yorar. Bir zaman gelir ki yorulan ruh çok
ağırlaşır, beden bu ağırlığı çekemez, dayanamaz, eriyip tükeniverir.
Mutsuzlukların ağırlaştırdığı ruh, en
çok da çevreye zarar verir. Öncelikle aile bireylerine bulaşır bu hastalık. Sonra
da çevremizdeki diğer bireylere. Derken bu durum, yavaş yavaş toplumun
çoğunluğuna bulaşan, ruh öldürücü bir hastalığa dönüşür. Bireyleri,
umutsuzluğun cenderesine sıkıştırıverir ruhsal çöküntü. Yaşam gittikçe anlamsızlaşır,
kişisel, kümesel amaçlar yok olur. Kişi, sabahleyin uyandığında ne yapacağını,
nereye gideceğini bilemez. Gün boyu bir kısır döngü içinde debelenen ruh hem
kendini hem de bedeni yorar.
Güzel bir anı yaşayamamak, amaca yönelik
işler yapamamak, gülümsemeyi gerektirecek bir söyleşinin içinde olamamak kişiyi
bezgin bir yaşamın eğrimine sokar. Yaşam tekdüzeliğin pençesinde kıvranır.
Kişi, ömrünün büyük bir bölümünü aynı insanlarla aynı yerlerde, aynı şeyleri
yaparak geçirmek zorunda kalır. Bu da insanoğlunu geliştirmez, üretkenliğini
yok eder. Ruh yenilenmediğinden, umuda ve farklılıklara açılamadığından
paslanır, işlemez duruma gelir. Bu durum, toplumu kemiren umutsuzluk
hastalığına neden olur.
Kişi, en zor koşullarda bile umudunu
koruyabiliyorsa çözemeyeceği sorun yok. Umudu hep taze tutmak, onu bir an olsun
bile yitirmemek, yaşamın farklı seçeneklerinin de olduğunu bilmek kişinin
dinamizmini artırır. Onun zorluklarla savaşma azmini çoğaltır.
Kişi, umudunu yitirmeye başladığında
doğaya bakmalı, diğer canlıları gözlemlemeli. Çoğu zaman gördükleri onu hayrete
düşürür. Mevsimsel değişiklikler, aynı mevsimin her günü içindeki farklı doğa
görünümleri ve olayları gerçek bir tansığın belirtileridir. Her bitişten sonra
olağanüstü bir başlangıca tanıklık etmez miyiz doğada? Kent yaşamının
tekdüzeliğinden kurtulmanın en iyi yolu, fırsat buldukça doğayla baş başa
kalmak değil mi?
Fırtınada kırılan bir ağacın, yaşama
tutunmak için verdiği savaşım olağanüstüdür. Baharla birlikte ağacın kırılan
her yerinde birçok tomurcuk görülür. Bu tomurcuklar, birkaç gün içinde iç
ferahlatıcı filizlere dönüşür. Umudun bittiği yerde, yeni ve güçlü bir umut,
yaşama gücü galip gelmiştir. Onlarca filiz yaşamak, gökyüzünün sonsuzluğunda
yerini almak için yarışa girer. Ağacı yeşerten, yitmeyen yaşama umudu değil mi?.
Yeni yılda çamlar süslenir evlerde. Çok
eski bir geleneğimiz. Orta Asya’nın bozkırlarından, dağlarından kopup gelen bir
kültür, bütün dünyaya yayılmış. Kar ve kış altında, zorlukla geçen bir dönemin
ortasında umudu taze tutmanın güzel bir yolu bu gelenek. Gündüzün geceye
üstünlüğünü, galibiyetini simgeleyen bir ağaç ve bunu kutlayan insanlar. Bu
ağaca da “yaşam ağacı” demiş atalarımız. Neden mi? Yaşamımız da tüm
olumsuzluklara karşı çorak bir bozkırdaki ya da ulu bir dağ başındaki ağaç gibi
boy atıp sürsün diye. Tüm olumsuzluklara karşın dal budak salalım; baharda en
güzel, rengârenk çiçeklerimizi açalım diye. O rengârenk çiçeklerin zamanı
gelince nasıl da güzel meyvelere dönüştüğünü anımsayalım. İşte, insanoğlunun
meyveleri de yaratılarıdır. Kültür, sanat, bilim, teknik, sosyal yaşamda
üreteceğimiz her şey meyvelerimizin en görkemlileri değil mi? Yine iyi dostluk,
mutlu söyleşi, yardımlaşma, dayanışma, paylaşma, özveriler, doğaya ve insana
yapacağımız yararlılıklar “insan ağacı”nın mutlu meyveleri arasında. Hele
yetiştirdiğimiz, yetiştirmekte oluğumuz ya da yetiştireceğimiz çocuklar yaşamın
en harika meyveleri sayılmaz mı?
Ulusumuz ve yurttaşlarımız büyük
zorluklar yaşadı 2010’da. Umut hiç yitmedi. Tıpkı yılbaşındaki çam ağaçları
gibi. Yine bu akşam dileklerimizi çam ağacının dallarına bağlayacağız.
Umutlarımızı “yaşam ağacı” gibi hep canlı tutacağız. Bir umut baharının ılıklığıyla
yeni düş denizinin sularında kulaç atacağız. “Yaşam ağacı”mızın bir tek
yaprağının solmadığı güzel bir yıl diliyorum yakınlarıma, arkadaşlarıma,
dostlarıma, ulusuma ve tüm insanlığa.
Adil Hacıömeroğlu
31
Aralık 2010